Το μεγαλύτερο ολοκαύτωμα στην ιστορία: 100.000.000 Νεκροί στο όνομα της Χριστιανικής θρησκείας και της εκκλησίας που ευλόγησε τις σφαγές των «απίστων».

Το μεγαλύτερο ανθρώπινο ολοκαύτωμα δεν έχει βρει ακόμα στην ιστορία και τη συλλογική μνήμη το μέγεθος που αναλογεί...

Τα περισσότερα από 100.000.000 θύματα Ινδιάνους που σφαγιάστηκαν από τους Ευρωπαίους αποικιοκράτες και τους αποίκους της Αμερικανικής ηπείρου. Οι διπλάσιοι από όλους τους νεκρούς του τελευταίου παγκόσμιου πόλεμου, στρατιώτες κι άμαχους μαζί. Αυτή είναι η μεγαλύτερη γενοκτονία της πολιτισμένης δύσης, της επέκτασης των αγορών της, της κερδοφορίας της και στο όνομα της Χριστιανικής της θρησκείας και της εκκλησίας που ευλόγησε τις σφαγές των «απίστων και μοιράστηκε μέρος της λείας.

Συνολικά από τα πρώτα χρόνια της «ανακάλυψης» της Αμερικής, μέχρι και το τέλος του 19ου αιώνα, πάνω από 80.000.000 Ιθαγενείς εξοντώθηκαν. Συγκεκριμένα, ο αριθμός των Ιθαγενών στην Βόρεια Αμερική το 1919 έφτανε τους 400.000, μόλις… 18 με 19 εκατομμύρια λιγότεροι σε σύγκριση με το 1492, όπως αναφέρει το Ethical Canons and Scientific Inquiry (Genocide of Native Americans).

Ο David Stannard στο βιβλίο του, American Holocaust, (1992, σ. 74-75, s.151), κάνει λόγο για 100 εκατομμύρια ανθρώπους που εξοντώθηκαν συνολικά, μεταξύ αυτών γύρω στα 18 εκατομμύρια σε περιοχές του Βόρειου Μεξικού, ενώ οι θάνατοι που συνδέονται με το εμπόριο δουλείας Ιθαγενών υπολογίζονται στα 28 εκατομμύρια. Όπως όλα δείχνουν, οι ιθαγενείς πλήρωσαν πολύ ακριβά τα προνόμια που είχαν να κατοικούν σε πλούσια εδάφη.

Κατά τους σύγχρονους μελετητές Ντ. Ριμπέιρο, Φ. Ντόμπινς, Π. Τόμσον κ.ά., Αζτέκοι, Ίνκας και Μάγια υπολογίζονται συνολικά ανάμεσα σε εβδομήντα και ενενήντα εκατομμύρια άτομα, όταν έκαναν την εμφάνισή τους οι κονκισταδόρες. Ενάμισι αιώνα αργότερα, δεν απέμεναν απ’ αυτούς παρά μόνο τριάμισι εκατομμύρια! Σύμφωνα με τον Τζ. Κόντερ, μόνο στα ορυχεία του Ποτοζί, απ’ όπου εξόρυξαν οι Ισπανοί 45 χιλιάδες τόνους καθαρού ασημιού, πέθαναν οχτώ εκατομμύρια Ινδιάνοι!

Σχεδόν τέσσερις αιώνες κράτησε αυτό το μαρτύριο! Επειδή, δε, οι Ινδιάνοι εξολοθρεύτηκαν μέσα σε λίγες δεκαετίες, αντικαταστάθηκαν με εκατομμύρια σκλάβους που μετέφεραν οι Ευρωπαίοι στην Αμερική από την Αφρική. Πάνω από εκατό εκατομμύρια Ινδιάνοι της Αμερικής και Αφρικανοί εξοντώθηκαν σαν αναλώσιμα ζώα για να πλουτίσουν οι Ευρωπαίοι και να αναπτύξουν τις βιομηχανίες και τον Καπιταλισμό.

Με την εγκατάσταση των λευκών στην αμερικανική ήπειρο, οι Ινδιάνοι κατηγορούνται από την Εκκλησία ως ασκητές μαγείας και φανατικοί ειδωλολάτρες. Όμως και αυτό ήταν ένα άλλοθι για την απαίδευτη τότε κοινωνία της Ευρώπης, που η μεγάλη και τυφλή πίστη στα λόγια της Εκκλησίας και κυρίως ο πουριτανισμός και το δόγμα του «πίστευε και μη ερεύνα» έκανε τον απαίδευτο λαό της Αμερικής να καταδιώξει τους Ινδιάνους σαν δαίμονες.

Στο παρακάτω βίντεο, ο φωτογράφος Άαρον Χιούι, εστιάζει την προσοχή του σε μια από τις φυλές των ιθαγενών τής Βορείου Αμερικής που ονομάζεται Λακότα. Στην ομιλία που έδωσε το 2010, αναφέρει πως η φυλή αυτή συρρικνώθηκε και ουσιαστικά φυλακίστηκε σε καταυλισμούς/στρατόπεδα συγκέντρωσης.

Χριστιανοί εξοντώνουν τους Ινδιάνους για χρυσάφι.

«Η ανακάλυψη των στρωμάτων χρυσού και αργύρου στην Αμερική, η σταυροφορία εξόντωσης, υποδούλωσης και ενταφιασμού μέσα στα ορυχεία του ντόπιου πληθυσμού, η απαρχή της κατάκτησης και η λεηλασία των ανατολικών Ινδιών, η μεταμόρφωση της αφρικανικής ηπείρου σε πεδίο κυνηγιού σκλάβων, είναι κι αυτά γεγονότα που αναγγέλλουν την καπιταλιστική παραγωγή.» Καρλ Μαρξ, στο «Κεφάλαιο».

Μεγαλώσαμε διαβάζοντας βιβλία, μεγάλου σχήματος με χρωματιστά σκληρά εξώφυλλα, για τους θρυλικούς κονκισταδόρες, που διέδιδαν το δυτικό πολιτισμό στους αγρίους, με χίλιους κινδύνους, αλλά πάντα με τη βοήθεια του Θεού. Από μικρή ηλικία αφομοιώναμε την ιστορία εντελώς στρεβλά. Πολλοί συμπολίτες μας δεν ξέφυγαν απ’ αυτή την πλάνη ποτέ. Η καθολική (από χριστιανούς) εξαφάνιση πολιτισμών χιλιετιών και ολόκληρου του πληθυσμού της Κεντρικής και Νότιας Αμερικής μέσα σε μερικές δεκαετίες, από τους Ευρωπαίους «ευγενείς», δεν διδάσκεται στο σχολείο, σαν να μην έχει συμβεί.

Αργότερα, οι έποικοι και οι απόγονοί τους έκαναν τα ίδια στη Βόρεια Αμερική. Σχεδόν το σύνολο των λαών μιας ολόκληρης ηπείρου ξεκληρίστηκε και ο φυσικός πλούτος λεηλατήθηκε. Κι εμείς διασκεδάζαμε στα θερινά σινεμά με τους καλούς καουμπόιδες που σκότωναν τους κακούς Ινδιάνους. Έτσι, χτίστηκε η ιδεολογία του Δυτικού πολίτη που απολαμβάνει τα αγαθά της ευημερίας, χωρίς να θέλει να ξέρει τη σκληρή αλήθεια που διαστρεβλώνεται ή κρύβεται επιμελώς από πίσω.

Η λεηλασία της Λατινικής Αμερικής, η γενοκτονία των Ινδιάνων και η ευημερία της Δύσης.

Ίσως καμία άλλη επίσημη αναφορά στην ιστορία της ανθρωπότητας δεν εμπεριέχει τόσο παρατεταμένη, εκτεταμένη και σκληρή απανθρωπιά, όσο η αναφορά που υποβάλλει ο Βαρθολομαίος ντε Λας Κάζας στον «Υψηλότατο και Παντοδύναμο Κύριο» πρίγκιπα δον Φίλιππο της Ισπανίας, για να καταγγείλει τα εγκλήματα των Ισπανών χριστιανών στις (νομιζόμενες) ανατολικές Ινδίες, δηλαδή στην Αμερική.

Ο Λας Κάζας είναι δομινικανός ιερέας και ανήκει στην πανίσχυρη καθολική εκκλησία της Ισπανίας η οποία συνδράμει στην κατάληψη και εκμετάλλευση των νέων εδαφών. Είναι η εποχή που η Ιερά Εξέταση βρίσκεται στο απόγειο της ισχύος της, εξοντώνοντας με τα πιο βάναυσα μέσα τους «εχθρούς» της.

Οι απεσταλμένοι τής Εκκλησίας στην Αμερική συνεργούν στα εγκλήματα που πραγματοποιούν οι «κονκισταδόρες» στο όνομα του Θεού.
Οι περιγραφές τού Λας Κάζας δεν θα μπορούσαν να είναι ούτε κατ’ ελάχιστον ψευδείς ή υπερβολικές, γιατί απευθύνονται στην αρχή η οποία έχει απεριόριστο δικαίωμα ζωής και θανάτου πάνω στους υπηκόους της και τους υποτελείς λαούς. Γι’ αυτό το λόγο είναι συγκλονιστικές, σε σημείο που δυσκολεύεσαι, μισή χιλιετία αργότερα, να τις διαβάσεις χωρίς να υποστείς ένα ισχυρό σοκ.

Για το χρυσάφι και το ασήμι που τόσο χρειάζονται οι αυλές των «ευγενών» για τον πλούτο και τη χλιδή τους, αλλά και για τη διεξαγωγή συνεχών πολέμων εναντίον άλλων ηγεμόνων, οι πολιτισμένοι λαοί της Δύσης επιδίδονται σε μία απόλυτη γενοκτονία η οποία, στην κυριολεξία, εξαφανίζει την ίδια τη ζωή σε πολύ μεγάλες περιοχές οι οποίες μέχρι τότε είχαν πολυπληθείς και ακμάζουσες κοινωνίες.
Ο Λας Κάζας κάνει ξεχωριστές αναφορές, ανά τόπο, με ονομασίες, γεγονότα και αριθμούς. Και όχι μόνο αποκαλύπτει τα φρικιαστικά εγκλήματα, αλλά δείχνει και ποιος ήταν ο πραγματικά πολιτισμένος.

Ο θεωρητικός Χουάν Γκινές ντε Σεπούλβεδα υποστήριζε ότι άξιζε στους Ινδιάνους αυτή η μεταχείριση, γιατί οι αμαρτίες και οι δοξασίες τους πρόσβαλαν τον Θεό. Ο Μπουφόν τους θεωρούσε ψυχρά και ασθενικά ζωά, χωρίς κανένα σημάδι ψυχής. Και ο ιερέας Γκρεγκόριο Γκαρθία αποφαινόταν ότι είναι Εβραίοι, αφού δεν πιστεύουν στα θαύματα του Χριστού. Αλλά και πολλοί άλλοι Ευρωπαίοι διανοούμενοι, φιλόσοφοι και επιστήμονες, θεωρητικοποίησαν την κατωτερότητα των Ινδιάνων που δικαιολογούσε την ευρωπαϊκή αγριότητα σε βάρος τους.

 Και πολλοί, μέχρι σήμερα, συνδράμουν στην παραπληροφόρηση, προβάλλοντας ως το πιο χαρακτηριστικό γνώρισμα της εποχής τα θαυμαστά έργα του Ελ Γκρέκο και άλλων σπουδαίων καλλιτεχνών, αποσιωπώντας ή υποβαθμίζοντας την κύρια πλευρά, δηλαδή τη βαρβαρότητα του αποικισμού, με την οποία η Δύση εξασφάλισε την ανάπτυξη και την ευημερία της.

Όλοι εναντίον των ανυπεράσπιστων Ινδιάνων, πλην του Λας Κάζας, ο οποίος επιδίδεται σε ένα μάταιο αγώνα να πείσει την αυτοκρατορική εξουσία να βάλει ένα τέλος στη γενοκτονία των ιθαγενών, την οποία παρακολουθεί και καταγράφει λεπτομερώς στην αναφορά του από τη μία ώς την άλλη άκρη της υποηπείρου.

Στην κυριολεξία: Εξολόθρευσαν τους πάντες.

«Οι Ινδίες ανακαλύφτηκαν το έτος 1492. Τον επόμενο χρόνο κατοικήθηκαν από χριστιανούς Ισπανούς… Όλα τα μέρη που ανακαλύφθηκαν μέχρι το 1541 είναι τόσο πυκνοκατοικημένα, σαν κυψέλη. Θα έλεγες ότι ο Θεός τοποθέτησε εκεί τη μεγαλύτερη ποσότητα από όλο το ανθρώπινο γένος. Γενικά, όλους αυτούς τους απειράριθμους λαούς, ο Θεός τούς έχει πλάσει εξαιρετικά απλούς, χωρίς κακίες και δολιότητες, είναι πολύ υπάκουοι και πιστοί στους φυσικούς τους αφέντες και στους χριστιανούς που υπηρετούν.

 Είναι οι πιο ταπεινοί, οι πιο υπομονετικοί, οι πιο ειρηνόφιλοι και ήσυχοι άνθρωποι μέσα σ’ όλο τον κόσμο. Αθόρυβοι, χωρίς μνησικακία, ούτε βιαιότητες, ούτε μαλώματα, χωρίς εμπάθεια, χωρίς μίσος, χωρίς την επιθυμία της εκδίκησης… Κατέχουν ελάχιστα και δεν θέλουν να κατέχουν πρόσκαιρα αγαθά. Δεν είναι υπερήφανοι, ούτε φιλόδοξοι, ούτε πλεονέχτες… Η κρίση τους είναι καθαρή, γερή και ζωηρή… Και ακριβώς σ’ αυτά τα πρόβατα, που είναι προικισμένα από τον πλάστη τους με τόσα προσόντα, μόλις τα γνώρισαν οι Ισπανοί, σαν λύκοι όρμησαν, τίγρεις, άγρια λιοντάρια πεινασμένα. Είναι πια σαράντα χρόνια και τώρα ακόμα, δεν κάνουν τίποτα άλλο από το να τους σκοτώνουν, να τους ταλαιπωρούν, να τους καταθλίβουν, να τους βασανίζουν και να τους αφανίζουν με σκληρότητες πρωτοφανείς, καινούργιες, ποικίλες, πρωτοθώρητες που κανείς δεν τις έχει δει, ούτε διαβάσει, ούτε ακούσει. Θα αφηγηθώ μερικές.

Έτσι, από τα τρία εκατομμύρια ιθαγενείς που είχαμε δει στο νησί Ισπανιόλα (Αϊτή), σήμερα, δεν έχουν μείνει ούτε διακόσιοι. Το νησί Κούβα σήμερα είναι περίπου έρημο. Το νησί Σαν Χουάν και το νησί Τζαμάικα, που είναι μεγάλα νησιά, πολύ ευτυχισμένα και πολύ όμορφα, είναι και τα δυο κατεστραμμένα. Σε ένα σύμπλεγμα εξήντα νησιών (στην Καραϊβική), όπου υπήρχαν περισσότερες από πεντακόσιες χιλιάδες ψυχές, σήμερα, δεν υπάρχει ψυχή…

Πάνω στη Μεγάλη Στεριά… σ’ αυτά τα σαράντα χρόνια, περισσότερα από δώδεκα εκατομμύρια ψυχές, άντρες, γυναίκες και παιδιά, πέθαναν άδικα από την τυραννία και τις μοχθηρές πράξεις των χριστιανών. Ο αριθμός είναι εξακριβωμένος και αληθινός… Αν οι χριστιανοί σκότωσαν και αφάνισαν τόσες και τόσες ψυχές και τέτοιας ποιότητας, αυτό έγινε μόνο και μόνο για το χρυσάφι…»
«Μ’ αυτές τις αλλεπάλληλες αποστολές, από τέσσερις χιλιάδες Ινδιάνους απέμειναν ζωντανοί έξι. Τους άφηναν οι Ισπανοί να πεθαίνουν στο δρόμο. Όταν μερικοί, κουρασμένοι και πληγωμένοι από το βαρύ φορτίο, έπεφταν άρρωστοι από την πείνα, τους έκοβαν το λαιμό για να μην αργοπορούν με το να τους βγάζουν τις αλυσίδες.»

«Στη Χολούλα (Μεξικό), με τριάντα χιλιάδες κατοίκους, ο αρχηγός διέταξε να κάψουν ζωντανούς όλους τους άρχοντες που ήταν δεμένοι -πάνω από εκατό- σε πασάλους που είχαν στήσει στη γη.»

Με Ινδιάνους τάιζαν τα σκυλιά τους!

Η αναφορά του Λας Κάζας καλύπτει όλη τη σημερινή ισπανόφωνη(!) Αμερική. Οι περιγραφές του ανά περιοχή, σε Γουατεμάλα, Περού, Νικαράγουα, Βενεζουέλα κ.λπ. είναι κάτι παραπάνω από ανατριχιαστικές. Με τους Ινδιάνους, οι Ευρωπαίοι τάιζαν τα σκυλιά τους! Και στους Ινδιάνους μετέδωσαν την ευλογιά, την ιλαρά και τα αφροδίσια νοσήματα που τους αποδεκάτισαν, αφού το ανοσοποιητικό τους σύστημα δεν είχε άμυνες για να αντιμετωπίσει τα άγνωστα αυτά μικρόβια των Ευρωπαίων.

Κατά τους σύγχρονους μελετητές Ντ. Ριμπέιρο, Φ. Ντόμπινς, Π. Τόμσον κ.ά., Αζτέκοι, Ίνκας και Μάγια υπολογίζονται συνολικά ανάμεσα σε εβδομήντα και ενενήντα εκατομμύρια άτομα, όταν έκαναν την εμφάνισή τους οι κονκισταδόρες. Ενάμισι αιώνα αργότερα, δεν απέμεναν απ’ αυτούς παρά μόνο τριάμισι εκατομμύρια! Σύμφωνα με τον Τζ. Κόντερ, μόνο στα ορυχεία του Ποτοζί, απ’ όπου εξόρυξαν οι Ισπανοί 45 χιλιάδες τόνους καθαρού ασημιού, πέθαναν οχτώ εκατομμύρια Ινδιάνοι!

Σχεδόν τέσσερις αιώνες κράτησε αυτό το μαρτύριο! Επειδή, δε, οι Ινδιάνοι εξολοθρεύτηκαν μέσα σε λίγες δεκαετίες, αντικαταστάθηκαν με εκατομμύρια σκλάβους που μετέφεραν οι Ευρωπαίοι στην Αμερική από την Αφρική. Πάνω από εκατό εκατομμύρια Ινδιάνοι της Αμερικής και Αφρικανοί εξοντώθηκαν σαν αναλώσιμα ζώα για να πλουτίσουν οι Ευρωπαίοι και να αναπτύξουν τις βιομηχανίες και τον καπιταλισμό.

Αποικιοκρατία σημαίνει αιώνια καθυστέρηση.

Όπως επισημαίνει ο Εδουάρδος Γκαλεάνο, με το χρυσάφι και το ασήμι, αργότερα και τη ζάχαρη, τα οποία διοχετεύονταν στις ευρωπαϊκές μητροπόλεις, δημιουργήθηκε μεγάλη συσσώρευση αγαθών και κεφαλαίων, αναπτύχθηκε το εμπόριο και εδραιώθηκε η κυριαρχία των Δυτικών σε όλη τη γη. Ταυτόχρονα, οι μητροπόλεις αποκόμιζαν μεγάλα κέρδη από το εμπόριο των σκλάβων και από την καταναγκαστική χωρίς πληρωμή εργασία των δούλων στα ορυχεία και τις φυτείες. Η λεηλασία του φυσικού πλούτου και η απεριόριστη εκμετάλλευση της ανθρώπινης εργασίας δημιούργησαν τις υλικές προϋποθέσεις για το καπιταλιστικό «θαύμα».

Ο Ερνέστος Μαντέλ υπολόγισε ότι η αξία του πλούτου που συσσωρεύτηκε από τη λεηλασία, ξεπερνούσε το σύνολο του κεφαλαίου που επενδύθηκε σε όλες τις ευρωπαϊκές βιομηχανίες στα χρόνια της βιομηχανικής επανάστασης.

Σήμερα, είναι κοινός τόπος ότι οι Ευρωπαίοι (γιατί μετά τους Ισπανούς, ακολούθησαν Πορτογάλοι, Γάλλοι, Βρετανοί, Ολλανδοί και λοιποί εκπολιτιστές), λεηλατώντας το φυσικό πλούτο, καταστρέφοντας τους εντόπιους πολιτισμούς, εξολοθρεύοντας καθ’ ολοκληρίαν τους ιθαγενείς πληθυσμούς και εξαφανίζοντας όλη την αφρόκρεμα των αρχόντων ηγετών και των προικισμένων διανοητών μιας ολόκληρης ηπείρου που περιλάμβανε αρχιτέκτονες, μηχανικούς, αστρονόμους, ζωγράφους, θεραπευτές κ.λπ., επί τετρακόσια χρόνια, υπονόμευσαν το μέλλον των πληθυσμών που επέζησαν και των απογόνων τους, καταδικάζοντάς τους σε μια απροσδιορίστου χρόνου στέρηση και καθυστέρηση, που είναι αισθητή μέχρι τις μέρες μας.



(Τα αποσπάσματα είναι από το βιβλίο Η καταστροφή των Ινδιάνων του Βαρθολομαίου ντε Λας Κάζας, εκδόσεις Στοχαστής, και οι περισσότερες πληροφορίες από το βιβλίο του Εντουάρντο Γκαλεάνο. Οι ανοιχτές φλέβες της Λατινικής Αμερικής, εκδόσεις Κουκκίδα)

Ο Λινοθώρακας του Μεγάλου Αλεξάνδρου (Ισσός 333 π.Χ.).

Η ατομική θωράκιση τύπου λινοθώρακα συνέχισε να χρησιμοποιείται ακατάπαυτα και στα Ελληνιστικά χρόνια είτε με την κλασική της μορφή είτε με διάφορες υβριδικές παραλλαγές. Για την ανακατασκευή του θώρακα του Μεγάλου Αλεξάνδρου χρησιμοποιήθηκε ως βασικός οδηγός το περίφημο «Ψηφιδωτό του Αλεξάνδρου» που αναπαριστά τον Μακεδόνα στρατηλάτη να νικά τον Δαρείο στην Μάχη της Ισσού το 333 π.Χ . Η κατασκευή του ψηφιδωτού χρονολογείται τον 1ο μ.Χ αιώνα, βρίσκεται στην Πομπηία και πιθανότητα αποτελεί αντιγραφή κάποιου παλαιότερου έργου της Ελληνιστικής περιόδου του 3ου π.Χ αιώνα.

Η συγκεκριμένη εκδοχή του θώρακα που απεικονίζεται στις φωτογραφίες είναι βαρέου τύπου και φέρει όλα τα τυπικά χαρακτηριστικά ενός πολυτελέστατου επιχειρησιακού λινοθώρακα προορισμένου για την ανώτερη Μακεδονική στρατιωτική ηγεσία. Το πάνω μέρος του θώρακα που καλύπτει την πλάτη και τους ώμους καλύπτεται από περίπου 400 μπρούτζινες φολίδες στερεωμένες γερά με πριτσίνια πάνω σε κατάλληλα επεξεργασμένο λινό υπόστρωμα. Στο μέσο της κάθε φολίδας υπάρχει έκτυπη νεύρωση («ράχη») για την επίτευξη κατακόρυφης αύξησης της μηχανικής αντοχής των μπρούτζινων αυτών ελασμάτων.

Για αισθητικούς και πρακτικούς λόγους το πλάτος των φολίδων της μπροστινής πλευράς των επωμίδων είναι μικρότερο από αυτών της πίσω όψης. Στις εμπρόσθιες απολήξεις των επωμίδων ένα ζεύγος λεοντόσχημων κρίκων ανάρτησης στερεωμένα σταθερά σε μπρούτζινες πλάκες εξασφαλίζει την πρόσδεση του άνω μέρους του θώρακα με τον κυρίως κορμό διαμέσου ανθεκτικών κορδονιών. Το καταυχένιο έχει επενδυθεί και αυτό με αλληλεπικαλυπτόμενα μακρόστενα ελάσματα για μεγαλύτερη προστασία ενώ όλα τα τελειώματα του πάνω μέρους του θώρακα έχουν καλυφθεί με πορφυρό δέρμα στερεωμένο με διπλή ραφή άνευ μηχανής. Δύο μπρούτζινοι ανάγλυφοι Μακεδονικοί ήλιοι λειτουργούν ως κλειδόλιθοι για την στερέωση των επωμίδων στον κυρίως κορμό στην οπίσθια περιοχή.

Οι πτέρυγες που προεξέχουν από τους ώμους δεν είναι προσαρτημένες στις επωμίδες, αποτελούν ξεχωριστή αμυντική προσθήκη η οποία στερεώνεται ανεξάρτητα στον κορμό του οπλίτη με την βοήθεια δερμάτινου στηθόδεσμου. Είναι κατασκευασμένες από μεγάλου διαμετρήματος δέρμα και κάθε μία σχηματίζει τρία διακριτά επίπεδα προστασίας. Στις άκρες τους φέρουν κρόσια ως διακόσμηση. Οι διάταξη των πτερύγων σε ανεξάρτητες λωρίδες επιτρέπει την ευκινησία των άνω άκρων παρόλο το συνολικό μεγάλο διαμέτρημα τους. Καλύπτουν ικανοποιητικά το μεγαλύτερο μέρος των βραχιόνων του οπλίτη.

Ο κύριος κορμός καλύπτεται από δύο ειδών φολίδες. Οι φολίδες του πίσω μέρους ακολουθούν σε σχήμα και μορφή τις αντίστοιχες φολίδες των επωμίδων ενώ η μπροστινή πλευρά θωρακίζεται με αλληλοκαλυπτόμενες φολίδες μεγαλύτερου διαμετρήματος που κάθε μία φέρει στην μέση της μπρούτζινη λεοντοκεφαλή. Οι λεοντοκεφαλές εκτός από την οπτική ενίσχυση του στοιχείου της λεόντιας αρρενωπότητας και ακτινοβολίας που είχε από νωρίς συνδεθεί με τον Αλέξανδρο προσδίδουν και μια επιπλέον μηχανική αντοχή που αυξάνει την ικανότητα εξουδετέρωσης της κινητικής ενέργειας των εισερχόμενων βλημάτων. Στην περιοχή του στήθους τρεις ανατομικές μπρούτζινες πλάκες στερεωμένες με πριτσίνια πάνω στο λινό υπόστρωμα ολοκληρώνουν την βασική θωράκιση του κορμού.

Στην κεντρική πλάκα του στήθους βρίσκεται τοποθετημένο μπρούτζινο αποτροπαϊκό γοργόνειο που ακολουθεί τις καλλιτεχνικές επιταγές του 4ου αιώνα για δραματοποίηση (το αυθεντικό αυθεντικό γοργόνειο έχει βρεθεί στον προθάλαμο του «Τάφου του Φιλίππου»). Η κάλυψη του εμπρόσθιου μέρους του κορμού με μέταλλο μεγαλύτερων διαμετρημάτων κρίνεται αναγκαία προσαρμογή μιας και στατιστικά ο μεγαλύτερος αριθμός από βλήματα και πλήγματα στοχεύουν την μετωπική πλευρά του αντιπάλου. Επίσης, ένα ζεύγος λεοντόμορφων σημείων πρόσδεσης βρίσκονται στην μέση του φολιδωτού κορμού ενώ τρία αντίστοιχα ζεύγη κρίκων απαντώνται στα κάθετα τελειώματα του κορμού στην περιοχή της αριστερής μασχάλης. Η ασφάλιση του θώρακα πάνω στον κορμό του οπλίτη επιτυγχάνεται με την συμβολή των κρίκων αυτών.

Οι πτέρυγες των κάτω άκρων βρίσκονται σε διπλή σειρά και είναι κατασκευασμένες από χονδρό δέρμα με το συνολικό διαμέτρημα σε αλληλοεπικάλυψη να ανέρχεται τα 15 χιλιοστά (1,5 πόντους). Είναι εύλογο, για λόγους επιχειρησιακής αξιοπιστίας , τα διαμετρήματα των οργανικών μερών των πανοπλιών να είναι μεγάλα μιας και η ευαίσθητη φύσης αυτών τα καθιστά ευάλωτα τόσο στις συνθήκες πολέμου όσο και στις καιρικές συνθήκες.

Για αυτό τον λόγω επιπρόσθετα οι δερμάτινες λωρίδες των κάτω πτερύγων έχουν επεξεργαστεί με σε φυσικό κερί για μακροχρόνια προστασία από υγρασία και την αποσαθρωτική επίδραση του ηλίου. Κάθε λωρίδα φέρει δερμάτινα πλευρικά τελειώματα και στην κάθετη απόληξη της κρόσια ως διακοσμητικά στοιχεία. Μεταλλικά διακοσμητικά μπρούτζινα επιθέματα με λεοντοκεφαλές βρίσκονται τοποθετημένα με πριτσίνια στην κάτω πλευρά των πτερύγων προσδίδοντας βάρος και σταθερότητα. Το ολικό βάρος της πανοπλίας ανέρχεται στα 17 κιλά. Γύρω από τον κυρίως κορμό μία δερμάτινη ζώνη με εντυπωσιακό μπρούτζινο πόρπακα περισφίγγει την πανοπλία ολοκληρώνοντας το σύνολο.

Όπως ειπώθηκε παραπάνω, ο συγκεκριμένος λινοθώρακας αποτελεί μία μονάχα από τις πιθανές εκδοχές της πανοπλίας του Μεγάλου Αλεξάνδρου όπως τουλάχιστον αυτή εμφανίζεται στο συγκεκριμένο μωσαϊκό της Πομπηίας. Το Μωσαϊκό μας παρέχει την βασική κατασκευαστική γραμμή του θώρακα, από εκεί και πέρα διάφορες καλλιτεχνικές εναλλακτικές οδοί είναι εφικτές.


Φωτογραφία: Mark. A.Geranios

Χώρος: Η στατική φωτογράφιση των έργων πραγματοποιήθηκε στο πολυχώρο "ΚΕΛΑΡΙ ΠΑΠΑΧΡΗΣΤΟΥ"


πηγή:amfipolinews

Επιμενίδειος Ύπνος.

Ο Επιμενίδης, ένας από τους πιο ξακουστούς σοφούς που έζησαν ποτέ στην Κρήτη, κοιμήθηκε σε μια σπηλιά 57 ολόκληρα χρόνια!

Μία από τις καταπληκτικότερες αλλά και πιο παράδοξες ιστορίες, της εποχής της αρχαίας Ελλάδας, αποτελεί χωρίς αμφιβολία και η ιστορία του Επιμενίδη.

Ο Επιμενίδης θεωρείται ένας από τους πιο ξακουστούς σοφούς που έζησαν ποτέ στην Κρήτη. Δεν ήταν μόνο ένας θρησκευτικός διδάσκαλος, αλλά ήταν επίσης γνωστός για τις μαντικές και τις προφητικές του ικανότητες.
Υπάρχει ωστόσο καταγεγραμμένο, το σημαντικότερο ίσως γεγονός της ζωής του, χάρη στο οποίο έχει παραμείνει γνωστός μέχρι και τις μέρες μας.

Κάποτε λοιπόν, ο πατέρας του έχασε ένα από τα πρόβατά του και έστειλε τον γιο του τον Επιμενίδη, στο χωράφι που χάθηκε το πρόβατο, για να ψάξει να το βρει και να το φέρει πίσω.

Πράγματι, ο Επιμενίδης ξεκίνησε να βρει το πρόβατο, αλλά φαίνεται πως μπερδεύτηκε στην διαδρομή και αντί να φτάσει στο συγκεκριμένο χωράφι που του είχε υποδείξει ο πατέρας του, έχασε τον δρόμο και κατά λάθος μπήκε μέσα σε μία σπηλιά. Όπως ήταν κουρασμένος από την αναζήτηση του πρόβατου, αποκοιμήθηκε.

Αυτό που είναι όμως άκρως εντυπωσιακό, ότι ο Επιμενίδης κοιμήθηκε μέσα σε αυτήν την σπηλιά για 57 ολόκληρα χρόνια!
Μάλιστα, η ενθύμηση αυτού του τόσο παράδοξου γεγονότος, έχει παραμείνει μέχρι τις μέρες μας μέσω της παροιμιώδους φράσης «Επιμενίδειος ύπνος».

Η ιστορία μας όμως δεν τελειώνει εδώ.
Όταν ξύπνησε ο Επιμενίδης, άρχισε και πάλι να ψάχνει το πρόβατο, πιστεύοντας ότι έχει κοιμηθεί λίγες μόλις ώρες.

Σύντομα όμως, κατά την προσπάθεια της νέας του ανεύρεσης, διαπίστωσε έκπληκτος ότι κατά την διάρκεια του ύπνου του είχαν αλλάξει τα πάντα γύρω του, καθότι δεν ήταν πλέον σε θέση να αναγνωρίσει τίποτα από όσα γνώριζε πριν κοιμηθεί.

Το χωράφι είχε αλλάξει ιδιοκτήτη, ακόμα και το χωριό του παρουσίαζε πολύ μεγάλες και ανεξήγητες αλλαγές, αλλά ακόμα και όταν αναζήτησε να βρει τους δικούς του ανθρώπους, ανακάλυψε ότι δεν βρισκόταν πια εκεί που ήξερε πριν κοιμηθεί...

Πολύ σύντομα, ο Επιμενίδης ανακάλυψε ότι οι πιο πολλοί άνθρωποι που γνώριζε, είχαν πια πεθάνει. Παρόλα αυτά κατάφερε κάποια στιγμή να βρει τον αδελφό του, γέροντα πλέον, ο οποίος και του εξήγησε τι ακριβώς είχε συμβεί στην πραγματικότητα.

Ίσως αυτό το γεγονός του Επιμενίδειου ύπνου, δεν θα ήταν τόσο σημαντικό, αν δεν είχαμε μια σημαντική μαρτυρία από το Διογένη Λαέρτιο.

Στο βιβλίο του για τον Πυθαγόρα, ο Διογένης Λαέρτιος αναφέρει ότι ο Πυθαγόρας ταξίδεψε σε όλον σχεδόν τον τότε γνωστό κόσμο, προκειμένου να γίνει κάτοχος όλων των σημαντικών μυήσεων. Σε αυτόν τον δρόμο της αναζήτησης της αλήθειας λοιπόν, ο Πυθαγόρας επισκέφτηκε και την Κρήτη, προκειμένου να συναντήσει τον Επιμενίδη.

Διαπιστώνουμε λοιπόν, ότι ήταν τόσο σημαντικές οι εσωτερικές γνώσεις που διέθετε ο Επιμενίδης, που ακόμα και αυτός ο Πυθαγόρας επεδίωξε να μυηθεί από αυτόν, να συμπληρώσει δηλαδή μην μύησή του, καθότι κατέβηκαν μαζί στο περίφημο «Ιδαίον άντρον», το σπήλαιο δηλαδή στο οποίο γεννήθηκε ο ύψιστος των Θεών ο Δίας...

Το αποκαλυπτικό αρχαίο κείμενο έχει ως εξής:

...εἶτ' ἐν Κρήτῃ σὺν Ἐπιμενίδῃ κατῆλθεν εἰς τὸ Ἰδαῖον ἄντρον...Στην συνέχεια (ο Πυθαγόρας) επισκέφτηκε την Κρήτη και κατέβηκε στο Ιδαίον Άντρον με την συνοδεία του Επιμενίδη,
ἀλλὰ καὶ ἐν Αἰγύπτῳ εἰς τὰ ἄδυτα·αλλά επίσης επισκέφτηκε και τα άδυτα των ναών της Αιγύπτου.
καὶ τὰ περὶ θεῶν ἐν ἀπορρήτοις ἔμαθεν.Έτσι γνώρισε τα απόρρητα μυστικά που αφορούν στην φύση των Θεών.


Όπως βλέπουμε ο Πυθαγόρας δείχνει μία ιδιαίτερη προτίμηση στο να κατέρχεται σε άδυτους μυστηριακούς χώρους, σε διάφορα σημεία του πλανήτη, εντελώς ετερόκλιτα μεταξύ τους, ως προς τις θρησκευτικές τους πεποιθήσεις.

Με την στάση του αυτήν, αποδεικνύει ότι σε κάθε περίπτωση, η εσωτερική μύηση, αποτελεί μία εμπειρική πολύτιμη γνώση, απαραίτητη για την προσωπική μας εξέλιξη.

Θα πρέπει να συμπληρώσουμε ότι το «Ιδαίον Άντρον» είναι ένα σπήλαιο σε οροπέδιο, στο όρος Ίδη (Ψηλορείτης) της Κρήτης, στο οποίο σύμφωνα με την ελληνική μυθολογία ανατράφηκε ο Δίας.
Σήμερα είναι ένας σπουδαίος αρχαιολογικός χώρος στον οποίο έχουν διενεργηθεί ανασκαφές από το 1884 και έχουν ανακαλυφθεί διάφορα αντικείμενα (αρχαϊκά αγαλμάτια, φιάλες, χάλκινες ασπίδες) ακόμα και από την μινωική εποχή.

Είναι λοιπόν πολύ πιθανόν, στο εσωτερικό του Ιδαίου Άντρου να γινόταν μυήσεις, για το πώς θα μπορούσε κανείς να λάβει θεϊκή ανατροφή και μάλιστα ανάλογη με αυτήν του Διός.

Διαπιστώνουμε επομένως ότι ένα από τα αποτελέσματα αυτού του «Επιμενίδειου ύπνου», είναι η αποκάλυψη πολύ σημαντικών απόρρητων μυστικών που σχετίζονται με την κατανόηση της φύσης του θεού.

Χωρίς αμφιβολία αυτή είναι η ανώτατη γνώση που θα μπορούσε να αποκτήσει κανείς και θα μπορούσε να του αποκαλύψει το βαθύτερο νόημα και τον απώτερο σκοπό της ζωής του, διότι τόσο η έννοια του σπηλαίου, όσο και η έννοια της καθόδου σε αυτό, δεν είναι μία τόσο απλή υπόθεση, αλλά υποκρύπτει μία σοβαρότατη μύηση που σχετίζεται με την αποκάλυψη μυστικών που αφορούν την ζωή και τον θάνατο.





πηγή:αρχαία Ελλάδα

ΙΣΤΟΡΙΚΑ ΚΑΙ ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΒΙΑΙΗ ΕΠΙΒΟΛΗ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΥ.

Ο χριστιανισμός διέβαλε τους Έλληνες ως ειδωλολάτρες. Η διαβολή αυτή καλλιεργήθηκε τόσο συστηματικά από τους πατέρες της χριστιανικής εκκλησίας, προεξάρχοντος του παθιασμένου κατά των Ελλήνων και του Ελληνικού πολιτισμού Ιωάννη Χρυσοστόμου και εξακολουθεί να καλλιεργείται, ώστε σήμερα να θεωρείται κάτι το αδιαμφισβήτητο, ακόμη κι από ανθρώπους «πεπαιδευμένους». Και εξ αυτού του δεδομένου, αυτής της πανταχού παρούσης αναλήθειας, μπορεί να χαρακτηριστεί το ποιόν της ελληνικότητας της παιδείας της χώρας, όπως και να διακριθεί η θρησκευτική του κατοχή, από το κυρίαρχο ιουδαιοχριστιανικό δόγμα.


Για μας αρκεί η διαπίστωση ενός σοβαρού και αδιάβλητου επιστήμονα: «Ο χριστιανισμός υπήρξε πολέμιος κατά κύριο λόγο του Ελληνισμού, ως ζωής και ως σκέψεως... Η μεγαλυτέρα διαβολή την οποία ενήργησε κατά του κλασσικού κόσμου είναι η εμφάνισις αυτού ως ειδωλολατρικού. Λατρεία των ειδώλων , δι ήν κατηγορούν τα συναξάρια τους μη χριστιανούς συχνότατα, δεν εγνώρισαν οι Έλληνες. Εν τούτοις το όνομα Έλλην ταχύτατα συνέπεσε με την έννοια του ειδωλολάτρης, μη χριστιανός...». Νικόλας Τωμαδάκης καθηγητής της Βυζαντινής Φιλολογίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Τόμος Α΄, τεύχος Α΄, Β΄ έκδοση, 1956.

 Ο Ν. Τωμαδάκης είναι κατηγορηματικός για τον απλούστατο λόγο: διότι δεν υπάρχει κανένα στοιχείο, καμμιά ιστορική μαρτυρία που να αναφέρει ή να δείχνει ειδωλολατρία στο Ελληνικό κόσμο. Δεν προβαίνει σε καμμιά απόπειρα να στηρίξει την άποψή του αυτή επειδή η έλλειψη τέτοιων στοιχείων είναι δεδομένη.

Παρακαλούμε λοιπόν θερμώς τον οποιονδήποτε γνωρίζει, να μας πληροφορήσει πότε, πού και πώς οι Έλληνες προσκυνούσαν είδωλα;

Γιατί δεν πρόβαλε κανείς, μέσα από τον χριστιανικό κόσμο, να διαψεύσει τον κ. καθηγητή; Γιά έναν και μοναδικό λόγο: για να μην ανοίξει το ζήτημα και λάμψει η αλήθεια. Διότι αυτοί που καλλιεργούν ένα πολυαιωνόβιο ψεύδος, γνωρίζουν άριστα τις τακτικές που πρέπει να εφαρμόζουν, σε κάθε περίπτωση που το ψεύδος τους κινδυνεύει να καταβροχθιστεί από την ιστορική αλήθεια.


Ο Πορφύριος, Νεοπλατωνικός φιλόσοφος (εκδ. «Θύραθεν», τηλ. 2310-241917) στο έργο του «Κατά Χριστιανών» (ΙV, 22) απαντά στα περί της ειδωλολατρίας των Ελλήνων: «Μα και αν ακόμα υπήρχε ανάμεσα στους Έλληνες άνθρωπος τόσο ελαφρόμυαλος που να νομίζει ότι οι θεοί ζουν μέσα στα αγάλματα, αυτή του η ιδέα θα ήταν πολύ πιο υγιής από εκείνου που πιστεύει ότι ο θεός χώθηκε μες την κοιλιά της παρθένας Μαρίας, έγινε έμβρυο και μόλις γεννήθηκε τον φασκιώσανε, γεμάτο αίματα του πλακούντα και χολή, κι άλλα πολύ περισσότερα άτοπα».

Θα ρωτούσε κανείς εύλογα, τι σχέση έχει η βίαιη επιβολή του χριστιανισμού στους Έλληνες με την ειδωλολατρική ή μη συμπεριφορά τους. Όπως θα διαπιστώσουμε, από τα στοιχεία που θα παραθέσουμε, όλοι οι διωγμοί των χριστιανών κατά των Ελλήνων έγιναν με το πρόσχημα της εξάλειψης της δήθεν ειδωλολατρικής τους προδιάθεσης. Γιατί όμως αυτό; Διότι τίποτε άλλο το μεμπτό δεν ήταν δυνατό να βρεθεί στην συμπεριφορά των Ελλήνων απέναντι στην αίσθηση που είχαν προς το θείο. Ήταν όλα τόσο φυσιολογικά και ανθρώπινα. Ταιριασμένα σύμφωνα με τον ανάλογο σεβασμό προ την φύση του ανθρώπου και την ευλάβεια προς την μάνα γη. Αυτή την μητέρα των πάντων, από την οποία τα πάντα προέρχονται αλλά και εκεί καταλήγουν.

 Έπρεπε λοιπόν να βρεθεί ένα πρόσχημα, μια δικαιολογία. Και επειδή δεν υπήρχε κάτι τέτοιο, από τα πράγματα, αποδόθηκε το φοβερότερο για τον Γιαχβέ αμάρτημα της ειδωλολατρίας, στους Έλληνες, ώστε, βάση αυτού, να τους εξοντώσουν.

Με λίγα λόγια ανασύρθηκε στο προσκήνιο ολόκληρη η Ιουδαϊκή ιστορία. Πρέπει οπωσδήποτε να διαλευκάνουμε τον περίεργο, εκ πρώτης όψεως, αταβισμό αυτόν. Πράγματι, στην περίπτωση αυτή, η ιστορία επαναλήφθηκε φωτοαντιγραφικά ως καρικατούρα.

Ιδού το πρωτότυπο: ολόκληρη η Εβραϊκή ιστορία δεν είναι τίποτε άλλο από τον αγώνα του Γιαχβέ να επιβληθεί ως μόνος θεός στους ειδωλολάτρες Ισραηλίτες. Θα παραθέσουμε όλα τα στοιχεία, αποκλειστικά μέσα από την Παλαιά Διαθήκη και από πουθενά αλλού. Να η περίληψη της ιστορίας αυτής: «ουκ έσονταί σοι θεοί έτεροι πλήν εμού». Όπως αντιλαμβάνεστε η απαίτηση αυτή δεν μπορεί να απευθύνεται σε μονοθεϊστές.

Να τώρα και το αντίγραφο: ο ίδιος θεός Γιαχβέ, αλλά τώρα μαζί με τον υιόν του, όπως επιβλήθηκε στους ειδωλολάτρες Ισραηλίτες, έτσι τώρα πρέπει να επιβληθεί στους «ειδωλολάτρες» Έλληνες. Τονίζουμε ότι ο Χριστός είναι υιός του Γιαχβέ, του θεού της Π.Δ. και ότι ο τριαδικός θεός των χριστιανών αποτελείται από τον πατέρα Γιαχβέ, τον υιό Χριστό και το άγιο Πνεύμα.


Παρουσιάζουμε τώρα τα στοιχεία της ειδωλολατρίας του λαού του Ισραήλ. Αφήνουμε την ιστορία με τον χρυσό μόσχο του Ααρών, αδελφού του Μωυσή , όταν ο δεύτερος επέστρεψε με τις εντολές του θεού από το Σινά.


Ιδού τα πειστήρια από τα βιβλία της Βίβλου: ΒΑΣΙΛΕΙΩΝ Γ΄ ,  ιβ΄ 28, ιδ΄ 22, ιε΄ 3-12, ιστ΄ 2-25 και 30, ιη΄ 18, κ΄ 25, κβ΄ 44 και 53. ΒΑΣΙΛΕΙΩΝ Δ΄ , α΄ 3, γ΄ 2, η΄ 18, ι΄ 29 και 31, ια΄ 18, ιβ΄ 10 και 21, ιγ΄ 2, 6 και 11, ιδ΄ 4 και 24, ιε΄ 4,9,16,18,24,28 και 35, ιστ΄ 3,4 και 10-20, ιζ΄ 2 και 9-36, ιη΄ 4, κα΄ 2-21, κγ΄ 4-20 και 32-37, κδ΄ 9 και 19.


Τι γράφεται στα χωρία αυτά; Να τι λέει το πρώτο από τα προαναφερόμενα: (ιβ΄ 28 ) «και εβουλεύσατο ο βασιλεύς (Ιεροβοάμ) και επορεύθη και εποίησε δύο δαμάλεις χρυσάς και είπε προς τον λαόν, ικανούσθω υμίν αναβαίνειν εις Ιερουσαλήμ, ιδού θεοί σου Ισραήλ, οι αναγαγόντες σε εκ της Αιγύπτου».  Όλα τα προαναφερθέντα χωρία περιγράφουν όπως το προηγούμενο ανάλογα και χειρότερα καμώματα. Θα έχετε ασφαλώς ακούσει για την περίφημη σοφία του Σολομώντος. Για όσους δεν την γνωρίζουν παραθέτουμε ένα δείγμα:
   

Βασιλ. Γ΄ , ΙΑ΄ 4 «όταν δε ο Σολομών επροχώρησεν εις την ηλικίαν, δεν είχε πλέον την καρδιάν του αγνήν... διότι αι αλλόφυλαι  γυναίκες εξέκλιναν αυτόν, από την λατρείαν του αληθινού θεού, ώστε να λατρεύει ξένους ειδωλικούς θεούς.


Τότε ο Σολομών ανοικοδόμησε εις έναν υψηλόν τόπον ιερόν δια τον θεό Χαμώς, είδωλον των Μωαβιτών... επίσης και δια την Αστάρτην, την αισχράν...κ. ά.». Λίγο πιο κάτω στον στίχο 11 ακολουθούν οι απειλές του Γιαχβέ κατά του Σολομώντα.   Άπαντες οι απόγονοι του Σολομώντος, βασιλείς του Ισραήλ, αλλά και οι αντίστοιχοι του Ιούδα, υπήρξαν ειδωλολάτρες, τουλάχιστον μέχρι «της μετοικεσίας Βαβυλώνος», όπως περιγράφονται στα βιβλία των Βασιλειών.


Έτσι λοιπόν εξηγείται η εμμονή των πατέρων της χριστιανικής εκκλησίας με την δήθεν ειδωλολατρία των Ελλήνων. Βάφτισαν την πολυθεΐα ειδωλολατρία και αυτοδικαιώθηκαν για την εγκληματική τους συμπεριφορά: τις δολοφονίες των Ελλήνων οι οποίοι επέμεναν στα πάτρια, την καταστροφή όλων των μνημείων του Ελληνικού πολιτισμού και το καταστροφικότερο γεγονός της παγκόσμιας ιστορίας, που δεν είναι άλλο από την πυρπόληση των βιβλιοθηκών, κυρίως της Αλεξάνδρειας.
 

Η δολοφονία του επιμένοντος στα πάτρια κατέστη θεία χριστιανική αρετή. Καθιερώθηκε από τον προστάτη της Ελληνικής παιδείας Ιωάννη τον Χρυσόστομο. Το ανθρώπινο αυτό κτήνος δεν δίσταζε μπροστά σε τίποτε προκειμένου να χορτάσει το μισελληνικό του πάθος. Ας παρακολουθήσουμε την άγιά του κτηνωδία:
 

Το σκεπτικό του ξεκινά από το ευαγγέλιο. Από το ιερό βιβλίο της θρησκείας της αγάπης.             Κατά Λουκάν (19.27) «πλήν τους εχθρούς μου εκείνους τους μη θελήσαντές με βασιλεύσαι επ' αυτούς, αγάγετε ώδε και κατασφάξατε αυτούς έμπροσθέν μου».


Καλώς καταλάβατε, λέει ότι όποιος δεν υποταχθεί σε μένα πρέπει να σφαχτεί, εδώ μπροστά μου. Τα λόγια αυτά τα ξεστομίζει ο καλός Χριστούλης μας. Κι επειδή κάποιος μπορεί να θεωρήσει το χωρίο αυτό παραβολικό, έρχεται ο αρχηγός των δολοφόνων των Ελλήνων Χρυσόστομος να μας ξεκαθαρίσει το απίστευτο αυτό τοπίο.


ΠΡΟΣΕΞΤΕ, μας λέει, δεν είναι παραβολικό αλλά ο Χριστός εννοούσε ακριβώς αυτό που είπε. Και για του λόγου το αληθές ιδού η άποψη του αγίου περί της επιθυμίας του Χριστού προς σφαγή των απειθούντων προς τις εντολές του: «Λόγος κατά Ιουδαίων» τόμος 34 σελ. 107 « ...; πράγμα που έπαθαν και οι Ιουδαίοι, οι οποίοι, αφού κατέστησαν τους εαυτούς τους άχρηστους για εργασία έγιναν κατάλληλοι για σφαγή» (οι Ιουδαίοι ουδέποτε δέχτηκαν τον Χριστό ως Μεσσία. Φυσικά εδώ εννοεί την σφαγή των Εβραίων από τους Ρωμαίους και την διασπορά τους). Και συνεχίζει ο άγιος «Γι' αυτό και ο Χριστός έλεγε: τους εχθρούς μου που δεν θέλησαν να βασιλεύσω σ' αυτούς οδηγήστε τους εδώ και κατασφάξετέ τους».


Αλλά το βρομερό αυτό κτήνος δεν έχει κανέναν φραγμό στον θρησκευτικό του φανατισμό. Επιθυμεί να υπερθεματίσει ακόμα και τον θεό του. Να δικαιώσει την αγιοσύνη  του ως δολοφόνου.


«Κι αν ακόμη φονεύσει κάποιος κατά το θέλημα του θεού, ο φόνος αυτός είναι από κάθε φιλανθρωπία καλύτερος, ενώ αν κάποιος από λύπη δείξη ευσπλαχνία και φιλανθρωπία, παρά το θέλημα του θεού, θα μπορούσε η φειδώ αυτή να αποβή πιο μιαρή από οποιοδήποτε φόνο»!!! Εάν κανείς διαβάσει αυτά τα απαίσια και σιχαμερά λόγια και εξακολουθεί να θεωρεί το κτήνος αυτό άγιο τότε θα πρέπει να γνωρίζει ότι χρειάζεται επειγόντως ψυχίατρο.


Ασφαλώς πρόκειται για την ιδρυτική διακήρυξη της γενοκτονίας. Για έναν ορισμό της από θετική αλλά και από αρνητική θέση. Όταν ο ταύρος πιάνεται για τα καλά κι από τα δύο κέρατα. Αρκεί ο άγιος να δηλώσει ότι η δολοφονία των ανθρώπων, τους οποίους αυτός μισεί, είναι θέλημα του θεού του. Πράγματι ο κακούργος αυτός Χρυσόστομος χρηματοδότησε ορδές χριστιανών για να δολοφονήσουν Έλληνες και να καταστρέψουν ιερά, ναούς και δημόσια κτίρια του Ελληνισμού.


Η θεωρία όμως θέλει και το παράδειγμά της: «Λόγος κατά Ιουδαίων Δ΄» σελ. 199, «Ο Φινεές λοιπόν, που διέπραξε σε μια στιγμή δύο φόνους, φονεύοντας έναν άνδρα και μια γυναίκα, τιμήθηκε με το αξίωμα της ιεροσύνης, ενώ  αυτός όχι μόνον δεν μόλυνε με το αίμα τα χέρια του αλλά καθαρώτερα τα έκαμε». Αυτός είναι ο πατέρας και θεωρητικός των Ιεροεξεταστών του μεσαίωνα. Δεν μπορεί να υπάρξει καμμιά αμφιβολία.


Η γενοκτονική διάθεση ποτίζεται και λιπαίνεται με το μίσος. «Αλλά γι' αυτό κυρίως μισώ την συναγωγή», σελ. 323, «Γι' αυτό και εγώ μισώ τους Ιουδαίους». Μωρέ καλά χριστιανόπουλα τι γίνεται εδώ πέρα; Πολύ δούλεμα δεν πέφτει; Αυτός ο αθεόφοβος διατυμπανίζει το μίσος στο όνομα του «αγαπάτε του εχθρούς σας». Είναι καιρός τώρα να κατανοήσετε γιατί η ορθοδοξία έθεσε σε δεύτερη μοίρα τα ευαγγέλια, για να μη πω ότι υποβάθμισε κυριολεκτικά, υπέρ των λεγόμενων Πατέρων της εκκλησίας.


Η καραμέλα που πιπιλίζουν τους τελευταίους αιώνες οι ταγοί της ορθοδοξίας λέγεται πατερική παράδοση. Γιατί άραγε; Γιατί ανασυντάχθηκαν ένα σωρό χριστιανικά δόγματα (Ευαγγελιστές κ. ά.) αποκλειστικά στα ευαγγέλια, γράφοντας στα παλιά τους τα παπούτσια Πατέρες και αγίους;  Αυτοί όλοι κάτι μυρίστηκαν. Κάτι τους βρόμισε ανυπόφορα. Η δική σας μύτη αποξεράθηκε τελείως;


Αλλά ας συνεχίσουμε με τον Ιωάννή, γιατί ο άνθρωπος είναι ατελείωτος στην κακία του. «Κατά Ιουδαίων Λόγος Η΄» σελ. 399, «Υπάρχουν επομένως αμαρτήματα που υπερβαίνουν κάθε συγγνώμη και δεν μπορεί να υπάρξει απολογία γι' αυτά»!!! Πάει περίπατο η εξομολόγηση.


Επομένως ο χριστιανικός ισχυρισμό που λέει ότι καλά τα λέει το ευαγγέλιο και η πατέρες, αλλά για τα χριστιανικά εγκλήματα φταίνε οι άνθρωποι που δεν τα εφαρμόζουν σωστά, είναι ψευδής. Αντιθέτως όλα έγιναν βάσει Ευαγγελίου και Πατερικής διδασκαλίας.


Ποιός ήταν ο λόγος που οι «επίγονοι» του Χρυσοστόμου μας τον «φόρεσαν» προστάτη της «ελληνικής» παιδείας; Ήταν για να μας εξευτελίσουν στον αιώνα τον άπαντα. Ιδού οι αποδείξεις: (από την «Εις άγιον Ιωάννην τον ευαγγελιστην», ΞΣ΄, 59.369. 12-370.11, Ομιλία του) «Αν στα ενδότερα (των ελληνικών σκέψεων) κυττάξεις θα δεις, τέφρα και σκόνη και υγιές ουδέν, αλλά τάφος ανεωγμένος ο λάρυγξ αυτών (των Ελλήνων φιλοσόφων), τα πάντα δε γεμάτα ακαθαρσίες και ιχώρ ( = πύον), και πάντα τα δόγματά τους βρίθουν σκωλήκων... Αυτά γέννησαν και αύξησαν οι Έλληνες, από των φιλοσόφων λαβόντες... Ημείς δε ου παραιτούμεθα της κατ' αυτών μάχης».


Καταλάβατε τώρα τι ήταν και τι είναι ο λαμπρός ελληνικός πολιτισμός; Ο πολιτισμός αυτός τον οποίο μελετά όλη η ανθρωπότητα; Καταλάβατε ποιός ήταν ο στόχος αυτού του φανατικού μισέλληνα; Το λέει στα ίσα: «... Ημείς δε ου παραιτούμεθα της κατ' αυτών μάχης».


Από την ίδια ομιλία του (59.31.33) διαβάζουμε: «Όσο πιο βάρβαρο ένα έθνος φαίνεται και της ελληνικής απέχει παιδείας [αυτά τα λέει ο προστάτης της ελληνικής παιδείας, σα δε ντρεπόμαστε όλοι μας], τόσο λαμπρότερα φαίνονται τα ημέτερα... Ούτος ο βάρβαρος, την οικουμένη ολάκερη κατέλαβε... και ενώ πάντα τα των Ελλήνων σβήνουν και αφανίζονται, τούτου καθ' εκάστην λαμπρότερα γίνονται».


Ποιός είναι ο ηθικός αυτουργός της πυρπόλησης της βιβλιοθήκης της Αλεξάνδρειας; Του μεγαλυτέρου εγκλήματος που έγινε ποτέ κατά της ανθρωπότητας. Μάθετέ το τώρα. Από τον λόγο του κατά Ιουδαίων 48.851.38-852.35, διαβάζουμε: «Τι λοιπόν, άγιος έσται ο ναός Σεράπιδος (η βιβλιοθήκη ανήκε σ' αυτόν) δια τα βιβλία; Μη γένοιτο!... αλλά δαίμονες οικούσι τον τόπον... μάλλον δε και αυτών (των Ελλήνων) όντων δαιμόνων... και παρ' αυτών βωμός στέκει απάτης αόρατος εις τον οποίον ψυχάς ανθρώπων θυσιάζουσι».


Δεν άργησε να βρεθεί ο εκτελεστής του εγκλήματος: (Ευνάπιος, «Βίοι φιλοσόφων και σοφιστών», 6.11) «στην Αλεξάνδρεια πάντα τα οικοδομήματα του Σεράπειου όπως στους ποιητικούς μύθους των Γιγάντων έγιναν... Θεοδοσίου δε βασιλεύοντος και Θεοφίλου (πατριάρχου) πρωτοστατούντος (της επιθέσεως) ... του Σεραπείου τα αναθήματα κατελυμένοντο. Τους δε ανδριάντες και τα αναθήματα τόσο "γενναία" εμάχοντο ώστε όχι μόνο "νικούσαν" αλλά και έκλεπτον... του δε Σεραπείου μόνο το έδαφος δεν απέσπασαν κι αυτό δια το βάρος των λίθων, αυτοί δε ήσαν αμετακίνητοι. Οι πολεμικότατοι δε αυτοί φιλοχρήματοι "γενναίοι"... την ασέβεια αυτή εις έπαινον αυτών των ιδίων καταλόγιζαν. Έπειτα εισέβαλαν οι καλούμενοι μοναχοί, άνθρωποι (μόνο) κατά το είδος, ο δε βίος αυτών συώδης ( συς = γουρούνι) και πάσχοντες εμφανώς, μύρια εποίουν κακά και ανείπωτα, αλλά αυτά ευσέβειαν ενόμιζαν... τότε πας άνθρωπος μέλαιναν φορών εσθήτα (ράσα) τυραννικήν είχεν εξουσίαν και δημοσίως να ασχημονεί ημπορούσε. Σε τόση "αρετή" άλλαξε (η νέα θρησκεία) τον άνθρωπο».


Στο ελληνικό σχολείο, του προστάτη του Ιωάννη Χρυσοστόμου, οι δάσκαλοι μας δίδαξαν ότι οι ναοί των προπατόρων μας καταστράφηκαν από σεισμούς. Βλέπετε οι δάσκαλοί μας, όταν πήγαιναν σχολείο, είχαν κι αυτοί προστάτη της παιδείας τους τον Χρυσόστομο. Την αλήθεια, πλην των άλλων ιστορικών, μας την λέει ο Θεοδώρητος (Εκκλησιαστική Ιστορία, Επιστολή Δαμάσου, τομ. 5ος 329/8-330/8 ): «ο δε μέγας Ιωάννης (ο Χρυσόστομος) ασκητάς πυρπολούμενους από ζήλο θεού (φανατισμένους καλόγερους) συνέλεξε, με νόμους δε βασιλικούς αυτούς οπλίσας, κατά των ειδωλικών έπεμψε τεμενών, τα δε χρήματα για τους κατεδαφιστές και τους βοηθούς, δεν έλαβε από τα βασιλικά ταμεία, αλλά από πλούσιες γυναίκες που φιλοτίμως να παρέχουν κατέπειθε, ώστε με την λαμπρή τους πίστη να κερδίσουν την ευλογία της χορηγίας. Έτσι με τον τρόπο αυτόν τους υπολειπόμενους σηκούς (ναούς) με τούτον τον τρόπο εκ βάθρων ανέσπασεν».


Ο συς αυτός δεν αρκέστηκε να κακουργήσει μόνο στον καιρό του κατά των Ελλήνων.  Φρόντισε και για την μακροχρόνια εξόντωση των Ελλήνων: («Περί κενοδοξίας και πως δει τους γονείς ανατρέφειν τα τέκνα», 690,  641.65) «Κανείς δεν πρέπει στα παιδιά του, των (Ελλήνων) προγόνων να καλεί τα ονόματα, του πατέρα, της μητέρας, του παππού και του προπάππου, αλλά αυτά των δικαίων (της Παλαιάς Διαθήκης)».


 Θέλετε να μάθετε τον βίο και την πολιτεία αυτών των δικαίων; Ιδού η δικαιοσύνη τους:  «1 Όταν δε Κύριος ο Θεός σου σε εισαγάγει εις την χώραν, προς την οποίαν τώρα πορεύεσαι, δια να την κληρονομήσεις ως ιδικήν σου, και εκβάλη από εμπρός σου έθνη μεγάλα, τους Χετταίους...Ιεβουσαίους, επτά έθνη πολυαριθμότερα και ισχυρότερα από σας, 2 και θα παραδώσει αυτούς Κύριος ο Θεός σου εις  τας χείρας σου, θα κτυπήσης αυτούς, θα τους εξαφανίσης τελείως, δεν θα συνάψης καμμίαν συνθήκην μαζή των και δεν θα τους λυπηθήτε καθόλου...5 Αλλά και αυτά ακόμη θα πράξης εναντίον των ειδωλολατρών αλλοεθνών: Θα κρημνίσετε τους βωμούς των, θα συντρίψετε τας ειδωλολατρικάς των στήλας, θα κατακόψετε τα ιερά δάση των και θα κάψετε εις την φωτιά τα ξυλόγλυπτα αγάλματά των. 6 Διότι συ  εν αντιθέσει προς εκείνους είσαι λαός άγιος, αφιερωμένος εις τον Κύριον και Θεόν σου. Κύριος και Θεό σου σε εξέλεξεν ανάμεσα από όλα τα άλλα έθνη της γης να είσαι ιδική του εκλεκτή περιουσία... 8... αλλά διότι σας αγαπά ο Κύριος και διότι τηρεί τον όρκον, τον οποίον έδωσεν εις τους προπάτοράς σας ... Αλλά είναι και Θεός δίκαιος, ο οποίος ανταποδίδει προσωπικώς εις τους μισούντας αυτόν και αμετανοήτους κατά τα έργα αυτών και εξολοθρεύει αυτούς... 16 Συ θα απολαύσης τα λάφυρα των εθνών τα οποία ο Κύριος σου δίδει... 22 Κύριος ο Θεός σου θα καταστρέψη και θα εξαφανίση ολίγον κατ' ολίγον τα έθνη αυτά από εμπρός σου. Δεν θα ημπορέσης και δεν πρέπει, να εξαφανίσης αυτούς ταχέως, δια να μη μείνη έρημος και ακατοίκητος η χώρα από ανθρώπους και πληθυνθούν τα άγρια θηρία εναντίον σου. 23 Αυτούς Κύριος ο Θεός σου θα τους παραδώση εις τας χείρας σου και θα καταστρέφης αυτούς ολοκληρωτικώς μέχρις ότου εξολοθρευθούν και εξαφανισθούν πλήρως. 24 Ο Θεός θα παραδώση εις τα χέρια σας τους βασιλείς των εθνών αυτών, θα τους εξοντώσετε, ώστε να χαθούν και τα ονόματα αυτών από τον τόπον, όπου εβασίλευον. Κανείς δεν θα ημπορέση να αντισταθή απέναντί σας, μέχρις ότου τους εξολοθρεύσετε όλους. 25 Τα αγάλματά τών θεών των θα τα παραδώσετε εις το πυρ, δια να καούν...». Δευτερονόμιο (βιβλίο της Βίβλου) κεφ. Ζ΄.
   

Και μόνο ένα παράδειγμα αρκεί για να αντιληφθεί κανείς περί τίνος πρόκειται, παρ' όλο των τεράστιο αριθμό ανάλογων περιστατικών τα οποία περιγράφονται με ανατριχιαστικές λεπτομέρειες στα βιβλία της Βίβλου. Από το βιβλίο των Αριθμών (λα΄ 7) της Βίβλου διαβάζουμε τα κατορθώματα του Ισραήλ τα οποία με την προτροπή του Γιαχβέ έπραττε: «... και απέκτειναν παν αρσενικόν και τους βασιλείς Μαδιάν απέκτειναν άμα τοις τραυματίες αυτών...»


Η θανάτωση τραυματιών λέγεται εν ψυχρώ δολοφονία σ' όλον τον κόσμο. Όταν όμως κανείς θεωρεί την Βίβλο ιερό βιβλίο του, προσέξτε πώς καταντά και ο ίδιος. Ένας αρχιθεολόγος ονόματι Ι.Θ. Κολιτσάρας απέδωσε την Βίβλο στην νεοελληνική για λογαριασμό της αδελφότητος Θεολόγων «ΖΩΗ». Το αποτέλεσμα έλαβε έγκριση απ' όλα τα όργανα της εκκλησίας της Ελλάδος. Ο εν λόγω κύριος απέδωσε το προαναφερθέν χωρίο ως εξής: «Εκτός των άλλων φονευθέντων, εφόνευσαν και τους βασιλείς των Μαδιανιτών», αυτό και απολύτως τίποτε άλλο!!!  Εξαίσιο χριστιανικό ήθος.


Εάν δε νομίζεται ότι οι λοιποί πατέρες της χριστιανικής εκκλησίας υπολείπονταν σε μισελληνισμό του Χρυσοστόμου κάνετε λάθος.


«Είναι εχθροί οι Έλληνες, διότι διασκεδάζουν καταβροχθίζοντας με ορθάνοιχτο στόμα τον Ισραήλ. Στόμα δε λέγει ο προφήτης (βλ. Ησαΐα Θ΄ 11) την σοφιστική του λόγου δύναμη η οποία τα πάντα χρησιμοποίησε για να παραπλανήσει τους εν απλότητι στον θεό (Γιαχβέ) πιστευσάντων». Μέγας Βασίλειος, «Εις προφήτην Ησαΐα», 9.230.8.


Βρίθουν ανθελληνικών κηρυγμάτων όλοι οι λόγοι των λεγομένων πατέρων της χριστιανικής εκκλησίας. Όσοι  επιθυμούν περισσότερα στοιχεία, δεν έχουν παρά να αγοράσουν από βιβλιοπωλεία τα έργα των πατέρων αυτών και κυρίως του αρχιερέα του μισελληνισμού Χρυσοστόμου.


Αυτό  το μένος τους κατά των Ελλήνων και του Ελληνικού πολιτισμού αποδεικνύει ότι ο χριστιανισμός έναν και μοναδικό σκοπό και προορισμό είχε εξ αρχής. Τον αφανισμό των Ελλήνων. Όπως δε φαίνεται από τ' αποτελέσματα της προσπάθειάς του αυτής το πέτυχε σε μεγάλο βαθμό. Στην χώρα της Ελλάδος τώρα οι ανθέλληνες αυτοί πατέρες θεωρούνται ακόμα και τιμώνται ως άγιοι και προστάτες του Ελληνικού λαού. Προστάτες της παιδείας τους. Ποιοί; Αυτοί που είπαν, όπως διαβάσαμε προηγουμένως: «Όσο πιο βάρβαρο ένα έθνος φαίνεται και της ελληνικής απέχει παιδείας, τόσο λαμπρότερα φαίνονται τα ημέτερα...». Επίσης: «Ημείς δε ου παραιτούμεθα της κατ' αυτών (Ελλήνων) μάχης».


Από το βιβλίο «Η αντιπαγανιστική νομοθεσία της Ύστερης Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας μέσα από τους Κώδικες» εκδ. «Κατάρτι», μεταφρ. Αφροδίτη Καμάρα, θα σταχυολογήσουμε κάποια χαρακτηριστικά χωρία. Πρόκειται για αυτοκρατορικά διατάγματα, κατά χρονολογική σειρά, αρχομένων από το έτος 346. Οι Αυτοκρατορες δε είναι Κωνσταντίνος, Κώνσταντας, Γρατιανός, Βαλεντινιανός, Θεοδόσιος, Αρκάδιος, Ονώριος, Κωνστάντιος Α΄, Λέων, και Ανθέμιος.

 -  «Επιθυμούμε να κλείσουν αμέσως όλοι οι ναοί... να απαγορευτεί η είσοδος σε αυτούς... Αν όμως τύχει και κάποιος διαπράξει το αδίκημα, θα τιμωρηθεί με αποκεφαλισμό». Όταν το διαβάζουμε αυτό σε χριστιανούς μας λένε ότι ο Χριστός είπε «όστις θέλει οπίσω μου ελθείν...». Ναι αλλά είπε και το: «πλήν τους εχθρούς μου εκείνους τους μη θελήσαντές με βασιλεύσαι επ' αυτούς, αγάγετε ώδε και κατασφάξατε αυτούς έμπροσθέν μου», κατά Λουκάν (19.27). οι Αυτοκράτορες λοιπόν αυτοί εφάρμοσαν το δεύτερο. Το πρώτο το έχουν ναρκωτικό για το ποίμνιό τους. Για τα αφελή προβατάκια τους.

-   «Διατάσουμε όπως υποβληθούν στην ποινή του θανάτου όσοι αποδειχθεί ότι τελούν θυσίες ή λατρεύουν αγάλματα», 356. Για το «αποδειχθεί» όπως καταλαβαίνετε πάντα υπάρχουν ψευδομάρτυρες. Για το «λατρεύουν αγάλματα» αποφάνθηκε κατηγορηματικά ο καθηγητής Τωμαδάκης ότι «Λατρεία των ειδώλων , δι ήν κατηγορούν τα συναξάρια τους μη χριστιανούς συχνότατα, δεν εγνώρισαν οι Έλληνες. Εν τούτοις το όνομα Έλλην ταχύτατα συνέπεσε με την έννοια του ειδωλολάτρης, μη χριστιανός...». Αλλά ας υποθέσουμε ότι όντως οι Έλληνες ήσαν ειδωλολάτρες. Ποιά ανθρώπινη λογική μπορεί να υποστηρίξει θανατική ποινή γι' αυτόν τον λόγο; Μόνο η λογική ανθρωπίνων κτηνών. Ανθρώπων κακούργων και δολοφόνων εν ψυχρώ.


-   «... Ακόμη και οι δικαστές δεσμεύονται από το νόμο και, αν κάποιος από αυτούς αφοσιωθεί σε ειδωλολατρικές τελετές ... θα υποχρεωθεί να πληρώσει αμέσως δεκαπέντε λίβρες χρυσού..».  Το διάταγμα αυτό είναι του 391. Μισό αιώνα μετά το πρώτο φαίνεται ότι σκέφθηκαν τρόπο για να αρπάξουν τα χρήματα των Ελλήνων και να τους εξουθενώσουν οικονομικά.

 -   Αλλά και στα σπίτια και την γη των Ελλήνων έβαλαν χέρι τα καθάρματα αυτά, ώστε η εξόντωσή τους να καταστεί ολοκληρωτική. Για όποιον κατηγορηθεί λοιπόν για ειδωλολατρία όρισαν «... θα τιμωρηθεί με κατάσχεση του σπιτιού του ή του τεμαχίου γης...», 392.


-  «... Διατάσσουμε ότι όλα τα ιερά τους και οι ναοί τους, αν βρίσκονται ακόμη άθικτα και τώρα, θα καταστραφούν με διαταγή των τοπικών αρχών...», 435.
 -   Για πολιτικό και στρατιωτικό που δεν εφαρμόζει τους διωγμούς κατά των Ελλήνων «... θα αποπεμφθεί από το αξίωμά του και δεν θα χάσει μόνο την περιουσία του, η ποία θα προγραφεί, αλλά αφού υποστεί σωματικό βασανισμό με μεταλλικά όργανα... θα οδηγηθεί σε διαρκή εξορία...», 472.

 -  Κώδικας 1.11.10  Εδώ τα πράγματα λέγονται με τ' όνομά τους. Αποβάλλεται το πρόσχημα του ειδωλολάτρης και αναφέρεται το θύμα με το αληθινό του όνομα. Ο υπό εξόντωση άνθρωπος λέγεται Έλλην. «Επειδή έχουν συλληφθεί μερικοί οι οποίοι διακατέχονται από την πλάνη των ανόσιων και μιαρών Ελλήνων, να διαπράττουν εκείνα που δικαιολογημένα εξοργίζουν τον φιλάνθρωπο θεό, ... θα υποβληθούν στην εσχάτη των ποινών... Θα παρεμποδίσουμε δε κάθε μάθημα που διδάσκεται από αυτούς που πάσχουν από την νόσο των ανόσιων Ελλήνων... Θεσπίζουμε τους ίδιους νόμους και για τους αλιτήριους Έλληνες».


Η συνέχεια της παράθεσης των στοιχείων που αφορούν το θέμα μας, θα είναι από το «ΠΗΔΑΛΙΟΝ» (εκδ. Βασ. Ρηγοπούλου, Καρόλου Ντηλ 4, Θεσς/νίκη), το οποίο κατά τον χριστιανικό κόσμο «είναι η Διαθήκη μετά την καινή και την παλαιά, η μετά τας αγίας γραφάς αγία Γραφή». Για την ακρίβεια «ΠΗΔΑΛΙΟΝ» ΤΗΣ ΝΟΗΤΗΣ ΝΗΟΣ ΤΗΣ ΜΙΑΣ ΑΓΙΑΣ ΚΑΘΟΛΙΚΗΣ ΚΑΙ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗΣ ΤΩΝ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ.  ΗΤΟΙ ΑΠΑΝΤΕΣ ΟΙ ΙΕΡΟΙ ΚΑΙ ΘΕΙΟΙ ΚΑΝΟΝΕΣ.


ΚΑΝΩΝ ΟΑ΄ (Έκτης οικουμενικής συνόδου, έτος 680) «Τους διδασκομένους τους πολιτικούς νόμους μη δειν τοις ελληνικοίς έθεσι κεχρήσθαι...». Έπρεπε να εξαφανιστεί οτιδήποτε θύμιζε κάτι το ελληνικό.
   

ΚΑΝΩΝ ΗΔ΄ (Έκτης συνόδου) «Οι των Ελλήνων συνήθειαις πρέπει να μισούνται από τους χριστιανούς...».


Ανάλογα αναθέματα γίνονται στον Κανόνα Ζ΄ της εν Αγκύρα τοπικής συνόδου, έτος 315 και στον Κανόνα ΞΘ΄ της εν Καρθαγένη τοπικής συνόδου, έτος 418. Από την τελευταία αυτή σύνοδο       ΚΑΝΩΝ ΠΘ΄ «... εάν τις Επίσκοπος κληρονόμους συγγενείς...Έλληνας  προτιμήσει της εκκλησίας και μετά θάνατον ανάθεμα τω τοιούτω λεχθείη...». Ο επόμενος κανόνας (ΠΔ΄) της συνόδου αυτής αποφαίνεται για την αναγκαιότητα της οριστικής εκρίζωσης του Ελληνισμού: «... ομοίως ήρεσεν αιτηθήναι από των ενδοξοτάτων βασιλέων, ίνα τα λείψανα της ειδωλολατρίας (υπενθυμίζουμε για μιά ακόμη φορά ότι δια της λέξεως αυτής εννοούσαν τον Ελληνισμό και τίποτε άλλο) μη μόνον τα εν ξοάνοις, αλλά και εν οιοισδήποτε τόποις, ή άλσεσιν, ή δένδροις, παντί τρόπω εξαλειφθώσι. Ου μόνον τα των ειδώλων ξόανα δει συντρίβεσθαί τε και εξαλήφεσθαι, και τους βωμούς αυτών καταστρέφεσθαι, ακκά και ει τι κείψανον της ειδωλολατρίας υπελείφθη, ή εν τόποις, ή άλσεσιν, ή δένδροις, (τι γαρ ότι τινά τούτων ετίμων οι Έλληνες, ή εμαντεύοντο εν αυτοίς, και της πλάνης απεραθείσης, ή ο τρίπους, ή το μαντείον εναπέμεινεν; ) αφανιζέσθω και τούτο, ως μηδέ μνήμην αυτώ υπείναι».
   

 Όλ' αυτά τα ιστορικά υφάδια, τα συνταίριασε ορθότατα στον στήμονα της ιστορικής αλήθειας ο Γεώργιος Ιεροδιάκονος στο βιβλίο του «Η ΜΕΘΟΔΕΥΜΕΝΗ ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ», εκδ. «Νέα Θέσις». Τηλ. 3634932. Κυρίως στις σελ. 378-405. Ο συγγράφων το παρόν πόνημα, έχοντας διαβάσει όλα τα βιβλία που σχετίζονται με τα θέμα μας, θεωρεί ότι το προαναφερθέν βιβλίο, καθώς και τα βιβλία του Μιχάλη Καλόπουλου (σειρά Βιβλική Θρησκεία, τηλ. 2310-770100) εξαντλούν το θέμα με τον επιστημονικότερο τρόπο.


Ακόμη και Χριστιανοί παραδέχονται ευθέως την καταστροφή του Ελληνισμού από τον χριστιανισμό: Ελένη Γλύκατζη Αρβελέρ, Πρύτανις στο Πανεπιστήμιο της Σορβόνης, βιβλίο «Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΙΔΕΟΛΟΓΙΑ ΤΗΣ ΒΥΖΑΝΤΙΝΗΣ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΑΣ», έκδοση «Ψυχογιός» σελ. 17, «Πράγματι κατά τη βασιλεία του Θεοδοσίου ο χριστιανισμός γίνεται η θρησκεία του κράτους. Εναντίων των ειδωλολατρών (διάβαζε Ελλήνων) εφαρμόσθηκαν μέτρα, που πήραν συχνά το χαρακτήρα πραγματικών διώξεων. Το μαντείο των Δελφών υποχρεώθηκε να σιγήσει, οι Ολυμπιακοί αγώνες και τα Ελευσίνια μυστήρια απαγορεύτηκαν, τα ιερά λεηλατήθηκαν από τους χριστιανούς, οι ιερείς, όπως γράφει ο Λιβάνιος υποχρεώθηκαν «να σιγήσουν ή να πεθάνουν».


Για μιά πληρέστερη γνώση του θέματός μας οπωσδήποτε θα πρέπει να διαβάσει κανείς το βιβλίο «Λιβάνιος, Υπέρ την Ελληνικών Ναών» εκδ. «Θύραθεν», τηλ. 2310-241917. Στον πρόλογο διαβάζουμε: «Σε μιά εποχή που η ανθρωπότητα διάβαινε το κατώφλι του Μεσαίωνα, ο Λιβάνιος υπερασπίστηκε τον ελληνικό πολιτισμό και, παραμένοντας πεισματικά Εθνικός, επέλεξε την οδό της αντιπαράθεσης με τον μισαλλόδοξο σκοταδισμό των πιστών του χριστιανικού δόγματος...». Επίσης, (Σωζομενός, χριστιανός χρονογράφος, «Εκκλησιαστική Ιστορία», κεφ. 35), για το κύμα βίας  και τρομοκρατίας που ξέσπασε το 371, κατά των Ελλήνων, την εποχή του Λιβάνιου «Όλοι σχεδόν οι Ελληνιστές θανατώθηκαν... δόθηκε διαταγή άλλοι να καούν και άλλοι να σκοτωθούν με το ξίφος... Και κοντά σ' αυτούς, για τον ίδιο λόγο, σ' ολόκληρη την επικράτεια έχασαν τη ζωή τους όσοι λάμπρυναν την φιλοσοφία.. Αλλά έχαναν τη ζωή τους ακόμα και άνθρωποι που δεν ήσαν καν φιλόσοφοι και που απλώς φορούσαν ρούχα ίδια με των φιλοσόφων».


Οκτώ χρόνια αργότερα (397) στην κυρίως Ελλάδα εισβάλλουν οι ορδές των νεοφώτιστων χριστιανών Γότθων καθοδηγούμενες από ομάδες φανατικών καλόγερων. Τότε έγινε στην Πελοπόννησο η μεγαλύτερη γενοκτονία που γνώρισαν ποτέ οι Έλληνες, «ηβηδόν (έως και οι έφηβοι) εσφάγησαν», γράφει ο Ζώσιμος.


Μέσα σ' αυτό το κλίμα ο Λιβάνιος απευθύνει έκκληση στον αυτοκράτορα Θεοδόσιο - τον ηθικό αυτουργό των εγκληματικών καταστροφών των Ελλήνων και του Ελληνικού πολιτισμού -υπέρ της σωτηρίας των Ιερών, προσπαθώντας να σώσει ό,τι απόμεινε από την καταστροφική μανία των αποκτηνωμένων καλογέρων.


«... 8. Βέβαια εσύ ο ίδιος δεν έδωσες διαταγή να κλείσουν οι ναοί και δεν απαγόρεψες ούτε την είσοδο σε ναούς... Όμως εκείνα τα μαυροφορεμένα υποκείμενα που τρώνε περισσότερο κι από τους ελέφαντες και κατεβάζουν αμέτρητα ποτήρια παρενοχλούν  τους άλλους... (ας προσέξουμε ότι το παπαδαριό έτσι ξεκίνησε κι έτσι εξακολουθεί να πορεύεται,  διότι είναι ηλίου φαεινότερο το υπέρβαρό τους) ορμούν πάνω στους ναούς κρατώντας ξύλα και πέτρες και σίδερα, και μερικές φορές χωρίς αυτά, με χέρια και πόδια. Ακολουθεί η εκ του ασφαλούς λεηλασία, το γκρέμισμα της στέγης, η κατεδάφιση των τοίχων, σπάσιμο των αγαλμάτων, αναποδογύρισμα των βωμών. Και οι ιερείς των ναών είναι υποχρεωμένοι να σωπαίνουν ή να πεθαίνουν...


12. ... Αυτοί είναι οι μέλισσες (αγρότες εθνικοί), ενώ εκείνοι οι κηφήνες (χριστιανοί). Κι όταν ακούνε πως σε κάποιο κτήμα υπάρχουν πράγματα προς αρπαγή, αμέσως κατηγορούν τον κτηματία ότι κάνει θυσίες και άλλα κακά, και ότι πρέπει να γίνει ένοπλη επέμβαση, και νάσου καταφθάνουν οι σωφρονιστές. Έτσι τις βαφτίζουν τις ληστείες τους, αν και η λέξη ληστεία είναι ανεπαρκής. Ο ληστής κοιτάει να ξεφύγει και αρνείται την πράξη του... Ενώ αυτοί περηφανεύονται και καμαρώνουν για τα κατορθώματά τους και τα διηγούνται σε όσους δεν τα γνωρίζουν, κι από πάνω έχουν και την αξίωση να ανταμειφθούν γι' αυτά».


Αυτά τα ανθρωπόμορφα τέρατα είναι οι προπάτορες των χριστιανών. Αυτούς αγιοποίησε η χριστιανικοί εκκλησία, για να τους τιμά το ποίμνιό της και να εξευτελίζεται στον αιώνα τον άπαντα. Τον αρχιδολοφόνο του Ελληνισμού, αυτό το βρομερό κτήνος τον Ιωάννη τον Χρυσόστομο, τον ανακήρυξε Μέγα άγιο του χριστιανισμού. Για ποιό λόγο; Διότι, όπως παραθέσαμε στην αρχή όλα τα στοιχεία του βίου και της πολιτείας του, αυτός έτρεφε το πιο μεγάλο και άσβεστο μίσος κατά των Ελλήνων.


Το αχάριστο αυτό τέρας έλουσε με βρισιές τον δάσκαλό του Λιβάνιο επειδή θρήνησε για τον εμπρησμό του ναού του Απόλλωνα στη Δάφνη   Τον ναό αυτόν έκαψαν χριστιανοί της Αντιόχειας τον Οκτώβριο του 362. Κι επειδή ο Λιβάνιος δεν παραδέχονταν την εκδοχή του Χρυσοστόμου, ο οποίος ισχυρίζονταν ότι τον ναό τον έκαψε ο θεός των χριστιανών κι όχι οι χριστιανοί, τον αποκάλασε μιαρό, ληρόσοφο, άθλιο και ταλαίπωρο. Συνεχίζουμε από το «Υπέρ των Ιερών»:


«22. ... Υπήρχε στην Βέροια ένα χάλκινο άγαλμα του Ασκληπιού που είχε τη μορφή του ωραίου Αλκιβιάδη. Σε τούτο το άγαλμα η τέχνη εξομοιωνόταν με τη φύση. Τόσο ωραίο ήταν, που ακόμα κι εκείνοι που το έβλεπαν καθημερινά δεν χόρταιναν να το κυττάζουν. Κανείς δεν είναι τόσο ξεδιάντροπος ώστε να πει ότι γίνονταν θυσίες σ' αυτό το άγαλμα. Κι ωστόσο, βασιλιά, τούτο το άγαλμα που για να γίνει τόσο τέλειο χρειάστηκε τόσος κόπος αλλά και λαμπρότητα ψυχής, έχει γίνει κομμάτια, έχει χαθεί. Το έργο του Φειδία το μοιράστηκαν αναμεταξύ τους χέρια πολλά. Για ποιά προσφορά αίματος; για ποια θυσία; Για ποιά παράνομη λατρεία;».


Είναι φανερό ότι ο χριστιανισμός ξεκίνησε και εξελίχθηκε ως μια υπόθεση κακούργων, άξεστων, αγράμματων, αμόρφωτων και κατωτέρας υποστάθμης ανθρώπων. Η συμπεριφορά τους, έτσι όπως έχει καταγραφεί στην ιστορία το επιβεβαιώνει ξεκάθαρα. Το κακό είναι ότι η πάστα του αυτή διαιωνίστηκε μέσα στον χρόνο. Να πώς περιγράφει τους ιερωμένους του 17ου αιων., ένας από το ίδιο το σόι τους:


«από γράμματα πολλά ολίγος, εις τα γράμματα ολίγος, καμπόσω ακριβούτζικος, αμή έργω και λόγω δεν είχε, άρπαγος, πλεονέκτης, κρασοπατέρας και ακαμάτης, πολλά μπεκρής και μορολόγος και πόρνος, πολλά αγράμματος, δεν ήτον καθάριος από την πορνείαν και μοιχίαν, από γράμματα μοροαχαμνός, το έμελεν μόνον δια την γούλαν, είχε ξεπέσει εν μοιχία, ζουλιάρης, λύξουροος...». «Η ΣΕΡΡΑΪΚΗ ΧΡΟΝΟΓΡΑΦΙΑ ΤΟΥ ΠΑΠΑΣΥΝΑΔΙΝΟΥ», έκδ. της Μητροπόλεως Σερρών 1989, συγγραφική επιμέλεια Γιώργος Καφταντζής.


 Όσο για την σημερινή τους κατάσταση μπορεί να την δει κανείς ανά πάσα στιγμή. Τον τελευταίο καιρό οι τηλεοπτικοί σταθμοί και οι εφημερίδες έδειξαν όλ' αυτά τα απίστευτα από τον βίο και την πολιτεία τους. Ο πρόεδρος των κληρικών επανειλημμένως έχει καταγγείλει την ανωμαλία που επικρατεί στα ανώτερα κλιμάκια της ιεροσύνης, λέγοντας επί λέξει: «δεν πάει άλλο αυτή η κατάσταση, έχει γεμίσει η εκκλησία με επισκόπους ομοφυλόφιλους».  Κανενός τ' αυτί δεν ίδρωσε από τέτοιου είδους καταγγελίες. Φαίνεται πως αυτή η κατάσταση θεωρείται κάτι το δεδομένο.


Ο αγώνας του χριστιανισμού κατά του Ελληνισμού δεν έπαψε ποτέ μέχρι και  σήμερα. Ακόμη λίγο πριν από το τέλος της Τουρκοκρατίας να πως αντιμετώπιζε ο χριστιανικός κλήρος τους Έλληνες: από το βιβλίο του Ι.Θ. Κακριδή «ΟΙ ΑΡΧΑΙΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΣΤΗ ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΗ ΛΑΪΚΗ ΠΑΡΑΔΟΣΗ» εκδ. Εθνικής Τραπέζης, σελ. 13 διαβάζουμε: «Είναι χαρακτηριστικό ότι ως τον 18ο ακόμη αιώνα το χριστιανικό κήρυγμα αμφισβητεί την ελληνικότητα από το εκκλησίασμά του, που το αποτελούσαν ωστόσο Έλληνες. Αδελφοί μου (λέει ο Κοσμάς) έμαθα πως με την χάριν του Κυρίου μας Ιησού Χριστού και θεού δεν είσθε Έλληνες, δεν είσθε ασεβείς, αιρετικοί, άθεοι, αλλ' είσθε ορθόδοξοι χριστιανοί...» Κοσμά Αιτωλού 1779, Διδαχαί, έκδ. Αρχιμανδρίτου Α.Ν. Καντιώτου 1959, σελ. 59. Κατά τον Πατροκοσμά λοιπόν η ορθοδοξία αποκλείει τον Ελληνισμό και αντιθέτως.


Δεν θα παραθέσουμε εδώ στοιχεία για την εγκληματική αντιμετώπιση των Ελλήνων του διαφωτισμού Κοραή, Καΐρη, Λασκαράτου, Ροΐδη κ.ά., από την μεριά της ελληνικής χριστιανικής εκκλησίας, διότι είναι πρόσφατη η ιστορία τους και μπορεί εύκολα να την βρει κανείς. Οι άνθρωποι αυτοί τράβηξαν του Χριστού τα πάθη από το παπαδαριό της εποχής τους. Αρκεί προς τούτο να διαβάσει κανείς το βιβλίο του Ροΐδη «Η Πάπισσα Ιωάννα», εκδ. «Βιβλιοθήκη για όλους», όπου στο τέλος του βιβλίου αυτού παρατίθεται η καταλυτική του έγγραφη απάντηση προς την Ιερά Σύνοδο της Εκκλησία της Ελλάδος, η οποία σύνοδος αποκήρυξε το βιβλίο του ως βλάσφημο και κακοήθες.


Τα σκοταδιστικά αυτά πλάσματα της ιεράς συνόδου με επί κεφαλής των Αθηνών Θεόφιλο το 1866, έγραψαν στην αποκήρυξή τους μεταξύ των άλλων πολλών βρομερών τους κατηγοριών: «...απεκήρυξε το περί ου ο λόγος μυθιστόρημα και παρέδωκε αυτό αναθέματι... και κετήγγειλεν αυτό εις το Υπουργείον όπως ενεργηθώσι κατ' αυτού και του συγγραφέως τα παρά του νόμου οριζόμενα... ου μην αλλά και τω πυρί πααδίδουσι ( το βιβλίο) ίνα μη ποτέ αυτοί εις πειρασμόν εμπέσωσι και ένοχοι του αιωνίου πυρός γένωνται...».


Οι ανθέλληνες και μισούντες το φως της αλήθειας αυτοί ρασοφόροι ποτέ δεν απέβαλαν την νοοτροπία των σκοταδιστών προπατόρων τους, οι οποίοι πυρπόλησαν τη βιβλιοθήκη της Αλεξάνδρειας.


Δεν θα διέθετε ίσως τόσο τεράστιο ειδικό βάρος η ιστορία αυτή, εάν το μίσος και η απέχθεια του σημερινού ιερατείου της χριστιανικής εκκλησίας, δεν παρέμεναν εξ ίσου ισχυρά μ' αυτά των λεγομένων πατέρων του χριστιανικού κόσμου. Η ιστορία αυτή κρατά την έντασή της ακέραια, σε πείσμα της άμβλυνσης του φαινομένου από την πλευρά των χριστιανών της Δύσης.


Βεβαίως στην Δύση μεσολάβησε η Αναγέννηση. Η Ανατολή γουστάρει ακόμα την παραμονή της στον Μεσαίωνα! Θα δούμε μέχρι πότε.


Ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών Σεραφείμ,  στο καθιερωμένο μήνυμά του για την παιδεία, την ημέρα των τριών Ιεραρχών, προστατών της Ελληνικής παιδείας (θα δούμε στη συνέχεια τι είδους προστάτες είναι), μεταξύ των άλλων λέει: «Αν θέλουμε να βιώσουμε και να προσφέρουμε αληθινή παιδεία πρέπει να εγκολπωθούμε το μήνυμα, τη διδασκαλία που δεν εκφράζει τον εξελληνισμένο χριστιανισμό, αλλά τον εκχριστιανισμένο Ελληνισμό».


Συμπέρασμα: ο χριστιανισμός εξελληνίζεται, πρέπει να προλάβουμε το κακό, σπεύσατε να επανεκχριστιανίσουμε τον Ελληνισμό, πριν να είναι αργά. Αυτό είναι το ντέρτι του παπαδαριού. Μην πάρει ο Ελληνισμός το πάνω χέρι.
 

Ο διάδοχός του Χριστόδουλος, σήκωσε αυτή την σημαία του Σεραφείμ στα ουράνια. Ένας λυσσασμένος λύκος έτοιμος να κατασπαράξει οτιδήποτε το Ελληνικό. Σε κήρυγμά του (24.5.1998 ) διαχώρισε τους Έλληνες σε «ελληνόψυχους» και μη: «Γνήσιοι και περισσότερο Έλληνες είναι όσοι κρατάνε την ελληνικότητά τους και τη φυσιογνωμία τους μέσα από την ορθόδοξη πίστη». Δηλαδή εμείς που απορρίπτουμε την ιουδαιοχριστιανική του πίστη, επειδή μάθαμε από την ιστορία ότι δολοφόνησε τους Έλληνες και πολέμησε και πολεμά τον Ελληνικό πολιτισμό, είμαστε λιγότερο Έλληνες απ' αυτόν τον προσκυνημένο.


Όλα τα στοιχεία για τον βίο και την πολιτεία του Χριστόδουλου βρίσκονται στο βιβλίο του Μανώλη Βασιλάκη «Η μάστιγα του θεού», εκδ. «Γνώσεις». Ένα βιβλίο που πρέπει να διαβάσει ο καθένας που ενδιαφέρεται για το μέλλον της χώρας αυτής. Στο βιβλίο αυτό, πλην των ατελείωτων άπλυτων του Χριστόδουλου, μπορεί να διαβάσει όλα τα σοβαρά γεγονότα που στιγμάτισαν την ιστορία της νεωτέρας Ελλάδος.


Κλείνουμε την παρούσα εργασία μ' ένα ολόφρεσκο παράδειγμα, που καταδεικνύει την μέχρι και σήμερα επιμονή του παπαδαριού να εκριζώσει ακόμη και το παραμικρό ελληνικό λείψανο που έχει απομείνει μέσα στον καθημερινό βίο του Νεοέλληνα. Παράδειγμα που αποδεικνύει ότι ο
ΚΑΝΩΝ ΠΘ΄ της εν Καρθαγένη τοπικής συνόδου, του έτους 418,  «... αφανιζέσθω και τούτο, ως μηδέ μνήμην αυτώ υπείναι», ισχύει ακόμα.


Έτος 1993. Ιερά Μητρόπολις Σερρών και Νιγρίτης. Εγκύκλιος 654. Θέμα: «Εκκλησία και Αναστενάρια»: «Προς τους ευσεβείς Χριστιανούς της Ιεράς Μητροπόλεώς μας. Όλοι, αγαπητοί μου, έχουμε ακούσει για το λαϊκό έθιμο των αναστεναρίων κατά το οποίο μερικοί αγράμματοι, ως επί το πλήστον, και προληπτικοί που καταλαμβάνονται ξαφνικά από έναν ιερό ενθουσιασμό και μανία πατάνε στα αναμμένα κάρβουνα χωρίς να καίγονται».


Γνώρίζε πολύ καλά ο τραγόπαπας Μητροπολίτης Μάξιμος ότι το έθιμο είναι προχριστιανικό. Κι αυτό δεν χωράει με τίποτε μέσα στην γκλάβα του. Αναφέρεται στ' αναστενάρια του χωριού της επικράτειάς του Αγία Ελένη. Γνωρίζει επίσης ότι ο αρχιαναστενάρης είναι Δόκτορας Πανεπιστημίου κι ότι μεγάλη μερίδα αναστενάρηδων είναι κάτοχοι πτυχίων πανεπιστημίου και μορφωμένοι άνθρωποι. Αυτό τον τρελαίνει εντελώς. Δεν διστάζει όμως καθόλου να αμολήσει τα άθλια ψέματά του. Τα γιουσουφάκια του, στον πρόλογο του φυλλαδίου ξαμολούν στα ίσα το δηλητήριό τους: «... πρόκειται καθαρά για αναβίωση ειδωλολατρικών εθίμων. Και επιδιώκουν τη μέθεξη με το θείο όχι με την κάθαρση από τα πάθη και τον φωτισμό του Αγίου Πνεύματος, αλλά μέσα από τις εμπαθείς και σκοτεινές διαδικασίες της έκστασης, της μέθης, της υποβολής, της θυσίας ζώων και διαφόρων άλλων μαγικών πράξεων».


Σας θυμίζουν μήπως κάτι τα «ειδωλολατρικά» και «θυσίας ζώων»; Δεν μυρίζετε ατμόσφαιρα Θεοδόσιου, Αρκάδιου και όλη την δυσωδία των Βυζαντινών δολοφόνων των Ελλήνων; Δεν είναι εντυπωσιακό να παραμένει αυτή η δυσωδία αναλλοίωτη μετά από μιάμιση χιλιετία!!!


Μωρέ υποταγμένα και προσκυνημένα υποκείμενα πήγατε ποτέ να δείτε το έθιμο; Γνωρίζετε ότι δεν υπάρχει καμμιά φάση του εθίμου που να μην γίνεται παρουσία όλου του κόσμου; Πού τα είδατε όλ' αυτά που γράφετε; Και τ' άλλα ψέματα που λέτε παρά κάτω; Όλοι οι αναστενάρηδες δεν τρώνε στο τέλος της τελετής μαζί με όλους τους θεατές; Πού είδατε λοιπόν τις μέθες και τις θυσίες; Δηλαδή το ζώο με το κρέας του οποίου θα ταΐσουν όλο τον κόσμο, γίνεται να φαγωθεί αν δεν σφαχτεί; Εσείς οι παπαδογλείφτες θα κατηγορήσετε τον νευρολόγο και ψυχίατρο αρχιαναστενάρη επί ειδωλολατρία, εμπάθεια, μέθη, υποβολή, θυσίες και μαγικές πράξεις. Εσείς οι σκοταδιστές τον μορφωμένο άνθρωπο;


Συνεχίζουμε με την εγκύκλιο: «... πρόκειται για ένα συνονθύλευμα διονυσιακών-ειδωλολατρικών, αιρετικών και χριστιανικών στοιχείων». Είπαμε κι εμείς, δεν θα την πετάξει ο παππούλης την κορόνα;


Και συνεχίζονται τα ασύστολα ψεύδη: «... το κρέας του οποίου δίδεται ωμό...». ο συγγράφων το παρόν κείμενο, διετέλεσε και διατελεί επί εικοσαετία οργανοπαίκτης της λύρας στα αναστενάρια των χωριών Κερκίνη Σερρών και Μαυρολεύκη  Δράμας. Ουδέποτε αυτός αλλά και ουδείς άλλος είδε ωμό κρέας να δίδεται σε κάποιον. Διότι αυτό δεν συνέβη ποτέ σε τελετή αναστεναρίων.


Την χρονιά που εξεδόθη αυτή η παλιοφυλλάδα, ο συγγράφων εδώ δημοσίευσε στον τοπικό τύπο των Σερρών ανοιχτή επιστολή, προς τον τότε Μητροπολίτη Σερρών Μάξιμο, τον οποίο απεκάλεσε ασύστολο ψεύτη, για τα γραφόμενα υπ' αυτού στο εν λόγω φυλλάδιο. Ο καλός παππούλης εποίησε την νύσσα. Αυτό είναι το ήθος του ασύστολου ψεύτη.


Προσέξτε παρακαλώ στη συνέχεια, πώς ο αντάξιος των προπατόρων του αυτός ρασοφόρος ανακεφαλαιώνει όλη την χριστιανική μισαλλοδοξία κατά των Ελλήνων, αναφέροντας όλους του πρωτεργάτες της: «...το ευαγγέλιο βεβαίως και η αγιοπνευματική εμπειρία των Πατέρων μας πιστοποιούν πως ο παλαιός ειδωλολατρικός κόσμος γκρεμίστηκε... έτσι λοιπόν, τα έθιμα όσο παλαιά κι αν είναι... δεν μπορεί να γίνουν αποδεκτά... όταν μάλιστα αποτελούν στίγμα ενός καταποντισμένου πολιτισμού...».  


«Ενός καταποντισμένου πολιτισμού». Να ο σκοπός του χριστιανισμού. Εδώ λέγεται ξεκάθαρα. Έξω από τα δόντια. Είναι ο καταποντισμός του Ελληνικού πολιτισμού!!! Υπάρχει καμμιά αμφιβολία; Ο δολοφόνος επαίρεται για το έγκλημά του. Ποιός λύσσαξε να καταποντίσει τον πολιτισμό αυτόν; Κανείς άλλος εκτός του χριστιανισμού. Στη συνέχεια αναφέρεται στον Χρυσόστομο και στον εγκληματία Κύριλλο Αλεξανδρείας.


Τον ίδιο καιρό ο ιερός ναός τιμίου σταυρού Σερρών εξέδωσε φυλλάδα για τις απόκριες: «Παρακαλούνται όλοι οι ορθόδοξοι χριστιανοί να διαφοροποιηθούν από τα ήθη και έθιμα των Εθνικών ειδωλολατρών σύμφωνα με... Η νύχτα (της ειδωλολατρίας) πέρασε. Η ημέρα ήλθε... Ας πετάξουμε από πάνω μας (επί τέλους) τα έργα του σκότους (του Διονύσου Βάκχου) ...». Το ίδιο βιολί. Προσέξτε το «(επί τέλους)». Σκάνε από το κακό τους διότι βλέπουν ότι το τέλος δεν ήλθε ακόμα. Το τέλος έτσι όπως αυτοί το θέλουν:  «...μηδέ μνήμην αυτώ υπείναι».


Το τέλος όμως αυτό δεν πρόκειται να έλθει στον αιώνα τον άπαντα. Το χριστιανικό σαράκι δεν μπόρεσε και δεν θα μπορέσει ποτέ να ροκανίσει τα θεμέλια του Ελληνικού πολιτισμού. Διότι είναι από μάρμαρο. Και το σαράκι μάρμαρο δεν μπορεί να φαγώσει. Όλος ο πολιτισμένος κόσμος μελετά τον Ελληνικό πολιτισμό, διότι είναι αθάνατος. Είναι αθάνατοι οι άνθρωποι που τον δημιούργησαν. Ο Όμηρος, ο Θαλής, ο Επίκουρος, ο Πλάτων, ο Αναξίμανδρος, ο Πυθαγόρας, ο Ιπποκράτης , ο Γαληνός, Σοφοκλής, ο Αισχύλος, το θέατρο του Διόνυσου, η τραγωδία , η κωμωδία, οι τέχνες και οι επιστήμες, η ελληνική γλώσσα. Όλ' αυτά πότε θα τα απαλείψετε από την μνήμη των ανθρώπων της οικουμένης κύριοι χριστιανοί; Ποτέ.


Τι θα απαντήσετε στον Χουάν Χοσέ Πουχάνα Άρθα, που το 1997 στο Μπιλμπάο της Ισπανίας είπε: «... Η γλώσσα εστί η πατρίς μου, Ελλάς γαρ αληθώς, ημάς τους δυτικούς, βαρβάρων ημών όντων, πεπολιτισμένους πεποίηκε...»;


Τι θα απαντήσετε στον Γάλλο μαθηματικό, και στους Ελληνιστές όλου του κόσμου που λένε ανάλογα μ' αυτόν πράγματα, που το 1990 στο Παρίσι είπε: «Τω αναγνώστη τω φιλέλληνι χαίρειν. Φιλεπιστήμων μεν φύσει ο άνθρωπος και αείποτε και πανταχού, ομολογείται δε ως πηγή των μαθημάτων τα των παλαιών Ελλήνων ευρήματα. Διδάσκαλος μεν εγένετο ο Αριστοτέλης του συλλογίζεσθαι, και τοις Ρωμαϊκής και τοις Άραψιν. Ελληνίζει δε και νυν η επιστήμη άχρι των της ανατολής μεθορίων. Αδύνατον γαρ πεπαιδευμένω τινι βαρβάρω το τεχνιτεύειν, άνευ τριακοσίων των της Ελλάδος λέξεων».
   


Βασδέκης Ν. Σταύρος 

Χριστιανοί στη Λέσβο βασάνισαν και έσφαξαν παράνομα έναν ταύρο για να τιμήσουν τον Ταξιάρχη Μιχαήλ.

Ένα ακραίο έθιμο για να μπορεί το φιλοθέαμον χριστιανικό κοινό να τραβάει βιντεάκια.

Την Κυριακή που πέρασε, γνωστή και ως “Κυριακή των μυροφόρων”, οι κάτοικοι του χωριού Μανταμάδος στην Λέσβο τίμησαν τον Ταξιάρχη Μιχαήλ, προστάτη και πηγή ζεστού χρήματος του χωριού. Χιλιάδες πιστοί μαζεύτηκαν στο χωριό από την Παρασκευή για να προσκυνήσουν την θαυματουργή εικόνα του αγγέλου και το όλο πανηγύρι τελείωσε την Κυριακή με ένα μεγάλο αιμοβόρο event.

Μέχρι το 2014, που δια νόμου απαγορεύτηκε και επίσημα. το έθιμο  έλεγε ότι για να τιμηθεί ο Ταξιάρχης θα πρέπει να σφαχτεί ένας ταύρος, (του οποίου μάλιστα μαζεύουν το αίμα για φυλαχτό) αφού πρώτα βασανιστεί μπροστά στο πλήθος το οποίο μάλιστα τραβάει την όλη “τελετουργία” βιντεάκι με τα κινητά του.


Από ό,τι ενημερωθήκαμε από το www.zoosos.gr παρά το ότι η δημόσια σφαγή ζώων αποτελεί παράβαση της Ελληνικής νομοθεσίας περί κακοποίησης των ζώων (Ν.4039/2012, Άρθρο 16) και περί σφαγής ζώων (Π.Δ. 327/1999, «Προστασία των ζώων κατά την σφαγή και θανάτωσή τους», Κεφάλαιο ΙΙΙ «Θανάτωση εκτός σφαγείου»), το έθιμο εφέτος τελέστηκε κανονικά.

Στο παραπάνω έγγραφο βλέπουμε ότι η σφαγή του ζώου έγινε και το 2016 και ότι μάλιστα προστατεύεται από τον άγραφο νόμο και αποτελεί εθιμικό δικαίωμα αιώνων.

Σύμφωνα με την ανακοίνωση που εξέδωσε ο φιλοζωικός σύλλογος Λέσβου ” Κιβωτός “:

Η ΚΙΒΩΤΟΣ Μυτιλήνης ενημερώθηκε ότι το Σάββατο 29 Απριλίου 2017, στο προαύλιο της Ι.Μ. Παμμεγίστων Ταξιαρχών Μανταμάδου Λέσβου πραγματοποιήθηκε δημόσια σφαγή ταύρου, παρά την εισαγγελική απαγόρευση και κατά παράβαση της Ελληνικής και Ευρωπαϊκής νομοθεσίας.
Το αποδεικτικό υλικό (φωτογραφίες και video) έχει ήδη κατατεθεί στο Αστυνομικό Τμήμα Αγίας Παρασκευής Λέσβου και σχηματίζεται δικογραφία κατά κάθε υπευθύνου. Ήδη έχουν ταυτοποιηθεί πέντε (-5-) δράστες/συμμετέχοντες, ενώ η ΚΙΒΩΤΟΣ συνεχίζει τη συλλογή και εξέταση περαιτέρω υλικού ώστε να βοηθήσει στην αναγνώριση και άλλων δραστών.

Η ΚΙΒΩΤΟΣ Μυτιλήνης θα καταβάλει κάθε δυνατή προσπάθεια ώστε όλοι τους να λογοδοτήσουν στην Ελληνική Δικαιοσύνη. Δεν πρόκειται να υπάρξει καμία υποχώρηση απέναντι σε όσους νομίζουν ότι είναι υπεράνω του νόμου και ότι μπορούν να μετατρέπουν τις εκκλησίες και τα ιερά προσκυνήματα μας σε υπαίθρια σφαγεία και άνδρα παρανομίας.

 Αν είναι χριστιανικό να βασανίζεις και να σφάζεις  έναν ταύρο για να τραβάνε οι θεατές βίντεο, τύφλα να χει ο παγανισμός και η ειδωλολατρεία.






πηγή:   THE NEWSROOM

Κάρες και Λέλεγες τα πανάρχαια Ελληνικά Φύλα.

Ενώ στα ΄Ελληνικά ΄ σχολικά βιβλία δεν αναφέρονται καν..Μια αναφορά βρήκαμε μόνο περι των αρχαιων κατοίκων της Σπάρτης που ήταν κάποιοι Λέλεγες!! Θα δούμε ποιο κάτω ποιοι ήταν οι Λέλεγες.

Οι Κάρες ήταν Έλληνες και όχι όπως τους παρουσιάζουν ως άλλη εθνότητα ,ξένη προς τα Ελληνικά φύλα ,γνωστά κέντρα εξουσίας που λυμαίνονται πνευματικά τον αφελή νεοέλληνα Ρωμηό.

Οι Κάρες αναφέρονται συχνά στην αρχαία λογοτεχνία, τα περισσότερα πράγματα γι 'αυτούς παραμένουν ένα μυστήριο. Μέχρι τη δεκαετία του 80, όταν η καρική γραφή αποκρυπτογραφήθηκε τελικά, δεν ξέραμε τίποτα για τη φύση της γλώσσας τους. Κάρες είχαν επισημανθεί ως οτιδήποτε άλλο εκτός από Ινδο-Ευρωπαίοι. Ωστόσο, οι περισσότεροι αρχαίοι συγγραφείς τοποθετούν τους Κάρες αρχικά σε Ελληνικό έδαφος.!!!!

Είναι πιθανό ότι οι Κάρες αποτελούσαν το προ-ελληνικό υπόβαθρο της Ελληνικής, η οποία είχε ως αποτέλεσμα την πλούσια ονοματολογία στον ελλαδικό χώρο και το Αιγαίο.

Προέλευση των Κάρων

Θα μπορούσε κάποιος μελετητής να χρησιμοποιήσει με ευκολία την φράση - "βαρβαρόφωνοι"  - και να δώσει μια σύντομη περιγραφή του αρχαίου έθνους γνωστού ως Κάρες.

Ξέρατε όμως ότι πολλοί διάσημοι Έλληνες ήταν πράγματι καρικής προέλευσης; Ο "πατέρας της ιστορίας", ο Ηρόδοτος ήταν κατά το ήμισυ Κάρας από την πλευρά του πατέρα, ο οποίος ονομαζόταν Λυκέυς η Λυξέυς .  

Στράβων: Πολλῶν δὲ λόγων εἰρημένων περὶ Καρῶν ὁ μάλισθ᾽ ὁμολογούμενός ἐστιν οὗτος ὅτι οἱ Κᾶρες ὑπὸ Μίνω ἐτάττοντο͵ τότε Λέλεγες καλούμενοι͵ καὶ τὰς νήσους ὤικουν· εἶτ᾽ ἠπειρῶται γενόμενοι πολλὴν τῆς παραλίας καὶ τῆς μεσογαίας κατέσχον τοὺς προκατέχοντας ἀφελόμενοι· καὶ οὗτοι δ᾽ ἦσαν οἱ πλείους Λέλεγες καὶ Πελασγοί· πάλιν δὲ τούτους ἀφείλοντο μέρος οἱ Ἕλληνες͵

Ο Κλεόβουλος ο Ρόδιος, ένας από τους επτά σοφούς της Ελλάδα, ήταν Κάρας από την πόλη της Λίνδου, ​​που έχει αποδώσει ένα από τα πιο σοφά ποτέ γνωμικά  "Η μετριοπάθεια είναι το καλύτερο πράγμα".
 Μια φράση που έγινε το σήμα κατατεθέν της ελληνικής κουλτούρας.

Θαλής το Μιλήσιος, ένας από τους μεγαλύτερους φιλοσόφους, και από πολλούς με τίτλο ο «πατέρας της επιστήμης», ήταν επίσης Κάρας.

Ο Μαύσωλος, του οποίου ο τάφος του  "το Μαυσωλείο", έγινε ένα από τα επτά θαύματα του κόσμου.
Ο πλουσιότερος άνθρωπος στην ιστορία της ανθρωπότητας και ο βασιλιάς της Λυδίας, Κροίσος, ήταν κατά το ήμισυ Κάράς. Φαίνεται τελικά, ότι οι Κάρες ήταν κάτι πολύ περισσότερο από την σχετικά φτωχή φήμη τους.

Πως είναι δυνατόν όλοι αυτοί οι μεγάλοι Έλληνες όπου ομιλούσαν και  δίδασκαν στα Ελληνικά να μην ήταν Έλληνες;

Στην αναζήτηση της προ-ιστορίας τους, θα ήταν για άλλη μια φορά   δέον  να εμπιστευθούμε τον Ηρόδοτο, ο οποίος ήταν μισό-Κάρας στο αίμα.

Αναφέρει που κατοικούν οι Κάρες, στα νησιά του Αιγαίου. Δεν πλήρωναν κανένα φόρο  στους Κρήτες του Μίνωα, αλλά συμμετείχαν με πλοία και ναυτικούς όταν χρειάζονταν στις εκστρατείες  του Μίνωα, όπου έγιναν γνωστοί ως δυναμικοί μισθοφόροι, στην πραγματικότητα το όνομα «Κάρες» έγινε σχεδόν συνώνυμο με την λέξη "μισθοφόρος" .
Σε αυτό το σημείο του χρόνου, οι Κάρες ήταν γνωστοί ως οι Λέλεγες, ένα όνομα το οποίο είχαν, συγχέοντας πολύ  τους ιστορικούς.

Στην πραγματικότητα, οι Λέλεγες είναι μια ομάδα ανθρώπων που συνδέεται στενά με τους Κάρες. Με την προέλαση των Ιώνων και Δωριέων προς τα νησιά, οι Κάρες καταλήγουν στην ηπειρωτική χώρα. Από την άλλη πλευρά, σύμφωνα απ΄ τον Ηρόδοτο και πάλι, οι Κάρες ήθελαν να θέσουν ως ιθαγενείς της Καρίας.

Είπαν ότι Λυδός και Μύσος, πατέρες της Λυδίας και της Μυσίας ,αντίστοιχα, ήταν αδέλφια . Ο Ηρόδοτος θεωρεί, ωστόσο, ότι οι ιθαγενείς της Καρίας, ήταν η Kaunians, ένα έθνος που υιοθέτησε το καρική γλώσσα  .Οι Kaunians με τη σειρά τους υποστήριξαν ότι έχουν έρθει από την Κρήτη. Ο Ηρόδοτος μας λέει ότι ήρθαν από την Κρήτη, αφού είχαν απελαθεί από το Μίνωα.

Πώς μπορεί η Μυσοί, οι οποίοι φαίνεται να έχουν μια διαφορετική γλώσσα από την  Καρική , να σχετίζονται με αυτούς;
Το γεγονός ότι συνεχώς εκδιώκονταν από τη γη τους, θα μπορούσε να δημιουργήσει την "ανάγκη για την αυτόχθονα καταγωγή". Η αλήθεια είναι ότι η σχέση τους με τα Βόρεια Ελληνικά φύλα πρέπει να έχει περάσει από πολλά κύματα «αγάπης και μίσους" .

Πρώτα οι Ίωνες που εγκαταστάθηκαν στην Καρία δεν έφερναν μαζί τους  γυναίκες, αλλά  νυμφευόντουσαν με  ντόπιες γυναίκες καρίκης καταγωγής αφού υπήρχε το συγγενικό των φυλών. Αυτό σημαίνει ότι οι πληθυσμοί της καρίας  ήταν αρχικά μικτές και τα μετέπειτα κύματα των Ελλήνων  αφομοίωσαν  τους Κάρικους  πληθυσμούς, χωρίς ωστόσο να έχουν πειράξει  τη γλώσσα και την ταυτότητα τους.

Πράγματι,μιλώντας αρχαιολογικά , στον πολιτισμό τους, εμφανίζεται ως κάτι περισσότερο από μια αντανάκλαση της σύγχρονης ελληνικής κουλτούρας ,υπάρχει εν τούτης σοβαρή έλλειψη γνώσεων στην Εποχή του Χαλκού, ιστορικών γεγονότων για τους Κάρες, εκτός από εκείνες της μυκηναϊκής και μινωικής περιόδου. Περισσότερο ή λιγότερο, οι Κάρες πρέπει να έχουν τα υφιστάμενα ως προάγγελος του μετέπειτα "Ελληνικού κόσμου" , Όπως το θέτει ο Στράβων "δεν ήταν σε θέση να ζουν χωριστά από τους Έλληνες".

Τώρα, αν οι Έλληνες συγγραφείς είχαν πράγματι δίκιο σχετικά με την μετανάστευση των Καρών στην ακτή της Μικράς Ασίας,πότε συνέβη αυτό; Στην άλλη πλευρά του Αιγαίου, βρίσκεται η απάντηση. Η γη της Karkisa όπως λέγεται στα αρχεία των Χετταίων μπορεί να είναι της Καρίας π.Χ. 14 ου αιώνα. Λαμβάνοντας υπόψη την καρική  "KRK" και "Krka" που χρησιμοποιούνται από τους Φοίνικες και τους Πέρσες αντίστοιχα.

Έχουν   βρεθεί στην Ελλάδα και την Τουρκία καρικής προέλευσις κείμενα, αλλά χρειαζόμαστε πολύ περισσότερα, προκειμένου να έχουμε μια καλή κατανόηση της γλώσσας.Το πιο περίεργο και δύσκολο τμήμα της καρικής είναι το αλφάβητο. Μοιάζει περισσότερο ή λιγότερο σαν ένα παράγωγο ελληνικό αλφάβητο, έχει πολλά ομόηχα σύμφωνα και φωνήεντα και συλλαβές με την ίδια έννοια ,αλλά έχει και πολλά που δεν έχουν σχέση με τα Ελληνικά ως προς την έννοια ,δηλαδή ίδια γράμματα ίδιες λέξεις ,άλλη έννοια.

Οι Κάρες είναι μια φυλή που ήρθε στην ηπειρωτική χώρα από τα νησιά. Στην αρχαιότητα ήταν τα υποχείρια  του βασιλιά Μίνωα, και είχαν το όνομα Λέλεγες, κατοικούσαν μεταξύ των νήσων στην σημερινή Δωδεκάνησο και στα παράλια απέναντι,  Υπηρέτησαν επί των πλοίων του βασιλιά Μίνωα κάθε φορά που τους καλούσε.! Ως εκ τούτου έχουμε πολυάριθμες μαρτυρίες που αποδεικνύουν την Ελληνικότητα των Κάρων

Από τις πολυάριθμες μαρτυρίες των δεδομένων ως τώρα,  μία είναι γενικά αποδεκτή  είναι  ότι οι Κάρες υπόκεινταν υπό του Μίνωα, και ονομάζονταν Λέλεγες εκείνη τη περίοδο, που ζούσαν στα νησιά. Τότε, αφού μετανάστευσαν στην ηπειρωτική χώρα, πήραν στην κατοχή τους ένα μεγάλο μέρος της ακτής και του εσωτερικού, οι οποίοι ως επί το πλείστον ήταν οι Λέλεγες και Πελασγοί.

Ούτε έχει κανείς δίκιο όταν λέει ότι η γλώσσα των Καρών είναι πολύ σκληρή, αυτό δεν είναι αλήθεια,  έχει πάρα πολλές ελληνικές λέξεις που αναμείχθηκαν και έβγαλαν τον τέλειο λόγο και γλώσσα.

Υπήρχε ναός του Κάριου  Δία, το οποίο αποτελούσε κοινό κτήμα όλων των Κάρων, και στο οποίο, ως αδελφοί, τόσο Λυδοί και Μυσοί έχουν μερίδιο.Παυσανίας - 2ος αιώνας μ.Χ.
Οπότε εδώ έχουμε και το ομόθρησκον !!!

Οι Εριθραίοι λένε ότι προήλθαν αρχικά από την Κρήτη με τον Έριθρο υιό του Ραδάμανθη, και ότι ό Εριθρέυς ήταν ο ιδρυτής της πόλης τους. Μαζί με τους Κρητικούς στάλθηκαν εκεί στην πόλη Λύκιοι, Κάρες και Παμφύλιοι.

Λυκίων, οι Κάρες λόγω της συγγένειας τους με τους Κρητικούς , όπου ήρθαν από παλιά από την Κρήτη, που είχαν φύγει μαζί με τον Σαρπηδόνα?λόγω της αρχαίας φιλίας τους με τον Μίνωα?

θραύσματα αγγείων του 6ου π.χ αιώνα στο Καραμπουρνάκι της Θεσσαλονίκης αποδεικνύουν πως τα γράμματα είναι τα πρώτα Ελληνικά γράμματα μετά την γραμμική ΄β   μινωική  και Μυκηναϊκή περίοδο . Παμφύλιος ,επειδή επίσης ανήκουν στην Ελληνική φυλή, είναι μεταξύ εκείνων που μετά την κατάληψη της Τροίας περιπλανήθηκαν με τον  Κάλχα

Επίσης στην έρευνα προσθέτω και μια καινούρια αναφορά σε κάποιον  Μελαγκόμα  από την Καρία της Μικράς Ασίας που ήταν πυγμάχος και  έλαβε μέρος στους ολυμπιακούς αγώνες! Άρα για να λάβει μέρος στους ολυμπιακούς  αγώνες θεωρόταν Έλλην !

Τι γράφει ο Στράβων για τους Κάρες

Οὐδέ γε ὅτι τραχυτάτη ἡ γλῶττα τῶν Καρῶν· οὐ γάρ ἐστιν ἀλλὰ καὶ πλεῖστα Ἑλληνικὰ ὀνόματα ἔχει καταμεμιγμένα, ὥς φησι Φίλιππος ὁ τὰ Καρικὰ γράψας. Οἶμαι δὲ τὸ βάρβαρον κατ´ ἀρχὰς ἐκπεφωνῆσθαι οὕτως κατ´ ὀνοματοποιίαν ἐπὶ τῶν δυσεκφόρως καὶ σκληρῶς καὶ τραχέως λαλούντων, ὡς τὸ βατταρίζειν καὶ τραυλίζειν καὶ ψελλίζειν.

Εὐφυέστατοι γάρ ἐσμεν τὰς φωνὰς ταῖς ὁμοίαις φωναῖς κατονομάζειν διὰ τὸ ὁμογενές· ᾗ δὴ καὶ πλεονάζουσιν ἐνταῦθα αἱ ὀνοματοποιίαι, οἷον τὸ κελαρύζειν καὶ κλαγγὴ δὲ καὶ ψόφος καὶ βοὴ καὶ κρότος, ὧν τὰ πλεῖστα ἤδη καὶ κυρίως ἐκφέρεται· πάντων δὴ τῶν παχυστομούντων οὕτως βαρβάρων λεγομένων, ἐφάνη τὰ τῶν ἀλλοεθνῶν στόματα τοιαῦτα, λέγω δὲ τὰ τῶν μὴ Ἑλλήνων.

Ἐκείνους οὖν ἰδίως ἐκάλεσαν βαρβάρους, ἐν ἀρχαῖς μὲν κατὰ τὸ λοίδορον, ὡς ἂν παχυστόμους ἢ τραχυστόμους, εἶτα κατεχρησάμεθα ὡς ἐθνικῷ κοινῷ ὀνόματι ἀντιδιαιροῦντες πρὸς τοὺς Ἕλληνας. Καὶ γὰρ δὴ τῇ πολλῇ συνηθείᾳ καὶ ἐπιπλοκῇ τῶν βαρβάρων οὐκέτι ἐφαίνετο κατὰ παχυστομίαν καὶ ἀφυΐαν τινὰ τῶν φωνητηρίων ὀργάνων τοῦτο συμβαῖνον, ἀλλὰ κατὰ τὰς τῶν διαλέκτων ἰδιότητας.

Ἄλλη δέ τις ἐν τῇ ἡμετέρᾳ διαλέκτῳ ἀνεφάνη κακοστομία καὶ οἷον βαρβαροστομία, εἴ τις ἑλληνίζων μὴ κατορθοίη, ἀλλ´ οὕτω λέγοι τὰ ὀνόματα ὡς οἱ βάρβαροι οἱ εἰσαγόμενοι εἰς τὸν ἑλληνισμὸν οὐκ ἰσχύοντες ἀρτιστομεῖν, ὡς οὐδ´ ἡμεῖς ἐν ταῖς ἐκείνων διαλέκτοις. Τοῦτο δὲ μάλιστα συνέβη τοῖς Καρσί· τῶν γὰρ ἄλλων οὔτ´ ἐπιπλεκομένων πω σφόδρα τοῖς Ἕλλησιν, οὔτ´ ἐπιχειρούντων ἑλληνικῶς ζῆν ἢ μανθάνειν τὴν ἡμετέραν διάλεκτον, πλὴν εἴ τινες σπάνιοι καὶ κατὰ τύχην ἐπεμίχθησαν καὶ κατ´ ἄνδρα ὀλίγοις τῶν Ἑλλήνων τισίν· οὗτοι δὲ καθ´ ὅλην ἐπλανήθησαν τὴν Ἑλλάδα μισθοῦ στρατεύοντες.

Ἤδη οὖν τὸ βαρβαρόφωνον ἐπ´ ἐκείνων πυκνὸν ἦν ἀπὸ τῆς εἰς τὴν Ἑλλάδα αὐτῶν στρατείας· καὶ μετὰ ταῦτα ἐπεπόλασε πολὺ μᾶλλον, ἀφ´ οὗ τάς τε νήσους μετὰ τῶν Ἑλλήνων ᾤκησαν, κἀκεῖθεν εἰς τὴν Ἀσίαν ἐκπεσόντες οὐδ´ ἐνταῦθα χωρὶς Ἑλλήνων οἰκεῖν ἠδύναντο, ἐπιδιαβάντων τῶν Ἰώνων καὶ τῶν Δωριέων. Ἀπὸ δὲ τῆς αὐτῆς αἰτίας καὶ τὸ βαρβαρίζειν λέγεται· καὶ γὰρ τοῦτο ἐπὶ τῶν κακῶς ἑλληνιζόντων εἰώθαμεν λέγειν, οὐκ ἐπὶ τῶν καριστὶ λαλούντων.

Οὕτως οὖν καὶ τὸ βαρβαροφωνεῖν καὶ τοὺς βαρβαροφώνους δεκτέον τοὺς κακῶς ἑλληνίζοντας· ἀπὸ δὲ τοῦ καρίζειν καὶ τὸ βαρβαρίζειν μετήνεγκαν εἰς τὰς περὶ ἑλληνισμοῦ τέχνας καὶ τὸ σολοικίζειν, εἴτ´ ἀπὸ Σόλων εἴτ´ ἄλλως τοῦ ὀνόματος τούτου πεπλασμένου.


Λέλεγες

Οι Λέλεγες ήταν πανάρχαια φυλή στην Ελλάδα στην εποχή των Πελεσγών, μία από τις αρχαίες ελληνικές φυλές που ζούσαν στην Ελλάδα, στην περιοχή του Αιγαίου και τη νοτιοανατολική Μικρά Ασία, πριν τον ερχομό των κυρίως ελληνικών φύλων. Κατά τον Στράβωνα[1] ο αρχαιότερος βασιλιάς αυτών ήταν ο Λέλεξ από τη Λευκαδία ή τα Μέγαρα ή τη Λακεδαίμονα ετυμολογόντας το όνομα από το λέγειν, συλλέγειν. Ήταν λαός πλανώμενος ιδιαίτερα μέσω θαλάσσης, συγγενείς των Ταφίων και Τηλεβοών και συναντούνταν στην Ακαρνανία, Λευκάδα, Λοκρίδα, Φωκίδα, Εύβοια, Μεσσηνία, Ήλιδα, Βοιωτία και σε διάφορα νησιά του Αιγαίου και της Κρήτης καθώς και στα παράλια της Μικράς Ασίας

Οι Λέλεγες στη Μικρά Ασία

Στην Ιλιάδα βρίσκουμε τους Λέλεγες να είναι σύμμαχοι των Τρώων (Κ 429), μολονότι η πατρίδα τους δεν προσδιορίζεται. Διακρίνονται από τους Κάρες, με τους οποίους τους συγχέουν μεταγενέστεροι συγγραφείς. Ο βασιλιάς τους είναι ο Άλτης και η πόλη τους, η Πήδασος καταστρέφεται από τον Αχιλλέα. Ο Αλκαίος (7ος ή 6ος αιώνας π.Χ.) ονομάζει την Άντανδρο στην Τρωάδα «Λελέγειο», αλλά αργότερα ο Ηρόδοτος το υποκαθιστά με το επίθετο «Πελασγικός», και έτσι ίσως οι δύο όροι ήταν σε μεγάλο βαθμό συνώνυμοι για τους Έλληνες.

Ο Παυσανίας λέει ότι ο διάσημος ναός της Αρτέμιδος στην Έφεσο ήταν πανάρχαιος και οι Λέλεγες και οι Λυδοί τον χρησιμοποιούσαν πριν την άφιξη των Ιώνων για τη λατρεία της «Κυρίας της Εφέσου», που οι Έλληνες αργότερα ονόμασαν Άρτεμι.

Ο Φερεκύδης (περ. 480) γράφει ότι οι Λέλεγες κατοικούσαν στην παραλιακή ζώνη της Καρίας, από την Έφεσο ως τη Φώκαια και στις νήσους Σάμο και Χίο, τοποθετώντας τους Κάρες νοτιότερα. Ακόμα και ο Στράβων, αιώνες αργότερα, αποδίδει στους Λέλεγες μία ξεχωριστή ομάδα μικρών κάστρων, τύμβων και κατοικιών από την Αλικαρνασσό μέχρι τη Μίλητο στα βόρεια. Ο Πλούταρχος επίσης υπονοεί την ιστορική ύπαρξη Λελέγων ως υποταγμένων δουλοπαροίκων στις Τράλλεις στο εσωτερικό.

Οι Λέλεγες στην Ελλάδα και το Αιγαίο

Στον κατάλογο του Ησιόδου, ένα μοναδικό σπάραγμα (Kinkel, Epicorum Graecorum Fragmenta I, 136 - Leipzig, 1877) τοποθετεί τους Λέλεγες κατά την μυθολογική εποχή του Δευκαλίωνα στη Λοκρίδα της κεντρικής Ελλάδας. Αλλά μέχρι τον 4ο αιώνα π.Χ. κανένας άλλος συγγραφέας δεν τους τοποθετεί δυτικά του Αιγαίου. Η σύγχυση με τους Κάρες (μετανάστες κατακτητές όπως οι Λυδοί και οι Μυσοί) οδήγησε στο συμπέρασμα του Καλλισθένους ότι οι Λέλεγες συμμάχησαν με τους Κάρες σε επιδρομές στα ελληνικά παράλια.

Ο Ηρόδοτος αναφέρει πως παράδοση, προερχόμενη από τους Κρήτες, ταυτίζει τους Λέλεγες με τους Κάρες. Η παράδοση αυτή αναφέρει πως ήταν λαός των νησιών του Αιγαίου, υποτελής στον Μίνωα όχι με υποχρέωση καταβολής φόρου αλλά με την υποχρέωση να επανδρώνουν τα πλοία του. Η ίδια παράδοση έλεγε ότι οι Λέλεγες, οι οποίοι επινόησαν πολλά από τα στοιχεία της μετέπειτα πολεμικής εξάρτυσης των Ελλήνων, τελικά διώχθηκαν από τις αρχικές τους εστίες από τους Δωριείς και τους Ίωνες, οπότε και κατέφυγαν στην Καρία και ονομάσθηκαν Κάρες. Όμως ο Ηρόδοτος παραθέτει και την εκδοχή των σύγχρονών του Καρών, οι οποίοι απέρριπταν την προαναφερθείσα παράδοση και θεωρούσαν τους εαυτούς τους αυτόχθονες που έφεραν το ίδιο πάντοτε όνομα.

Μετά το 400 π.Χ. περίπου, άλλοι συγγραφείς ισχυρίσθηκαν ότι είχαν ανακαλύψει τους Λέλεγες στη Βοιωτία, στη δυτική Ακαρνανία - Λευκάδα και αργότερα πάλι στη Θεσσαλία, την Εύβοια, τα Μέγαρα, τη Λακεδαίμονα και τη Μεσσηνία. Στη Μεσσηνία υπήρχε ο θρύλος ότι ήταν οι μετανάστες ιδρυτές της Πύλου και ότι σχετίζονταν με τους θαλασσοπόρους Τηλεβοείς του Ομήρου, διαχωριζόμενοι από τους Πελασγούς. Ωστόσο στη Λευκάδα τους θεωρούσαν αυτόχθονες.

Έτσι, ο περιηγητής Παυσανίας (2ος αι. μ.Χ.) γράφει ότι, σύμφωνα με την παράδοση των Λακεδαιμονίων, υπήρχε ένας αυτόχθονας βασιλιάς της Λακωνίας, ο Λέλεξ, του οποίου εγγονός ήταν ο Ευρώτας. Από τον βασιλιά αυτόν, οι υποτελείς του ονομάστηκαν Λέλεγες. Τέτοιες παραδόσεις στην ελληνική μυθολογία υπάρχουν για όλα σχεδόν τα πανάρχαια φύλα της Ελλάδας.

Κατά τον Απολλώνιο τον Ρόδιο,ο Λέλεγας ήταν αυτόχθων της Λακεδαίμονος, γιος ναϊάδας νύμφης. Γιος του Λέλεγα ήταν ο Ευρώτας, του οποίου η κόρη Σπάρτη, νυμφεύτηκε τον Λακεδαίμονα, γιο του Δία και της Ταϋγέτης.

Έλληνες πήγαν στην αμερικανική ήπειρο;

Η υποψία πάντα γύριζε στο μυαλό μας, αλλά φαίνεται πως τώρα, μάλλον, έχουμε και την επιβεβαίωση… Εξάλλου, υπάρχουν πολλές αποδείξεις ότι Έλληνες πήγαν στην αμερικανική ήπειρο, όχι απλά πριν τον Κολόμβο, αλλά και προ Χριστού και πιθανότατα προ του 10.000 και πολύ πίσω. Τότε που οι υπήρχε μία Παγκόσμια Αρχαία Ελλάδα σε όλο τον πλανήτη…

Λέει ο Ηρόδοτος [7.92.1] ………Κάρες και Λύκιοι φορούσαν στο κεφάλι τιάρες που γύρω γύρω είχαν στεφάνι από φτερά, και κρατούσαν κοντομάχαιρα και πολεμικά δρεπάνια. Οι Κάρες και οι Λύκιοι, που η καταγωγή τους κρατούσε από την Κρήτη……….

Έξαλλου υπάρχει αναφορά για κάποιον Μελαγκόμα από την Καρία της Μικράς Ασίας που ήταν πυγμάχος και έλαβε μέρος στους ολυμπιακούς αγώνες! Άρα (οι Κάρες )για να λάβει μέρος στους ολυμπιακούς αγώνες θεωρούταν Έλλην.

Οι Κάρες είχαν σαρώσει τη Μεσόγειο και έφτασαν στην Αμερική.Τα ρούχα και τα φτερά που είχαν στο κεφάλι τους, τα αντέγραψαν οι ινδιάνοι. Οι πολιτισμοί των Cuzco, Περού, του Γιουκατάν, στο Μεξικό, San Agustin, στην Κολομβία, η παρουσία των Κάρων είναι εντυπωσιακή.

Μεταξύ των αυτοχθόνων πληθυσμών της Ονδούρας στο κέντρο και στα νότια της,σε μια τεράστια γεωγραφική περιοχή ζουν οι φυλές του caricos, carihos, caripunos, carayas, Carus, κάρυ, Karai, caribos, CarIos, carannas, caribocas, Cariocas, caratoperas, carabuscos, cauros, caricoris, cararaporis, carararis, κλπ όλες αυτές οι φυλές προέρχονται από τους Κάρες.

Ο Διόδωρος ο Σικελιώτης (90-21 π.Χ.), γράφει το 50 π.Χ., ότι οι Καρχηδόνιοι ακολούθησε τα ίχνη από τους Κάρες και φθάσανε στις δυτικές θάλασσες.

πηγή : αρχαία ελλάδα

Bιβλιογραφία:

https://eleusisdiagoridon.blogspot.gr/2012/06/blog-post_26.html
https://arxaia-ellinika.blogspot.gr/2017/04/indianoi-antegrapsan-arhaioys-ellines.html
https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%9B%CE%AD%CE%BB%CE%B5%CE%B3%CE%B5%CF%82