Το ΠολυΚατάστημα «Η Μεγαλόχαρη της Τήνου» [1]

Το «Ιερόν κατάστημα»: Η μεγαλόχαρη της Τήνου και η κατασκευή της Λατρείας (Μέρος 1ο)



Eνα απόγευμα πριν από λίγες εβδομάδες, καθώς ψιλοκουβεντιάζαμε με μια παρέα σ’ ένα καφενείο στη Χώρα της Τήνου, ένας περαστικός κοντοστάθηκε και μας ρώτησε τι ώρες είναι ανοιχτή η Μεγαλόχαρη.
«Ώρες καταστημάτων φυσικά» αποκρίθηκε ένας από την παρέα. Γελάσαμε βεβαίως, διότι είχαμε δει το εμπορικό πανηγύρι που κυριαρχεί στο ναό της Ευαγγελιστρίας. Περιστοιχίζεται από δεκάδες καταστήματα λατρευτικών αντικειμένων -από τις πλέον κακότεχνες εικόνες «σε προσφορά» μέχρι μπουκαλάκια για το άγιασμα- με κορυφαίο ίσως αντικείμενο τις λαμπάδες, που διαθέτουν έναν συγκλονιστικό όσο και χαρακτηριστικό κύκλο ζωής: Λαμπάδα μπορεί να αγοράσει κανείς ολόγυρα στο ναό, κυριολεκτικά παντού, σε κάθε μέγεθος ή «μπόι», κοστολογούνται δε ανάλογα με το ύψος.
Αφού την αγοράσει, προσέρχεται στο χώρο στο πλάι του ναού, όπου την εναποθέτει αναμμένη σε μια επιμήκη κατασκευή την οποία επιβλέπει ένας υπάλληλος. Όσο οι λαμπάδες ανάβουν από τη μία -καθώς άνθρωποι που έρχονται από μακριά εύχονται για αρρώστους και αγάπημένους- σβήνουν από την άλλη, κι αυτό ασταμάτητα, το πλήθος δεν σταματάει, και πετιούνται με θόρυβο σε μια μεταλλική τρύπα στον τοίχο, μ’ ένα θόρυβο σχεδόν εργοστασιακό, κλανγκ κλανγκ, για να πάνε, υποθέτω, για λιώσιμο.

Δεν ξέρω αν κάποιος θίχτηκε από μέσα του που γελάσαμε με τις «ώρες καταστημάτων». Το να αναφέρεται πάντως κανείς στη διάσημη εκκλησία του νησιού ως «κατάστημα» μόνο σύγχρονο δεν είναι και κάθε άλλο παρά ανήκει στον φίλο μας που το ξεστόμισε εκείνη τη στιγμή. Απεναντίας, ο ναός της Ευαγγελιστρίας ονομάζεται «κατάστημα» ή «ιερόν κατάστημα» τοπικά ήδη από τα μέσα του 19ου αιώνα, προκαλώντας την κριτική ή και τι χλεύη λογίων και λαογράφων που αισθάνονται ότι κάτι τέτοιο προσβάλλει τη θρησκεία, όπως λόγου χάρη ο Γεώργιος Μαζαράκης, που καταγγέλλει τη «θρησκοκέρδεια» κι επιτίθεται σε όσους αγοράζουν «ανόητα και ακάθαρτα πράγματα» στο όνομα της Ευαγγελιστρίας, «μάλλον δ’ ειπείν το «Καταστήματος», όπως εν Τήνω καλείται ο Ναός αυτής».
Η ονομασία αποτυπώνεται στο Διάταγμα του 1851, με το οποίο ο ναός ορίζεται ως «δημόσιο κατάστημα», κι εγκαταλείπεται μόνο με τη νομοθετική ρύθμιση του 1929 όταν εισάγεται η έννοια του Νομικού Προσώπου Δημοσίου Δικαίου.

Η λατρεία της Ευαγγελιστρίας στην Τήνο είναι περίπλοκο φαινόμενο. Εξετάζοντας το, μπορούμε να αντιληφθούμε τη σχέση της θρησκείας με το εμπόριο, καθώς «καθαγιάζονται» τα υλικά μέσω της ιερότητας τους, την επίδραση της Εκκλησίας στην τοπική οικονομία και την εμπλοκή της με την κρατική πολιτική, αλλά και ένα πολύ σημαντικό μέρος της κατασκευή της ελληνικής εθνικής ταυτότητας.

ΤΟ ΙΔΡΥΜΑ ΤΗΣ ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΤΡΙΑΣ ΚΑΙ 01 ΕΠΙΤΡΟΠΟΙ

Το Πανελλήνιο Ιερό Ίδρυμα Ευαγγελιστρίας Τήνου (ΠΠΕΤ) συστάθηκε τον Ιανουάριο του 1825 με τη δημοσίευση της Διαθήκης των Κτητόρων κι Ιδρυτών του Προσκυνήματος. Οι Κτήτορες ήταν οι Σταματέλος Καγκαδή Γεώργιος Περίδης, Αντώνιος Καλλέργης και Χατζηγεώργιος Σιώτος, οι οποίοι με πρόεδρο τον μητροπολίτη Γαβριήλ διατέλεσαν πρώτοι Επίτροποι του ναού, καθότι επί των ημερών τους βρέθηκε η περίφημη -θαυματουργή σύμφωνα με την Εκκλησία- εικόνα του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου, γύρω από την οποία έχει οργανωθεί η λατρεία στην Τήνο. Αυτοί συνέστησαν τη διαθήκη του Ιδρύματος της Ευαγγελιστρίας, ενώ η ελληνική πολιτεία ήδη από το 1835 χαρακτήρισε με πράξη της το ίδρυμα ως «προσκύνημα των απανταχού Ορθοδόξων» και το διέκρινε από άλλους ναούς.
Με το Βασιλικό Διάταγμα του 1851 που αναφέραμε πιο πάνω επιβεβαιώθηκε η αυτοτέλεια και το αυτοδιοίκητο του «ιερού καταστήματος», ενώ σήμερα το ίδρυμα έχει τη μορφή Νομικού Προσώπου Δημοσίου Δικαίου.

Το ίδρυμα διοικείται από δεκαμελή διοικούσα επιτροπή, η οποία προκύπτει από ένα είδος «εκλογών»: τους δέκα επιτρόπους επιλέγει τριανταπενταμελές εκλεκτορικό σώμα, που αποτελείται από τον δήμαρχο Τήνου και το δημοτικό συμβούλιο, τους πρόεδρους των τοπικών κοινοτήτων, καθώς και το επταμελές διοικητικό συμβούλιο της Αδελφότητας Τηνίων εν Αθήναις.
Η περιουσία του Ιδρύματος της Ευαγγελιστρίας προέρχεται από τα αφιερώματα των πιστών που συρρέουν για να προσκυνήσουν την εικόνα στο ναό της Παναγίας της Τήνου.

Η ΘΑΥΜΑΤΟΥΡΓΗ ΕΙΚΟΝΑ ΚΑΙ 0Ι ΕΝΟΧΛΗΤΙΚΕ! ΛΕΠΤΟΜΕΡΕΙΕΣ

Σήμερα δεν είναι εφικτό να δει κανείς την εικόνα της Ευαγγελιστρίας, σκεπασμένη καθώς είναι από τάματα, προσφορές κι αφιερώματα. Μπορεί μόνο να τη λατρέψει, δίχως να τη βλέπει. Και η διοίκηση του ναού μάλλον δεν πολυστενοχωριέται γι’ αυτό. Ισως, αν μπορούσαν πιο πολλοί κοσμικοί μελετητές να εξετάσουν την περίφημη εικόνα, να απειλούνταν το αφήγημα στο οποίο στηρίζεται η αντίληψη της ιερότητας της.

Το αφήγημα αυτό, όπως το υποστηρίζει και το διαδίδει η Εκκλησία, είναι το εξής: Γεννημένη το 1752 στο χωριό Κάμπο της Τήνου, η Πελαγία μπήκε στο Μοναστήρι Κεχροβουνίου σε ηλικία 15 ετών. Την Κυριακή 9 Ιουλίου 1822, όταν η Πελαγία ήταν πλέον 73, είδε στον ύπνο της μα γυναίκα με φωτοστέφανο, η οποία της είπε ότι υπέφερε θαμμένη τόσα χρόνια κάτω από το χώμα και της ζήτησε όταν ξημερώσει να επισκεφθεί τον επίτροπο εσωτερικών υποθέσεων της Μονής και να του μεταφέρει την επιθυμία της να αποκαλυφθεί το μέγαρο της, που ήταν θαμμένο στον αγρό του Αντώνη Δωξαρά. Όταν ξύπνησε η Πελαγία, ωστόσο, είχε αμφιβολίες και δεν είπε τίποτε σε κανέναν.

Την επόμενη Κυριακή, 16 Ιουλίου 1822, η γυναίκα εμφανίστηκε και πάλι στον ύπνο της Πελαγίας και της είπε τα ίδια, αλλά η Πελαγία πάλι είχε αμφιβολίες και πάλι δεν είπε τίποτε το πρωί. Η Πελαγία αποφάσισε να δράσει όταν για τρίτη Κυριακή στη σειρά, στις 23 Ιουλίου 1822, εμφανίστηκε πάλι στον ύπνο της η γυναίκα, για την οποία είχε πλέον πειστεί ότι ήταν η Παναγία. Πήγε λοιπόν στην Ηγουμένη της, η οποία επισκέφθηκε τον επίτροπο, κι αυτός με τη σειρά του τον μητροπολίτη της Τήνου Γαβριήλ.

Ο Αντώνης Δωξαράς, στον οποίο ανήκε ο επίμαχος αγρός, έλειπε στην Κωνσταντινούπολη και η γυναίκα του αρνήθηκε να δώσει άδεια να γίνουν ανασκαφές. Εκείνη τη νύχτα, λέει το εκκλησιαστικό αφήγημα, είδε στον ύπνο της έναν άγριο φουστανελοφόρο, ο οποίος την επέπληξε. Το πρωί, έδωσε την άδεια της. Οι ανασκαφές ξεκίνησαν στις αρχές Σεπτεμβρίου 1822 αλλά δεν έφερναν αποτέλεσμα. Τελικά, η Πελαγία ζήτησε την εκ νέου βοήθεια της Παναγίας, η οποία της αποκάλυψε το ακριβές σημείο, όπου στις 30 Ιανουαρίου 1823, ο εργάτης Δημήτρης Βλάσσης χτύπησε την εικόνα της Ευαγγελιστρίας με την αξίνα του. Η Πελαγία ανακηρύχτηκε αγία το 1970 και η μνήμη της τιμάται στις 23 Ιουλίου, την ήμερα του οράματος της.

Όπως συμβαίνει συνήθως, διάφορες ενοχλητικές λεπτομέρειες έχουν απαλειφθεί από το εκκλησιαστικό αφήγημα. Κατά την Εκκλησία, λόγου χάρη, σημαντικό ρόλο στο αφήγημα της εύρεσης παίζει η «πανώλη», η οποία πλήττει το νησί.
Η επιδημία ερμηνεύεται ως θεία τιμωρία για την καθυστέρηση να βρεθεί η εικόνα και σταματά με την εύρεση της, γεγονός που συμπίπτει πράγματι με μια ύφεση της επιδημίας τον Ιανουάριο του 1823, τα ιστορικά στοιχεία δείχνουν όμως ότι η επιδημία χολέρας επανέκαμψε και διήρκεσε ως τον Ιούλιο του 1823, ένα χρόνο αργότερα.
Ή, πάλι, ενώ η εφημερίδα Τήνος αναγγέλλει, στις 31 Δεκεμβρίου του 1877, το θάνατο του Δημητρίου Βλάσση, «όστις εργάτης ων, την 30ή Ιανουαρίου 1823 ανεύρε την ενταύθα θαυματουργόν εικόνα της Ευαγγελιστρίας», υπάρχουν εκκλησιαστικά φυλλάδια που υποστηρίζουν ότι την εικόνα βρήκε ένας άλλος εργάτης, ο Εμμανουήλ Μάτσας ή Σπανός, κι άλλες πηγές προτείνουν έναν τρίτο, ονόματι Περλάκια. Ή, ακόμη, σημαντικές αμφιβολίες έχουν διατυπωθεί για το κατά πόσο η περίφημη εικόνα αντιπροσωπεύει όντως το ορθόδοξο δόγμα, καθότι από το αντίγραφο χαρακτικό της μοιάζει δυτικότροπη και όχι βυζαντινή. Και, τέλος, το αντίγραφο αυτό δεν συμφωνεί με την άλλη απεικόνιση της ιερής εικόνας, που κάνει την εμφάνιση της στην αναπαράσταση της Αγίας Πελαγίας, η οποία την κρατά στο χέρι, αν και μοιάζει κι αυτό δυτικότροπο και όχι βυζαντινό. (Πρόσβαση, σε κάθε περίπτωση, στην εικόνα, ώστε να μελετηθεί, δεν υπάρχει.)

Η ΤΗΝΟΣ ΚΑΙ Η ΚΑΤΑΣΚΕΥΗ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΕΘΝΙΚΙΣΜΟΥ

Η σχέση της εύρεσης της εικόνας με την Επανάσταση του 1821 είναι φανερή. Ανακαλύπτεται έναν περίπου χρόνο μετά την κήρυξη της επανάστασης, γεγονός που η Εκκλησία τονίζει υποστηρίζοντας ότι πρόκειται για «καλό οιωνό».
Η εμφάνιση μάλιστα του άγριου φουστανελοφόρου στον ύπνο της γυναίκας του Δωξαρά λειτουργεί συνδέοντας την ιερότητα της θρησκείας με τις τύχες του υπό αφύπνιση Έθνους. Αργότερα, ο Θεόδωρος Κολωκοτρώνης θα επικυρώσει εμβληματικά τη σχέση αυτή προσκυνώντας την εικόνα και προσφέροντας το δαχτυλίδι του. Οι συμβολισμοί ενισχύονται από τα κειμήλια που φυλάσσει το Ίδρυμα της Ευαγγελιστρίας, όπως η χάρτα του Ρήγα και η εικόνα από τη ναυαρχίδα του Κωνσταντίνου Κανάρη.

Πολύ περισσότερο όμως από την προσπάθεια των επαναστατημένων με τη στενή έννοια, η αναγόρευση της Τήνου σε «ιερό τόπο» έρχεται να υποστηρίξει έναν νέο εθνικισμό, την κατασκευή μιας νέας εθνικής ταυτότητας, ικανής να διεκδικήσει ένα νέο εθνικό κράτος: Οι ‘Ελληνες, σύμφωνα με αυτό τον εθνικισμό, είναι ο λαός που επί χιλιάδες χρόνια ενδημεί σε αυτήν τη γη, απευθείας απόγονος των αρχαίων Ελλήνων, γεγονός που τεκμαίρεται αν εξετάσει κανείς τις θρησκευτικές πρακτικές τους και τους τόπους τους.

Τώρα, από πού προκύπτει ότι αν εξετάσει κανείς τη χριστιανική λατρεία των Ελλήνων -και δη των Τηνίων- του 19ου αιώνα, θα ανακαλύψει την αδιάκοπη συνέχεια ενός «έθνους» από την εποχή του Ομήρου, αποτελεί ένα εύλογο ερώτημα. Κι όμως, αυτό ακριβώς επιχειρείται: Η Ορθόδοξη Εκκλησία χρίζεται, σε σχέση αλληλοεξάρτησης με την πολιτική εξουσία, τόσο την προεπαναστατική σε τοπικό επίπεδο όσο και το μετεπαναστατικό κράτος, ενός είδους «σκέπη» για το ιστορικό Έθνος των Ελλήνων. Η παραδοξότητα του να εμφανίζεται η Ορθόδοξη Εκκλησία ως θεματοφύλακας της συνέχειας ενός ελληνικού εθνικού πολιτισμού -ό,τι κι αν σημαίνει αυτό- από την αρχαιότητα και ένθεν, υιοθετείται ως αυταπόδεικτο γεγονός και συνιστά τον ιδεολογικό θεμέλιο λίθο της νεότερης Ελλάδας.

Η Τήνος -και η θαυματουργή εικόνα της- πρωτοστατεί σε αυτήν τη διαδικασία: «Η Τήνος αντικατέστησε την Δήλον…» γράφει ο Αγγελος Τανάγρας. «Απέθαναν οι παλαιοί θεοί! Κάτω από τον ουρανόν της παλαιάς λατρείας, βωμοί εκρημνίσθησαν και βωμοί ανηγέρθησαν, ναοί ηρειπώθησαν και ναοί ανεκτίσθησαν, η πίστις όμως έμεινεν η ιδία…».

Ο άγγλος περιηγητής Τζέιμς Θίοντορ Μπεντ επισημαίνει: «Όσοι υποστήριζαν τη σλαβική καταγωγή των νεότερων Ελλήνων, καλό θα ήταν να περάσουν την εορταστική εβδομάδα στην Τήνο, όπου θα πείθονταν πέρα από κάθε αμφιβολία ότι ο Έλληνας που πηγαίνει σήμερα στην Τήνο είναι απευθείας απόγονος του ‘Ελληνα που πήγαινε στη γειτονική Δήλο για να λατρέψει τους θεούς του πριν από δυο χιλιάδες χρόνια…»

Ο τήνιος ακαδημαϊκός Μάρκος Σιώτος θεωρεί ότι η Τήνος «εχαρακτηρίζετο ανέκαθεν ως νήσος ιερά» και ότι η ιερότητα αυτή «είχεν ανέκαθεν τον διττόν αυτής χαρακτήρα, ήτοι τον εθνικόν άμα και τον θρησκευτικόν».
Ο Ιωάννης Κονδυλάκης ονομάζει την Τήνο «συνεντευκτήριον των από πάσης γης Ελλήνων». Και σε φυλλάδιο του ίδιου του Ιδρύματος της Ευαγγελιστρίας απαντάται ο απίθανος συνδυασμός να περιγράφεται η Τήνος ως «νέα Ιερουσαλήμ του εκλεκτού λαού του Κυρίου» και ταυτόχρονα «νήσος ιερά, ως πάλαι ποτέ η γείτων αυτής Δήλος».

ΛΑΪΚΕΣ ΑΡΧΕΣ ΚΑΙ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΗ ΙΕΡΑΡΧΙΑ

Πασίγνωστη είναι, τουλάχιστον από τη διδακτική ύλη των ελληνικών σχολείων, η βύθιση της Έλλης, του ελληνικού καταδρομικού, ή «ευδρόμου» κατά την ορολογία της εποχής, από τους Ιταλούς στο λιμάνι της Τήνου τον Δεκαπενταύγουστο του 1940.

Αυτό που ίσως είναι λιγότερο γνωστό είναι πως η παρουσία της Έλλης στο λιμάνι της Τήνου δεν ήταν ασυνήθιστη ούτε αποτελούσε μέρος στρατιωτικών επιχειρήσεων. Η Έλλη δεν εκτελούσε πλέον χρέη καταδρομικού αλλά ναρκοθετικού πλοίου, βρισκόταν ωστόσο στην Τήνο για να αποδώσει τιμές στην ιερή εικόνα. Από το τέλος του 19ου αιώνα, κάθε χρόνο ένα πολεμικό πλοίο στέλνεται να αποδώσει τιμές στην Παναγία της Τήνου, γεγονός που εμβληματοποιεί τις άρρηκτες σχέσεις θρησκείας και πολιτικής.

«Κάθε χρόνον» γράφει η εφημερίδα Εστία μία μέρα μετά τη βύθιση της ‘Ελλης «[το ελληνικό κράτος] στέλλει ένα πολεμικόν πλοίον, του οποίου τα τηλεβόλα, εξαγνιζόμενα διά τον φονικόν των προορισμόν, θα χαιρετήσουν την εικόνα της Θεομήτορος με τας τιμητικάς των βολάς».
Η βύθιση της’Ελλης αποτελεί συμβολική στιγμή για την έναρξη, μετά από λίγο, του αγώνα των Ελλήνων στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο και το εθνικοθρησκευτικό ιδεολόγημα σπεύδει για άλλη μια φορά να επικυρώσει τον ρόλο της ορθοδοξίας ως σκέπης του ‘Εθνους: σε πολλές πηγές γίνεται λόγος για «ανάσταση» της Έλλης και «ασέβεια» των Ιταλών που «ύβρισαν» την Παναγία, ενώ γίνεται φυσικά και επίκληση στη συνέχεια του Έθνους με τον παραλληλισμό της Θεοτόκου με τη θεά Αθηνά και της Τήνου με τη Δήλο.

Στις τρέχουσες συζητήσεις περί διαχωρισμού Κράτους και Εκκλησίας, συχνά δεν λαμβάνεται υπόψη επαρκώς το βάθος της εμπλοκής του ενός και του άλλου στο πλαίσιο της νεοελληνικής ιδεολογίας. Όχι μόνο η Ορθόδοξη Εκκλησία κατέστη θεματοφύλακας του «ελληνισμού», αλλά από πολύ νωρίς έγινε επίκληση σε πολιτικές εξουσίες να εγγυηθούν και να διαφυλάξουν την ορθοδοξία. Οι δύο αυτοί παράγοντες αλληλοεξαρτώνται – η δε Τήνος αποτελεί για τη νεότερη Ελλάδα το σύμβολο αυτής της αλληλοεξάρτησης.

Ένας λόγος είναι ότι η Τήνος έχει εξ αρχής ισχυρή πολιτική αποστολή: όπως υπονοεί ο Κονδυλάκης με το «συνεντευκτήριον των από πάσης γης Ελλήνων», αποτελεί τόπο συνάντησης των Ελλήνων του νεοσύστατου κράτους με όσους ζουν ακόμη εκτός επικράτειας – το δε κοινό που μοιράζονται δεν είναι φυσικά το κράτος αλλά η πίστη. Ακόμη περισσότερο, όμως, είναι τέτοιος ο σχεδιασμός -ακόμη και ο συμβολισμός- από την αρχή: ας μην ξεχνάμε ότι η Παναγία έδωσε εντολή στην Πελαγία να αναφέρει την επιθυμία της σε έναν λαϊκό, όχι σε έναν ιερέα.

Πρώτος αποδέκτης του θείου μηνύματος είναι ο Σταματέλος Καγκάδης, επίτροπος του Μοναστηριού του Κεχροβουνίου και μετά Κτήτορας κι επίτροπος του Ιδρύματος της Ευαγγελιστρίας. Ο μητροπολίτης Γαβριήλ είναι ο αμέσως επόμενος. Κοντά λοιπόν στη διοικητική αυτοτέλεια που φαίνεται να διεκδικεί εξαρχής το Ίδρυμα της Ευαγγελιστρίας, μοιάζει να υπάρχει και η πρόθεση αλληλοστήριξης μεταξύ λαϊκών αρχών και θρησκευτικής ιεραρχίας. Τη σύμπραξη «λαού» και Εκκλησίας την έχει άλλωστε επιλέξει η ίδια η Θεοτόκος.

©Του Αυγουστίνου Ζενάκου – «Unfollow» via Βαθύ Κόκκινο

πηγη Ροϊδη και Λασκαράτου Εμμονές

Παναγία Τήνου: Ράβδοι χρυσού τα -«εσύ να περπατάς στα τέσσερα»-

[«Ιερές μπίζνες Τήνου Α.Ε.»: Ράβδοι χρυσού με τα τάματα στην Παναγία]


Στη Χάρη της Θεοτόκου, ειδικά κάθε Δεκαπενταύγουστο, χιλιάδες πιστοί, που συρρέουν από κάθε γωνιά της χώρας στην Τήνο, αφήνουν ακόμα και τις βέρες τους, τους βαφτιστικούς σταυρούς τους, πολύτιμα κοσμήματα και οικογενειακά κειμήλια, με μεγάλη συναισθηματική αξία. Ο ανθρώπινος πόνος ξεδιπλώνεται στα σκαλιά της εκκλησίας της Μεγαλόχαρης, όπου ο κόσμος γονατίζει και αφήνει στην εικόνα της Παναγίας ό,τι πολυτιμότερο έχει, προσδοκώντας την ευλογία Της, για να γιατρευτεί και να προστατευτεί από σοβαρά προβλήματα υγείας.

Του Γιώργου Λεβέντη – εφημερίδα ©ΠΑΡΑΠΟΛΙΤΙΚΑ

Τα τάματα, όμως, δεν μένουν στον ναό, όπως πιστεύουν αυτοί που τα αφήνουν εκεί, αλλά όταν κλείνουν οι πόρτες ξεκινάει ένας άριστα οργανωμένος μαραθώνιος για να λιώσουν και να μετατραπούν σε πλάκες χρυσού.

Τα «Π» φέρνουν σήμερα στο φως της δημοσιότητας τα ντοκουμέντα της «χρυσής» μπίζνας με τα μυθικής αξίας αναθήματα της Τήνου, η οποία αποκαλύφθηκε λόγω μιας ύποπτης βαλίτσας που βρέθηκε στο αεροδρόμιο «Ελευθέριος Βενιζέλος».

Συγκεκριμένα, πριν από λίγες ημέρες, στις 8 του μηνός, οι τελωνειακοί υπάλληλοι του αεροδρομίου μπλόκαραν αποσκευή μέσα στην οποία κρύβονταν επτά πλάκες χρυσού. Ο επιβάτης, με τα αρχικά Κ.Μ., ταξίδευε από την Τουρκία και δήλωσε στους έκπληκτους υπαλλήλους ότι ο χρυσός προερχόταν από λιωμένα τάματα στη Μεγαλόχαρη. Η πολύτιμη αποσκευή κρατήθηκε από τους τελωνειακούς, καθώς έλειπαν ορισμένα παραστατικά που ο ελεγχόμενος διαβεβαίωσε ότι θα προσκόμιζε.

Στην «απόδειξη παραλαβής αποσκευών επιβάτου» που αποκαλύπτουν τα «Π» αναφέρονται τα πλήρη στοιχεία του εμπόρου πολύτιμων μετάλλων από την Κρήτη, καθώς και ότι κρατήθηκε στο αεροδρόμιο «βαλίτσα περιέχουσα επτά πλάκες χρυσού, βάρους 7 κιλών και 82 γραμμαρίων».

Πριν από τον 15Αύγουστο
Το συμφωνητικό μεταξύ του Πανελλήνιου Ιερού Ιδρύματος Ευαγγελιστρίας Τήνου και του εμπόρου που υπογράφηκε δύο ημέρες πριν από τον Δεκαπενταύγουστο και την κοσμοσυρροή στην Τήνο, στις 13/8/2015, περιγράφει λεπτομερώς τους όρους του «χρυσού» deal.

«Η ως ανωτέρω ορισθείσα ποσότητα είκοσι ενός (21) κιλών καθαρού χρυσού θα παραδοθεί από τον δεύτερο συμβαλλόμενο σε είκοσι ένα (21) ράβδους, βάρους ενός (1) κιλού εκάστη, κάθε μία από τις οποίες θα φέρει σφραγισμένη κατά τη χύτευση την αρίθμηση και την πιστοποίηση του διεθνώς αναγνωρισμένου χυτηρίου NADIR, μέλους του London Bullion Market, και θα συνοδεύεται απαραίτητα από πιστοποιητικά έγγραφα που θα βεβαιώνουν τη γνησιότητά της».

Για την ανταλλαγή του χρυσού στήνεται μια ολόκληρη επιχείρηση, με αυστηρά χρονοδιαγράμματα. «Η παράδοση των ράβδων κράματος και η παραλαβή των ράβδων καθαρού χρυσού θα πραγματοποιηθεί στα γραφεία του ΠΙΙΕΤ τμηματικά σε τρεις φάσεις, κατά το χρονικό διάστημα από την υπογραφή της παρούσας σύμβασης έως 25 Αυγούστου, σε ημέρες και ώρες που θα καθορισθούν για λόγους ασφαλείας μεταξύ των δύο συμβαλλομένων, ως εξής: Α) Ο δεύτερος συμβαλλόμενος θα παραλαμβάνει μία (κατά σειρά) ράβδο κράματος κάθε φορά, έχοντας υποχρέωση εντός 72 ωρών να επιστρέφει παραδίδοντας επτά (7) ράβδους καθαρού χρυσού του ενός (1) κιλού εκάστη, πιστοποιημένες σύμφωνα με το άρθρο 1 του παρόντος, οπότε και θα παραλαμβάνει την επόμενη κατά σειρά ράβδο κράματος».

Μάλιστα, για την ανταλλαγή ο έμπορος καλείται να καταβάλει ως εγγύηση ποσό 200.000 ευρώ, που φυλάσσεται σε χρηματοκιβώτιο για την περίπτωση που κάτι πάει στραβά. «Η ως άνω διαδικασία θα πραγματοποιηθεί υπό τους ίδιους ακριβώς όρους και για τις τρεις ράβδους κράματος, μέχρι δηλαδή ο πρώτος συμβαλλόμενος να παραδώσει και τις τρεις ράβδους κράματος στον δεύτερο συμβαλλόμενο, ο δε τελευταίος να έχει παραδώσει στον πρώτο συμβαλλόμενο τη συνολική ποσότητα των (21) κιλών καθαρού και ως άνω πιστοποιημένου χρυσού. Β) Ο δεύτερος συμβαλλόμενος, προσερχόμενος για την παραλαβή της πρώτης κατά σειρά ράβδου, θα καταθέσει στο ΠΙΙΕΤ ως εγγύηση για την καλή εκτέλεση της παρούσας σύμβασης το ποσό των διακοσίων χιλιάδων (200.000) ευρώ σε μετρητά, το οποίο με ευθύνη του ΠΙΙΕΤ θα φυλαχθεί σε χρηματοκιβώτιο και θα παραδοθεί στον δεύτερο συμβαλλόμενο μετά την ομαλή ολοκλήρωση και των τριών σταδίων της διαδικασίας, με βάση την οποία πρέπει να έχει παραδώσει στο ΠΙΙΕΤ τη συνολική ποσότητα των (21) κιλών καθαρού και πιστοποιημένου χρυσού. Η ως άνω εγγύηση των διακοσίων (200.000) ευρώ, σε περίπτωση παράβασης των όρων εκτέλεσης της παρούσας σύμβασης που αφορούν στη διαδικασία, στις προϋποθέσεις και στους όρους παράδοσης των ράβδων κράματος και παραλαβής των ράβδων καθαρού χρυσού, θα εκπέσει εξολοκλήρου υπέρ του Πανελληνίου Ιερού Ιδρύματος Ευαγγελιστρίας Τήνου, η δε εκτέλεση της σύμβασης θα διακοπεί αυτοδίκαια».

Ο χρυσός αγοράζεται τελικά από την Τράπεζα της Ελλάδος και το Ιδρυμα της Τήνου παίρνει μετρητά. Ωστόσο, μέχρι να γίνει αυτό, η γνησιότητα των ράβδων μπορεί να αμφισβητηθεί. «Η παραλαβή των ράβδων από τον πρώτο συμβαλλόμενο δεν συνεπάγεται την οριστική αποδοχή της γνησιότητας των ράβδων και την αποδοχή της συμφωνηθείσας περιεκτικότητάς τους σε καθαρό χρυσό, καθώς δικαιούται να αξιώσει κάθε ανάλογη αποζημίωση από τον δεύτερο συμβαλλόμενο, σε περίπτωση που σε μεταγενέστερο χρόνο, μέχρι και την αγορά των ράβδων από την Τράπεζα της Ελλάδος, διαπιστωθεί διαφοροποίηση από αυτά που συμφωνήθηκαν και πιστοποιήθηκαν όσον αφορά το βάρος των είκοσι ενός (21) κιλών καθαρού χρυσού που πρέπει να περιέχουν οι ράβδοι που θα παραδοθούν από τον δεύτερο συμβαλλόμενο«.

Τι αναφέρει το συμφωνητικό που έχουν υπογράψει
Τα τάματα στην Παναγία, όπως φαίνεται, λιώνουν και γίνονται αρχικά ράβδοι κράματος, οι οποίες στη συνέχεια παραδίδονται στους εμπόρους, που τις μεταφέρουν σε χυτήρια του εξωτερικού, εν προκειμένω στην Τουρκία, ώστε να μετατραπούν σε καθαρό χρυσό και να επιστρέψουν στην Τήνο.

Τα «Π» αποκαλύπτουν και το συμφωνητικό που έχει συνάψει με συγκεκριμένο έμπορο πολύτιμων μετάλλων ο νόμιμος εκπρόσωπος του Πανελληνίου Ιδρύματος Ευαγγελίστριας Τήνου για την επεξεργασία «ράβδων κράματος χρυσού, οι οποίες προέρχονται από τήξη δωρηθέντων τιμαλφών ακατάλληλων για ιερή χρήση». Για την ακρίβεια, αντικείμενο της συμφωνίας είναι η «ανταλλαγή ράβδων κράματος χρυσού από τηχθέντα τιμαλφή με ράβδους καθαρού χρυσού διεθνώς αναγνωρίσιμης πιστοποίησης».

Ο έμπορος, δηλαδή, παραλαμβάνει τις ράβδους κράματος και παραδίδει χρυσό υψηλής ποιότητας. «Ο δεύτερος συμβαλλόμενος θα παραδώσει καθαρό χρυσό διεθνώς αναγνωρίσιμης πιστοποίησης, αποδεκτής μορφής, για αγορά από την Τράπεζα της Ελλάδος, συνολικού βάρους είκοσι ενός (21) κιλών, και θα παραλάβει τις κατά τα ανωτέρω τρεις (3) ράβδους κράματος χρυσού που κατέχει ο πρώτος συμβαλλόμενος και για τις οποίες έχει πραγματοποιήσει ανάλυση περιεκτικότητας σε καθαρό χρυσό από δείγματα που έλαβε, με βάση τα οποία και υπέβαλε την προσφορά του. Σύμφωνα με την ανωτέρω ανάλυση που πραγματοποίησε ο δεύτερος συμβαλλόμενος, οι τρεις ράβδοι κράματος έχουν μέση περιεκτικότητα σε καθαρό χρυσό 510/1.000, περιεκτικότητα αποδεκτή και από τον πρώτο συμβαλλόμενο με βάση δύο προγενέστερες αναλύσεις που έχει στη διάθεσή του«.

Στη συμφωνία προβλέπεται και μερίδιο για τον έμπορο: «Το συνολικό βάρος των δειγμάτων από τις τρεις ράβδους που παρέλαβε ο δεύτερος συμβαλλόμενος και ανέρχεται σε είκοσι (20) γραμμάρια δεν θα επιστραφεί, αφού αποτελεί μέρος του συνολικού βάρους των τριών ράβδων κράματος που δικαιούται να παραλάβει, μόλις παραδώσει τον ως άνω συμφωνηθέντα καθαρό χρυσό«.

Και έκδοση παραστατικών

Στο συμφωνητικό μεταξύ του εμπόρου και του ΠΙΙΕΤ αναφέρεται ότι ο πρώτος είναι υποχρεωμένος να τηρήσει το γράμμα του νόμου σε επίπεδο παραστατικών: «Ο δεύτερος συμβαλλόμενος, τόσο για τη μεταφορά και την παράδοση των ράβδων καθαρού χρυσού όσο και για την παραλαβή και τη μεταφορά των ράβδων κράματος χρυσού, οφείλει να εκδώσει τα κατά περίπτωση νόμιμα παραστατικά. Το ΠΙΙΕΤ είναι νόμιμος κάτοχος των, κατά τα ανωτέρω, ράβδων κράματος χρυσού, οι οποίες προέρχονται από τήξη δωρηθέντων τιμαλφών ακατάλληλων για ιερή χρήση, για τα οποία έχουν εκδοθεί τα απαραίτητα γραμμάτια παραλαβής και λογιστικής χρέωσής τους στα επίσημα βιβλία του Λογιστηρίου«.

Για τον εντοπισμό της βαλίτσας με τις επτά πλάκες χρυσού στο αεροδρόμιο «Ελευθέριος Βενιζέλος» ενημερώθηκαν όλες οι αρμόδιες Αρχές, καθώς ο έμπορος δεν είχε μαζί του όλα τα απαραίτητα παραστατικά, ενώ ερωτήματα προκαλεί και το γεγονός ότι το πολύτιμο φορτίο έφτασε στην Ελλάδα κρυμμένο σε βαλίτσα.

πηγη Ροϊδη και Λασκαράτου Εμμονές

Η ΜΗ ΠΡΟΣΚΥΝΗΣΗ ΑΝΘΡΩΠΟΥ ΚΑΙ ΘΕΩΝ ΑΠΟ ΕΛΛΗΝΕΣ

 Κοινή σε όλους τους Έλληνες ήταν η αποστροφή προς το δουλικό φρόνημα και έθος των βαρβάρων να γονυπετούν, εδαφιαίως μάλιστα, ενώπιον των βασιλέων και των αρχόντων τους. Και όχι μόνον ενώπιων αυτών, αλλά και αυτών ακόμη των θεών τους.

Η μη προσκύνηση των θεών από τους Έλληνες μαρτυρείται μεταξύ των άλλων και από τον Αριστοφάνη (Όρνιθες, στίχ. 690-91: Πισθέταιρος: «Και δε θα πηγαίναμε στους Δελφούς… για να προσφέρουμε θυσία, παρά θα στεκόμαστε όρθιοι… και θα δεόμαστε σηκώνοντας τα χέρια…»).

Οι Έλληνες και οι Ελληνίδες, ενώπιων των αγαλμάτων των θεών τους, και ευθυτενείς είναι και τους κοιτάζουν κατευθείαν στα μάτια.

Σκυμμένους θα συναντήσεις τους Έλληνες μόνον προκειμένου να ριχθούν σε αγώνα δρόμου ή να ρίξουν δίσκο (βλέπε δισκοβόλο).

Ποτέ για να προσκυνήσουν!

ΑΡΧΑΙΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΔΙΚΑΙΟ Μέρος Πρώτο Τα των Ελλήνων Νόμιμα  

πηγη toixo-toixo.blogspot.gr/

Οι Ελληνες το χαμηλότερο I.Q. στην Ευρώπη! Η έρευνα που επαλήθευσε το προφανές…

        Η έρευνα των επιστημόνων επαλήθευσε το προφανές   Στην περίπτωση των Ελλήνων, οι επιστήμονες κοπίασαν αδίκως ώστε να εντοπίσουν το αυτονόητο: Oι Έλληνες κατατάσσονται στους ευρωπαίους με το χαμηλότερο I.Q. (μόλις 92), πίσω από λαούς όπως οι Ιταλοί (102) ή οι Πολωνοί (99) ή οι Βούγλαροι (93).

Aυτό προκύπτει από έρευνα του Βρετανού ψυχολόγου Dr. Richard Lynn, του Φινλανδού πολιτικού επιστήμονα Dr. Tatu Vanhanen και του Ολλανδού ψυχολόγου Dr. Jelte Wicherts. Οι επιστήμονες ανέλυσαν τις μελέτες IQ από 113 χώρες.

O μύθος του «τετραπέρατου Έλληνα» δείχνει να έχει καταρρεύσει πλήρως, αφού ο εθνικός δείκτης ευφυΐας βρίσκεται πίσω από πολίτες χωρών όπως το Καζακστάν ή το Βιετνάμ. Στις τρείς πρώτες θέσεις φιγουράρουν χώρες της Ασίας, όπως η Σιγκαπούρη (1η), η Νότιος Κορέα (2η) και η Ιαπωνία (3η), ενώ στις τελευταίες η Ισημερινή Γουινέα στην κεντρική Αφρική (133η), η Αγία Λουκία, ένα μικρό νησιωτικό κράτος της Ανατολικής Καραϊβικής (132η) και η Μοζαμβίκη στην νοτιοανατολική Αφρική (131η).  

Ενδεικτικά, Αμερικάνοι και  Ρώσοι συναγωνίζονται σε εξυπνάδα με τους πρώτους να έχουν έναν βαθμό περισσότερο (98 έναντι 97), ενώ οι χώρες που οι πολίτες τους βρίσκονται πάνω από το 100 μέσο όρο, είναι οι Σιγκαπούρη, Νότια Κορέα , Ιαπωνία, Ιταλία, Ισλανδία, Μογγολία, Ελβετία, Αυστρία, Κίνα, Λουξεμβούργο, Ολλανδία, Νορβηγία και Ηνωμένο Βασίλειο (Αγγλία). \

Την ίδια βαθμολογία με τους Έλληνες (92), συγκέντρωσαν οι Ιρλανδοί και οι Μαλαισιανοί. Δείτε αναλυτικά τον πίνακα:

Countries are ranked highest to lowest national IQ score.
Rank
Country
Ι.Q
1 Singapore 108
2 South Korea 106
3 Japan 105
4 Italy 102
5 Iceland 101
5 Mongolia 101
6 Switzerland 101
7 Austria 100
7 China 100
7 Luxembourg 100
7 Netherlands 100
7 Norway 100
7 United Kingdom 100
8 Belgium 99
8 Canada 99
8 Estonia 99
8 Finland 99
8 Germany 99
8 New Zealand 99
8 Poland 99
8 Sweden 99
9 Andorra 98
9 Australia 98
9 Czech Republic 98
9 Denmark 98
9 France 98
9 Hungary 98
9 Latvia 98
9 Spain 98
9 United States 98
10 Belarus 97
10 Malta 97
10 Russia 97
10 Ukraine 97
11 Moldova 96
11 Slovakia 96
11 Slovenia 96
11 Uruguay 96
12 Israel 95
12 Portugal 95
13 Armenia 94
13 Georgia 94
13 Kazakhstan 94
13 Romania 94
13 Vietnam 94
14 Argentina 93
14 Bulgaria 93
15 Greece 92
15 Ireland 92
15 Malaysia 92
16 Brunei 91
16 Cambodia 91
16 Cyprus 91
16 FYROM 91
16 Lithuania 91
16 Sierra Leone 91
16 Thailand 91
17 Albania 90
17 Bosnia and Herzegovina 90
17 Chile 90
17 Croatia 90
17 Kyrgyzstan 90
17 Turkey 90
18 Cook Islands 89
18 Costa Rica 89
18 Laos 89
18 Mauritius 89
18 Serbia 89
18 Suriname 89
19 Ecuador 88
19 Mexico 88
19 Samoa 88
20 Azerbaijan 87
20 Bolivia 87
20 Brazil 87
20 Guyana 87
20 Indonesia 87
20 Iraq 87
20 Myanmar (Burma) 87
20 Tajikistan 87
20 Turkmenistan 87
20 Uzbekistan 87
21 Kuwait 86
21 Philippines 86
21 Seychelles 86
21 Tonga 86
22 Cuba 85
22 Eritrea 85
22 Fiji 85
22 Kiribati 85
22 Peru 85
22 Trinidad and Tobago 85
22 Yemen 85
23 Afghanistan 84
23 Bahamas, The 84
23 Belize 84
23 Colombia 84
23 Iran 84
23 Jordan 84
23 Marshall Islands 84
23 Micronesia, Federated States of 84
23 Morocco 84
23 Nigeria 84
23 Pakistan 84
23 Panama 84
23 Paraguay 84
23 Saudi Arabia 84
23 Solomon Islands 84
23 Uganda 84
23 United Arab Emirates 84
23 Vanuatu 84
23 Venezuela 84
24 Algeria 83
24 Bahrain 83
24 Libya 83
24 Oman 83
24 Papua New Guinea 83
24 Syria 83
24 Tunisia 83
25 Bangladesh 82
25 Dominican Republic 82
25 India 82
25 Lebanon 82
25 Madagascar 82
25 Zimbabwe 82
26 Egypt 81
26 Honduras 81
26 Maldives 81
26 Nicaragua 81
27 Barbados 80
27 Bhutan 80
27 El Salvador 80
27 Kenya 80
28 Guatemala 79
28 Sri Lanka 79
28 Zambia 79
29 Congo, Democratic Republic of the 78
29 Nepal 78
29 Qatar 78
30 Comoros 77
30 South Africa 77
31 Cape Verde 76
31 Congo, Republic of the 76
31 Mauritania 76
31 Senegal 76
32 Mali 74
32 Namibia 74
33 Ghana 73
34 Tanzania 72
35 Central African Republic 71
35 Grenada 71
35 Jamaica 71
35 Saint Vincent and the Grenadines 71
35 Sudan 71
36 Antigua and Barbuda 70
36 Benin 70
36 Botswana 70
36 Rwanda 70
36 Togo 70
37 Burundi 69
37 Cote d’Ivoire 69
37 Ethiopia 69
37 Malawi 69
37 Niger 69
38 Angola 68
38 Burkina Faso 68
38 Chad 68
38 Djibouti 68
38 Somalia 68
38 Swaziland 68
39 Dominica 67
39 Guinea 67
39 Guinea-Bissau 67
39 Haiti 67
39 Lesotho 67
39 Liberia 67
39 Saint Kitts and Nevis 67
39 Sao Tome and Principe 67
40 Gambia, The 66
41 Cameroon 64
41 Gabon 64
41 Mozambique 64
42 Saint Lucia 62
43 Equatorial Guinea 59

Ο Δίας επιστρέφει στον θρόνο του: Αναδημιουργία ενός από τα 7 Θαύματα του αρχαίου κόσμου μέσω 3D printing.

Το Χρυσελεφάντινο Άγαλμα του Ολυμπίου Διός, που φτιάχτηκε από τον Φειδία τον 5ο αιώνα π.Χ και δέσποζε στον ναό του Δία στην Ολυμπία ήταν ένα από Επτά Θαύματα του αρχαίου κόσμου, μέχρι τον 5ο αιώνα μ.Χ οπότε και καταστράφηκε. Ωστόσο, σε μια σπάνια περίπτωση όπου το υπερσύγχρονο συναντά το αρχαίο, ο Δίας επιστρέφει στον θρόνο του, μέσω της 3D εκτύπωσης και των τεχνολογικών μέσων της Stratasys.

Η νέα αυτή «έκδοση» του αγάλματος, που κατασκευάστηκε μέσω 3D printing (τρισδιάστατης εκτύπωσης) θα είναι το βασικό έκθεμα μιας νέας έκθεσης στο Millenium Gate Museum της Ατλάντα, που λαμβάνει χώρα με την ευκαιρία των Ολυμπιακών του Ρίο. Με τίτλο «The Games: Ancient Olympia to Atlanta to Rio», η έκθεση αρχίζει στις 20 Αυγούστου και διαρκεί μέχρι τις 2 Ιανουαρίου 2017, και περιλαμβάνει πολλά αρχαιοελληνικά εκθέματα.

zeus

Το αυθεντικό άγαλμα σχεδιάστηκε και κατασκευάστηκε στον ναό μέσα σε διάστημα μεγαλύτερο μίας δεκαετίας. Ήταν φτιαγμένο από χρυσό, ελεφαντόδοντο, έβενο και πολύτιμους λίθους. Η έκδοση της Stratasys είναι μικρότερη, αλλά σίγουρα αποτελεί φόρο τιμής, καθώς βασίζεται σε μια εικόνα του αυθεντικού αγάλματος η οποία μετετράπη σε αρχείο CAD μέσω ειδικού λογισμικού 3D modeling. Το άγαλμα φτιάχτηκε μέσω της τεχνικής additive manufacturing, με εκτυπωτή Stratasys Fortus 900mc, που επιτρέπει την εκτύπωση μικρών και μεγάλων αντικειμένων με μεγάλη ακρίβεια. Η συγκεκριμένη τεχνολογία, όπως τονίζει η εταιρεία, είναι η μόνη αυτή τη στιγμή που επιτρέπει τη χρήση θερμοπλαστικών παραγωγής για τα πιο ανθεκτικά τμήματα.

zeus

«Σε όλη την ιστορία υπάρχουν παραδείγματα όπου τα πλέον πολύτιμα έργα τέχνης καταστρέφονται ή σπάνε. Στο παρελθόν, αυτό σήμαινε ότι τα αντικείμενα αυτά χάνονταν για πάντα. Για αυτό και επενδύουμε τόσο πολύ στην καλλιτεχνική αξία του 3D printing» λέει ο Τζέρεμι Κόμπους, διευθυντής του Gate Museum. «Μαζί με τη Stratasys και τους εκπαιδευτικούς του Kennesaw State University ελπίζουμε να δώσουμε δημιουργήματα που πολύ λίγοι επιχείρησαν να υλοποιήσουν».

Είναι άραγε η ανδρεία πράγμα διδακτό ή φυσικό;

Πάλιν δὲ ἐρωτώμενος ὁ Σωκράτης ἡ ἀνδρεία πότερον εἴη διδακτὸν ἢ φυσικόν, οἶμαι μέν, ἔφη, ὥσπερ σῶμα σώματος ἰσχυρότερον πρὸς τοὺς πόνους φύεται, οὕτω καὶ ψυχήν ψυχῆς ἐρρωμενεστέραν πρὸς τὰ δεινὰ φύσει γίγνεσθαι· ὁρῶ γὰρ ἐν τοῖς αὐτοῖς νόμοις τε καὶ ἔθεσι τρεφομένους πολὺ διαφέροντας ἀλλήλων τόλμῃ. νομίζω μέντοι πᾶσαν φύσιν μαθήσει καὶ μελέτῃ πρὸς ἀνδρείαν αὔξεσθαι· δῆλον μὲν γὰρ ὅτι Σκύθαι καὶ Θρᾷκες οὐ βούλονται ἀσπίδας καὶ δόρατα λαβόντες Λακεδαιμονίοις διαμάχεσθαι· φανερὸν δ’ ὄτι Λακεδαιμόνιοι οὔτε Θρᾳξὶ πέλταις καὶ ἀκοντίοις οὔτε Σκύθαις τόξοις ἐθέλουσι διαγωνίζεσθαι. ἐκ δὲ τούτων δῆλόν ἐστιν ὅτι πάντας χρὴ ἐν οἷς βούλονται ἀξιόλογοι γίγνεσθαι, ταῦτα καὶ μανθάνειν καὶ μελετᾶν.

Απόδοσις:

Πάλι δε ερωτώμενος ο Σωκράτης αν η ανδρεία είναι πράγμα διδακτό ή φυσικό, είπε: «Νομίζω ότι, όπως ακριβώς ένα σώμα είναι εκ φύσεως ανθεκτικότερο στους πόνους από ένα άλλο σώμα, έτσι και μια ψυχή εκ φύσεως γίνεται πιο δυνατή στις συμφορές σε σχέση με μια άλλη ψυχή· διότι βλέπω ότι αυτοί που ανατρέφονται με τους ίδιους νόμους και τα ίδια ήθη διαφέρουν πολύ μεταξύ τους στην τόλμη. Απ’ την άλλη όμως πιστεύω πως κάθε φύση με μάθηση και μελέτη δυναμώνεται στην ανδρεία. Διότι είναι ολοφάνερο ότι αφενός μεν οι Σκύθες και οι Θράκες δεν θέλουν να μάχονται με τους Λακεδαιμόνιους παίρνοντας ασπίδες και δόρατα, αφετέρου δε ότι και οι Λακεδαιμόνιοι δεν θέλουν να αγωνίζονται με τους Θράκες με πέλτες και ακόντια, ούτε με τους Σκύθες με τόξα. Από τούτα λοιπόν είναι φανερό ότι όλοι πρέπει, σε όσα θέλουν να γίνουν αξιόλογοι, αυτά και να μαθαίνουν και να μελετούν».

πηγη: Αριστοτελική Φιλοσοφία

Βιβλιογραφία: Ξενοφών, Απομνημονεύματα (3.9.1.1 έως 3.9.1.4)
Απόδοση κειμένου: Κότσαλης  Γεώργιος

Εκκλησία. Ένα δισεκατομμύριο ανά τετραετία για μισθοδοσία, ανύπαρκτο έλεγχο εσόδων, μηδενική φορολόγηση.

Στο τέλος του 2010 υπήρχαν 10.368 διορισμένοι κληρικοί ενώ οι οργανικές θέσεις έφθαναν στις 8.300, δηλαδή πλεόναζαν περίπου δύο χιλιάδες ιερείς.
Πριν από τρία χρόνια τα στοιχεία της Eurostat “έδειχναν”…. 10.811 εκκλησιαστικούς δημοσίους υπαλλήλους και 350 διοικητικούς υπαλλήλους που υπηρετούσαν ως γραμματείς ή οδηγοί μητροπολιτών.

Πρέπει να προστεθούν επίσης άτομα που εργάζονται σε εκκλησιαστικά ιδρύματα και έχουν εισέλθει στο μισθολόγιο του Δημοσίου καθώς και αποσπασμένοι κληρικοί σε μητροπόλεις του Οικουμενικού Πατριαρχείου στο εξωτερικό, σε ιεραποστολικά κέντρα στην Αφρική και σε μοναστήρια. Αναφέρονται ακόμα ορθόδοξοι κληρικοί από εκκλησίες του εξωτερικούπου ήρθαν να σπουδάσουν στην Ελλάδα και πληρώνονται από το ελληνικό κράτος.

Ο αριθμός των παραπάνω παραμένει θολός. Το ύψος των μισθών των ιερέων βρίσκεται σε σχετικά υψηλά επίπεδα σε σχέση με τους υπόλοιπους Δ.Υ αλλά σίγουρα οποιαδήποτε προσέγγιση της κατάστασης θα ήταν εικονική δεδομένου ότι οι κληρικοί κατά κύριο λόγο αμείβονται, παράτυπα, από την τέλεση γάμων, βαφτίσεων, τρισάγιων κι άλλων τελετών και “μυστηρίων”. Ανύπαρκτος σχεδόν είναι ο κρατικός έλεγχος στα έσοδα που συγκεντρώνονται στο παγκάρι των ναών, από δωρεές και από περιφορές λειψάνων αγίων και εικόνων.

Αποδεικτικά έγγραφα που να αποδεικνύουν τα ποσά που προέρχονται από αυτές τις πηγές δεν εκδίδονται άλλωστε.

Από το κράτος αναλαμβάνει τη μισθοδοσία των κληρικών η οποία κοστίζει στον προϋπολογισμό 225.000.000 ευρώ και η Εκκλησία αναλαμβάνει να δίνει στο κράτος το 25% των ακαθάριστων εσόδωντης από τους ναούς.

Το ποσό αυτό αργότερα έγινε 35%. Το 2004 με το νόμο 3220 και το 35% έγινε μηδέν. Λίγο μετά με το νόμο 3295 και τη νομοθετική υποχρέωση της Εκκλησίας να δίνει φόρο 10% στα εισοδήματα από εμπορική εκμίσθωση γαιών και υποδομών έγινε κι αυτό μηδέν. Και το 2010 με το νόμο 3842 ο ΦΠΑ που είναι υποχρεωμένοι να πληρώνουν όσοι ανεγείρουν νέες υποδομές δεν θα ισχύει στην περίπτωση των ακινήτων που εγείρονται για εμπορική δραστηριότητα της Εκκλησίας.

Προσθέστε σε αυτό κι ένα νόμο του 1997, το Ν.2459 με τον οποίο απαλλάσσονται από φόρο μεγάλης ακίνητης περιουσίας η Εκκλησία, οι ναοί, τα μοναστήρια.

Σύμφωνα με στοιχεία της Οικονομικής Διεύθυνσης της Εκκλησίας για το 2010 επιβεβαιώνεται η καταβολή φόρων εισοδήματος ύψους 2.500.000 ευρώ ΜΟΝΟ . Το 2000 πλήρωσε 8.200.000 ευρώ. Το 2001 πλήρωσε 9.000.000 ευρώ, το 2002 πλήρωσε 9.900.000, το 2003 10.250.000, το 2004 6.500.000. Τώρα πληρώνει έως πέντε φορές λιγότερο

Παράδειγμα :
Η Ιερά Μονή Φιλοθέου, η κατά δήλωσή της φτωχότερη μονή του Αγίου Όρους, αγόρασε το 2005 έναν σταθμό αυτοκινήτων στο κέντρο της Θεσσαλονίκης.

Αν φορολογούνταν όπως όλοι οι άλλοι, γι’ αυτήν την ΕΜΠΟΡΙΚΗ δραστηριότητα θα έπρεπε να πληρώσει φόρο 203.500 ευρώ.

Πλήρωσε μηδέν (0) ! Η ίδια Μονή δήλωσε το 2010 καθαρά έσοδα από εκμίσθωση ακινήτων 2.255.000€ και πλήρωσε φόρο στο Ελληνικό Δημόσιο 83.000 € Αν ήταν ο οποιοσδήποτε άλλος θα έπρεπε να πληρώσει 564.000 €

πηγη



Πηγή: http://feedproxy.google.com/~r/blogspot/YsJNX/~3/Ats1nbDSFTM/blog-post_434.html