-)(- ΤΑΛΜΟΥΔ : ΤΟ ΕΒΡΑΪΚΟ ΒΙΒΛΙΟ ΜΙΣΟΥΣ.

-)(- Οι Μάντεις Κάλχας και Έλενος.

Ο   Κάλχας ή Κάλχαντας από τις Μυκήνες ή τα Μέγαρα,  υπήρξε ένας από τους διασημότερους  μάντης  της Αρχαίας Ελλάδος.  Ξακουστός  οιωνοσκόπος, ερμήνευε το μέλλον,  χάρισμα που  του είχε δώσει  ο Θεός Απόλ­λωνας, καθώς  ήταν γιος του Θέστορα  ο οποίος ήταν  απόγονος του θεού.

Το όνομα του ετοιμολογήται από την κάλχη (πορφυρή βαφή), δηλαδή  «ο πορφυρός, ο πένθιμος», είτε από μια μετάθεση του «χ» με το «κ» στο Χάλκας -> Κάλχας, δηλαδή «ο χάλκινος άνδρας».

Ο   Κάλχας με τις προφητείες του διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο στον πόλεμο και την κατάλειψη της Τροίας, καθώς σε κάθε σημαντική στιγμή του πολέμου και της προετοιμασίας του,  βρίσκουμε μια προ­φητεία του.

Σύμφωνα με τα λεγόμενα του η η Τροία δε θα έπεφτε ποτέ  έαν ο Αχιλλέας δεν έπαιρνε μέρος στην πολιορκία κάτι όμως που θα προκαλούσε τον θάνατο του.  Για αυτό τον λόγο  η Θέτιδα τον κρατούσε μεταμφιεσμένο σε κορίτσι, κρυμένο ανάμεσα στις κόρες του βα­σιλιά της Σκύρου. Τελικά  όμως  Οδυσσέας με πονηριά τον αποκάλυψε και τον πήρε  μαζί του στην  πολιορκία  της Τροίας.

Μετά την πρώτη άτυχη αποβίβαση στη Μυσία, όταν ο Τήλεφος συγκατάνευ­σε να οδηγήσει το στόλο προς την Τρωάδα, ο Κάλχας επιβεβαίωσε με τις προβλέψεις του,  τις υποδείξεις του Τήλεφου. Αυτός είναι που στην Αυλίδα  την ώρα του δεύτερου απόπλου, αποκάλυψε πως η νηνεμία που εμπόδιζε  το στόλο να φύγει οφειλόταν  στο θυμό της Θεάς Άρτεμης,  και ότι αυτός ο θυμός δε θα μπορούσε να εξευμενιστεί παρά μόνο με τη θυσία της Ιφι­γένειας.

Ο  λόγος σύμφωνα με αυτόν  η οργή της Αρτέμιδος και η αιτία ο Αγαμέμνονας, που είχε σκοτώσει το ιερό ελάφι της. Αυτό που  έπρεπε να γίνει ήταν  :

«Για να εξιλεωθείς και να φυσήξει ούριος άνεμος, πρέπει να θυσιάσεις την Ιφιγένεια,  ναι το   παιδί σου».

Την ώρα της τελετουργίας παρουσιάζεται και θεϊκό σημάδι. Ένα φίδι ανεβαίνει στον βωμό.  Από εκεί σκαρφαλώνει στο διπλανό πλατάνι.  Εκεί σε μια μικρή φωλιά,  βρίσκεται ένα σπουργίτι με τα μικρά του.  Το φίδι τα καταβροχθίζει όλα και αμέσως πετρώνει. Σιωπή απλώνεται στους γύρω. Και ο Κάλχας αποφαίνεται:

«Το σημάδι είναι προφητικό. Η Τροία θα πέσει μετά τον έννατο  χρόνο της πολιορκίας».

Αργότερα σύμφωνα με τον μάντη,  είναι ο  Αγαμέμνονας υπεύθυνος  για τα δεινά το Ελλήνων, όταν  πέφτει θανατηφόρος επιδημία στο στρατόπεδο των Ελλήνων. Κατηγορεί τον αρχηγό βασιλιά, ότι η αιτία του κακού είναι η απρεπής στάση του απέναντι στον ιερέα του Απόλλωνα Χρύση. Τον κατηγορεί, ότι  όχι μόνο άρπαξε την κόρη του Χρυσηίδα ως λάφυρο, αλλά και τον  απέπεμψε σκληρά, όταν εκείνος με κλάματα  του είχε ζητήσει  να τον λυπηθεί, πληρώνοντας λύτρα. Τότε ο Αγαμέμνων δεν κρατιέται και ξεσπά:

 «Μάντι κακών  ου πω ποτέ το κρήγυον είπας»,  δηλαδή, εσύ μάντη των κακών μηνυμάτων,  ποτέ δεν μου είπες  ένα πρόσχαρο λόγο.

Για να εξιλεωθεί λοιπόν  και να σταματήσει το κακό ο Αγαμέμνων, υποχρεώνεται εκ των πραγμάτων να  επιστρέψει την Χρυσηίδα χωρίς  λύτρα  στον πατέρα της, αλλά συγχρόνως απαιτεί  αντ΄αυτής να πάρει για δικό του το λάφυρο του Αχιλλέα, την Βρισηίδα – άλλη θλιβερή ιστορία και αυτή. Και έτσι αρχίζει η γνωστή «μήνις» και το ελληνικότατο μεταξύ αρχηγών αλληλοφάγωμα. Και η αεί και πάντοτε κακοτυχία των Ελλήνων.

Κοντά στα δέκα χρόνια οι Ελληνες πολιορκούσαν την Τροία, χωρίς αποτέλεσμα. «Επιτέλους. Κουραστήκαμε πιά. Καιρός να γυρίσομε πίσω», φώναζε ο στρατός. Αλλά  ο Οδυσσέας επιμένει: «Κρατηθείτε λίγο ακόμα. Θυμηθείτε πως  ο Κάλχας είχε μιλήσει, ότι στα δέκα χρόνια θα πέσει η πόλη. Να δούμε επιτέλους πόσο σωστός είναι». (Τλήτε φίλοι και μείνατε επί χρόνον όφρα  δαώμεν ή ετεόν Κάλχας μαντεύεται ήε ή ουκί). Ιλιάδα Β. 299-300.

Σε αυτό το σημείο της ιστορίας, εμπλέκεται ένας ακόμα μάντης ο Τρώας Έλενος.
Ο Έλενος  απόκτησε το μαντικό χάρισμα μαζί με την Κασσάνδρα σε παιδική ηλικία. Οι γονείς του τέλεσαν μια τελετή στον ναό του Θυμβραίου Απόλλωνα έξω από τις πύλες της Τροίας και το βράδυ αποχώρησαν αφήνοντάς τον μαζί με την αδελφή του μέσα στον ναό. Την άλλη μέρα πήγαν να πάρουν τα παιδιά και τα βρήκαν να κοιμούνται έχοντας δίπλα τους δύο φίδια που τους έγλυφαν το πρόσωπο. Ο Πρίαμος και η Εκάβη άρχισαν να φωνάζουν και τα φίδια αποτραβήχθηκαν, αλλά είχαν προλάβει, ως όργανα του θεού, να τους δώσουν το χάρισμα της μαντικής.

Ο Έλενος, σε αντίθεση με την Κασσάνδρα, προέλεγε το μέλλον ερμηνεύοντας τις κινήσεις και τις κραυγές των πουλιών.  Επιπλέον, ο Απόλλωνας  δώρισε στον Έλενο ένα τόξο από ελεφαντόδοντο, με το οποίο ο ήρωας πλήγωσε τον Αχιλλέα στο χέρι. Ο Έλενος πήρε μέρος και στους νεκρικούς αγώνες που έγιναν μπροστά στο κενοτάφιο του Πάρι, όταν τον νόμιζαν νεκρό. Είχε προείπει μάλιστα στον Πάρι όταν εκείνος έφευγε για το πρώτο ταξίδι του στην Ελλάδα, οπότε απήγαγε την Ελένη, όλες τις συμφορές που θα ακολουθούσαν.

Σε όλο σχεδόν τον Τρωικό Πόλεμο ο Έλενος πολέμησε θαρραλέα κοντά στον Έκτορα, και όταν αυτός σκοτώθηκε, ο Έλενος τον αντικατέστησε επάξια και πληγώθηκε από τον Μενέλαο.

Ο μάντης Κάλχας είπε στους Αχαιούς ότι μόνο ο Έλενος μπορούσε να τους πει πώς θα κυρίευαν την Τροία. Τότε ο έξυπνος Οδυσσέας ανέλαβε την υπόθεση και, αφού αιχμαλώτισε τον Έλενο, τον ανάγκασε να του αποκαλύψει αυτά που γνώριζε. Ο Έλενος απεκάλυψε ότι η Τροία θα έπεφτε μετά την εκπλήρωση τριών προϋποθέσεων:

 
Α) Να λάβει μέρος στον πόλεμο ο Νεοπτόλεμος.



Β) Οι Αχαιοί να πάρουν στην κατοχή τους τα οστά του Πέλοπα.

Γ) Να κλέψουν το θαυματουργό ουρανόσταλτο «Παλλάδιο».

Δ) Γνωστότερος ωστόσο είναι ένας τέταρτος όρος:  Έπρεπε να έρθει να πολεμήσει μαζί τους ο Φιλοκτήτης, καθώς είχε το τόξο και τα βέλη του Ηρακλή. Στο σημείο αυτό γίνεται λόγος και για τον Δουρειο Ίππο, ότι δηλαδή η ιδέα του ανήκε στον Έλενο και υιοθετήθηκε από τους Έλληνες.

Με τα βέλη του Φιλοκτήτη και με την κατασκευή του Δουρείου Ίππου, κατόπιν προτροπής του Τρωαδίτη μάντη Έλενου, γιού του Πριάμου που υποστήριζε  τους Ελληνες,  καθώς είχε έλθει σε ρήξη με τον πατέρα του,  η πόλη πέφτει στα χέρια των Ελλήνων.

Τον Φιλοκτήτη ήρωα των Αχαιών, διάσημο τοξότη που είχε κληρονομήσει τα όπλα τόξα και βέλη του Ηρακλή.  Ο Φιλοκτήτης περιλαμβάνεται ανάμεσα στους μνηστήρες της Ελένης και μ΄αυτή την ιδιότητα εμπλέκεται στην εκστρατεία εναντίον της Τροίας. Ήταν αρχηγός ενός αγήματος επτά πλοίων με πενήντα τοξότες. Κατάγεται από τη Θεσσαλία.

Ο  Φιλοκτήτης ωστόσο δεν έφτασε στην Τροία μαζί με τους άλλους αρχηγούς. Όταν έφτασαν στην Τένεδο, τον τσίμπησε στο πόδι ένα φίδι κατά τη διάρκεια θυσίας. Η πληγή σε λίγο μολύνθηκε τόσο που έβγαζε μια μυρωδιά σήψης ανυπόφορη και ο Οδυσσέας δε δυσκολεύτηκε καθόλου να πείσει τους άλλους αρχηγούς να εγκαταλείψουν τον πληγωμένο στη Λήμνο, όταν ο στόλος πέρασε κοντά από το νησί. Ο Φιλοκτήτης στο νησί αυτό, που τότε ήταν έρημο, έμεινε δέκα χρόνια και επιβίωσε σκοτώνοντας πουλιά με τα βέλη του Ηρακλή.

Οδυσσέας τότε έφυγε ως απεσταλμένος για τη Λήμνο, μόνος ή ακόμη (σύμφωνα με την εκδοχή που ακολούθησε ο Σοφοκλής) συνοδευόμενος από τον Νεοπτόλεμο (ή από τον Διομήδη, κατά τον Ευρυπίδη), για να βρει τον Φιλοκτήτη και να τον πείσει πως καθήκον του ήταν να επιστρέψει στην Τροία. Ο Φιλοκτήτης δεν υποχώρησε εύκολα. Σχετικά με τα μέσα που χρησιμοποίησε ο Οδυσσέας, για να τον πείσει ή να τον εξαναγκάσει, οι παραδόσεις ποικίλλουν ανάλογα με τη φαντασία ή τις προθέσεις των ποιητών που πραγματεύτηκαν το μύθο.

Κατά τον Ευρυπίδη π.χ., ο Οδυσσέας και ο Διομήδης παίρνουν με πονηριά τα επιθυμητά όπλα και έτσι υποχρεώνουν τον ήρωα αφοπλισμένο να τους ακολουθήσει. Ή ακόμη του μιλούν με τη γλώσσα του πατριωτισμού και του καθήκοντος. Ή επίσης του υπόσχονται τη θεραπεία με τις φροντίδες των γιων του Ασκληπιού, που είναι οι γιατροί των ελληνικών στρατευμάτων. Διηγούνταν πράγματι πως ο Φιλοκτήτης, μόλις ήρθε στην Τροία, θεραπεύτηκε από τον Ποδαλείριο ή ακόμη από τον Μαχάονα.

Η θεραπεία δεν άργησε να 'ρθει και ο ήρωας μπόρεσε να πάρει μέρος στις μάχες. Σχετικά με τη θεραπεία αυτή διηγούνταν πως ο Απόλλωνας είχε βυθίσει τον Φιλοκτήτη σε βαθύ ύπνο, την ώρα που ο Μαχάονας είχε καθετηριάσει την πληγή και είχε αφαιρέσει με μαχαίρι τις νεκρές σάρκες. Έπειτα έπλυνε την πληγή με κρασί, προτού βάλει επάνω της ένα φυτό, του οποίου το μυστικό είχε μάθει ο Ασκληπιός από τον Κένταυρο Χείρωνα. Έτσι ο Φιλοκτήτης είναι το πρώτο παράδειγμα χειρουργικής επέμβασης με αναισθησία.

Ο Έλενος για τις υπηρεσίες του προς τους πολιορκητές της Τροίας, αλλά και είχε εμποδίσει τους Τρώες να αφήσουν το πτώμα του Αχιλλέα να το φάνε τα κοράκια, του χαρίστηκε η ζωή. Την στιγμή  της αναχώρησης είπε στους Έλληνες ότι ο γυρισμός τους δε θα ήταν εύκολος, εξαιτίας του θυμού της Αθη­νάς, η οποία δυσαρεστήθηκε για την αδικία που έγινε στον προστατευόμενο της Αίαντα, το γιο του Τελαμώνα. Έτσι δε θέλησε να φύγει μαζί τους, μιας και γνώριζε πως ο στόλος δε θα έφτανε σε καλό λιμάνι.

Ένας χρησμός του Έλενου αφορούσε τον μάντη Κάλχα , σύμφωνα με τον οποίο ο Κάλχας  θα πέθαινε τη μέρα που θα συναντούσε ένα μάντη πιο ικανό από τον εαυτό του.  Όπως και έγινε.

Φτάνοντας ο Κάλχας στην Κολοφώνα βρήκε το μάντη Μόψο. Δί­πλα στο σπίτι του Μόψου υπήρχε μια συκιά. Ο Κάλχας ρώτησε: «Πόσα σύκα έχει;».
Και ο Μόψος απάντησε: «Δέκα χιλιάδες και έναν μέδιμνο και ένα σύκο ακόμα»,  και όταν τα μέτρησαν βρήκαν ότι ο Μόψος είχε δίκιο.

Υπήρχε επίσης και μια έγκυα γουρούνα. Ο Μόψος ρώτησε τον Κάλχα: «Πόσα μικρά έχει και σε πόσο χρόνο θα γεννήσει;». Ο Κάλχας απάντησε ότι είχε οκτώ μικρά. Ο Μόψος του παρατήρησε ότι έκαμε λά­θος και πρόσθεσε πως η γουρούνα δεν είχε οκτώ αλλά εννιά μικρά, όλα αρσενικά και ότι θα γεν­νούσε την επόμενη μέρα, ώρα έκτη. Έτσι ακρι­βώς και έγινε. Τότε ο Κάλχας πέθανε από την πίκρα του. Μερικοί λένε ότι αυτοκτόνησε. Τον έθαψαν στο Νότιο, κοντά στην Κολοφώνα.

Μια άλλη εκδοχή γι' αυτόν τον ανταγωνισμό ανάμε­σα στους δύο μάντεις μας αφηγείται ο Κόνωνας. Ο βασιλιάς της Λυκίας ετοίμαζε μια εκστρα­τεία· ο Μόψος τον απέτρεψε να την αναλάβει λέγοντας του πως θα νικηθεί. Ο Κάλχας αντίθε­τα τον διαβεβαίωσε για τη νίκη. Ο βασιλιάς ξε­κίνησε για τον πόλεμο και νικήθηκε. Αυτό, ενώ μεγάλωσε τη φήμη του Μόψου, αντίθετα οδήγη­σε από απελπισία τον Κάλχα σε αυτοκτονία.

Για το θάνατο του διηγούνται μια ακόμη ιστορία. Ο Κάλχας είχε φυτέψει ένα αμπέλι μέσα σε ένα ιερό δάσος του Απόλλωνα, στο δάσος Γρύνιο (ή Γρύνειο) της Μυσίας. Ένας προφήτης από τα περίχωρα του πρόβλεψε τότε ότι δε θα έπινε ποτέ κρασί από το αμπέλι του. Ο Κάλχας τον κορόιδεψε.
Το αμπέλι μεγάλωσε, έδωσε καρπούς, έπειτα κρασί. Τη μέρα που θα έπιναν το καινούριο κρασί, ο Κάλχας κάλεσε τον κόσμο από τα περίχωρα καθώς και το μάντη, που του είχε κάνει την πρόβλεψη. Την ώρα που με το ποτήρι του κιόλας γεμάτο ο Κάλχας ετοιμαζόταν να πιει, ο αντίπαλος του τού επανέλαβε πως δε θα δοκίμαζε αυτό το κρασί. Ο Κάλχας άρχισε να γελάει και γέλασε τόσο πολύ, που πνίγηκε και πέθανε, χωρίς να φέρει το ποτήρι στα χείλια του.

Οι μύθοι της Κάτω Ιταλίας γνώριζαν κάποιον Κάλχα, που ήταν και αυτός μάντης και που έδειχναν τον τάφο του στη Σίρη, στον κόλπο του Τάραντα.
Υπήρχε επίσης ένας Κάλχας, στο ιερό του οποίου πήγαιναν να κοιμηθούν, για να μά­θουν το μέλλον με τα όνειρα. Το ιερό αυτό βρι­σκόταν στην περιοχή του όρους Γάργανου, στην Αδριατική.
Ο Κάλχας από τη Σίρη σκοτώθηκε  λένε με γροθιά του Ηρακλή.

-)(- ΑΠ΄ ΤΑ ΚΟΚΚΑΛΑ ΒΓΑΛΜΕΝΗ, ΤΩΝ ΑΡΧΑΙΩΝ, ΑΝΕΞΙΘΡΗΣΚΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΤΑ ΙΕΡΑ...

₪₪₪₪₪₪₪₪₪₪₪₪₪₪₪ ЭЄ ₪₪₪₪₪₪₪₪₪₪₪₪₪₪₪

-Σ’ ΟΛΕΣ ΑΝΕΞΑΙΡΕΤΩΣ ΤΙΣ ΣΥΓΚΡΟΥΣΕΙΣ,
τοὺς πολέμους,
τὴν «τρομοκρατία»,
τὶς ἀνθρωποσφαγές,
ποὺ στὶς ἡμέρες μας συμβαίνουν στὸν Πλανήτη,
ἐμπλέκονται οἱ πιστοὶ τῶν τριῶν
θρησκειῶν.
(Δυστυχῶς καὶ ἡ Ἀμερική, ἡ ὁποία ξεκίνησε ὡς παράδεισος 
καὶ καταφύγιο τῶν διωκομένων
θρησκευτικῶν ὁμάδων ἄλλων περιοχῶν τῆς γῆς, 
θεσμοθετῶντας  –πρώτη αὐτὴ–  στὸ Σύνταγμά της καὶ τὴν ἀνεξιθρησκία, 
σήμερα παρουσιάζεται νὰ μολύνεται ὅλο 
καὶ πιὸ πολὺ ἀπὸ τὸν ἀσιατικὸ
ἰὸ καὶ νὰ υἱοθετῇ ὅλο καὶ περισσότερο 
τὸν θεοκρατικὸ μανιχαϊσμὸ
«Ἄξονας τοῦ Καλοῦ - Ἄξονας τοῦ Κακοῦ» ἢ «Θεὸς - Σατανᾶς», 
μανιχαϊσμὸ ὁ ὁποῖος τῆς ὑπαγορεύει ὡς ἀόρατος ὑποβολέας 
τὶς στρατιωτικές της ἐνέργειες.)

-Ἡ ὑπόλοιπη (ἐκτὸς τοῦ τριδύμου Ἰουδαϊσμὸς - Χριστιανισμὸς-Ἰσλαμισμός) 
Ὑφήλιος ἡσυχάζει, ἀσχολούμενη μὲ τὰ εἰρηνικά
της ἔργα.

-Στὴ χώρα, ποὺ οἱ κάτοικοί της 
οὐδέποτε συγκρούσθηκαν γιὰ κάποιο θεὸ
προτοῦ ἐκχριστιανισθοῦν βιαίως 
καὶ ποὺ στοὺς νεώτερους χρόνους (1821) 
ξεκίνησαν «ἀπ’ τὰ κόκκαλα βγαλμένοι τῶν 
(ἀρχαίων ἀνεξίθρησκων) Ἑλλήνων τὰ ἱερὰ » 
(κι ὄχι «γιὰ τοῦ Χριστοῦ τὴν πίστη τὴν ἁγία», 
ὅπως ἰσχυρίσθηκαν ψευδῶς καὶ ἐκ τῶν ὑστέρων
οἱ πιστοὶ τῆς θρησκείας αὐτῆς, 
οἱ ὁποῖοι ἀφώρισαν
καὶ καταπολέμησαν τὴν ἐθνεγερσία μας μ’ ὅλες τους τὶς δυνάμεις),
ἄνοιξαν στὴ συνέχεια τὴν πίσω πόρτα στὸν Ἀσιατισμό, 
μεταλλάχθηκαν καὶ πάλι ἀπὸ Ἕλληνες σὲ «ἑλληνοχριστιανούς»
 - ἀναβιωτὲς τοῦ Βυζαντίου («Μεγάλη Ἰδέα»), 
αὐτοκαταστράφηκαν μὲ τὸν ὁριστικὸ ξερριζωμό τους 
ἀπὸ πλεῖστες προαιώνιες ἑστίες
τους – καὶ τώρα;

₪₪₪₪₪₪₪₪₪₪₪₪₪₪₪ ЭЄ ₪₪₪₪₪₪₪₪₪₪₪₪₪₪₪

-)(- ΑΠΟ ΠΟΥ "ΔΑΝΕΙΣΤΗΚΑΝ" ΟΙ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ ΤΟ ΠΕΡΙΣΤΕΡΙ -- ΑΓΙΟ ΠΝΕΥΜΑ.

Το άγιο πνεύμα που, σύμφωνα με τις αφηγήσεις των ευαγγελιστών, «κατέβηκε στην παρθένα Μαρία», και απ’ αυτό έμεινε έγκυος, παριστάνεται πολύ συχνά με τη μορφή περιστεριού.

Αυτό το πουλί απολάμβανε μεγάλης θρησκευτικής τιμής στην Ανατολή. 
Τα περιστέρια θυσιάζονταν στους θεούς σαν εξαγνιστήρια θύματα.
Οι Εβραίοι ιερείς καθώς και οι ιερείς άλλων θρησκειών υποστήριζαν ότι το περιστέρι ενσαρκώνει την καθαρότητα, την αθωότητα του αγίου πνεύματος.

Στην Αίγυπτο, στην Ελλάδα, στην Περσία και στις Ινδίες το πουλί αυτό θεωρούνταν ιερό.
Άλλωστε, τον καιρό που σχεδόν κάθε γένος είχε δικό του ιερό ζώο, απ’ το οποίο οι άνθρωποι πίστευαν ότι κατάγονται, λατρεύονταν όχι μόνον τα περιστέρια, αλλά και άλλα ζώα.
Η παραγωγή των μέσων ζωής, ο τρόπος που αποχτούσαν αυτά τα μέσα είχαν ιδιαίτερη σημασία στην εκλογή των ζώων.

Έτσι, λατρεύονταν τα ζώα που χρησίμευαν σαν πηγές ύπαρξης ή εκείνα που έκαναν κακό στο σπιτικό (αυτά τα ζώα τα φοβούνταν), ή εκείνα που ήταν εξαιρετικά χρήσιμα.
Διάφορες φυλές θεοποιούσαν τράγους (αρνιά), μοσχάρια, βόδια (το βόδι Άπις), γελάδες, ελέφαντες, ακόμα και γου

ρούνια.

Στο χριστιανικό ευαγγέλιο το περιστέρι παίζει το ρόλο του αγίου πνεύματος.
Αλλά το περιστέρι αναφέρεται και σε παλιότερους θρύλους για τη γέννηση άλλων θεών. 

Έτσι, η θεά της Ελλάδας Αφροδίτη παριστάνεται συχνά μ' ένα περιστέρι στο χέρι, γιατί τα περιστέρια θεωρούνταν δικά της ιερά πουλιά και βρίσκονταν σε με-γάλο αριθμό στους ναούς της.

Για τη ασσυριανή βασίλισσα Σεμιράμιδα λέγανε ότι είχε τάχα μεταμορφωθεί σε περιστέρι.
Το περιστέρι εμφανίζεται ακόμα και στους θρύλους άλλων θεών. Έτσι, η συριανή θεά Μα έπεσε απ’ τον ουρανό μέσα σ' ένα αυγό, που κατοπινά το κλώσησε μια περιστέρα.

Στους μύθους, ο Χνουμ, ένας από τους αιγυπτίους θεούς, έβγαλε απ’ το στόμα το αυγό από το όποιο κατοπινά γεννήθηκε ο θεός Φταχθάχ, ο δημιουργός των ά-στρων.

Ο Δίας μεταμορφώνεται κι αυτός σε περιστέρι, που μιλάει μ' ανθρώπινη λαλιά. Και ο αιγύπτιος θεός Άμων μετατράπηκε σε περιστέρι.
Η θεά Ίσταρ ή Αστάρτη, ήταν περιστερά και ύστερα απ’ αυτό, η περιστερά έγι

νε ιερό της πουλί. Και τη θεά Ίσιδα την παρασταίνουν μερικές φορές με μορφή θεϊκού πουλιού ή σαν το άγιο πνεύμα, που προστάτευε τον Όσιρι.

Ένας αρχαίος σλάβικος θρύλος για τη δημιουργία του κόσμου, μιλούσε για δυο περιστέρια που, τάχα, έφεραν τη φωτιά (τις αστραπές) από τους ουρανούς, τη βροχή, καθώς και τη θεϊκή πνοή, δηλαδή τον άνεμο.

Στη μυθολογία των αρχαίων Ινδών υπάρχει η επόμενη αφήγηση: 

«Ο βασιλιάς Βινάρα πήγαινε να θυσιάσει. Μια περιστέρα που την κυνηγούσε ένα γεράκι, ξεφεύ-γοντας απ’ τον εχθρό της, πέταξε στο βασιλιά και κάθισε στα γόνατα του. 

Το γεράκι ζήτησε την περιστέρα, αλλά ο βασιλιάς δεν ήθελε να του τη δώσει, σ' αντάλλαγμα πρόσφερε στο γεράκι ένα βόδι, έναν κάπρο, ένα ελάφι και ένα βουβάλι.

 «Δώσε μου καλλίτερα— είπε το γεράκι— τόσο κρέας απ’ το κορμί σου όσο ζυγίζει η περιστέρα». 

Τότε ο Βινάρα έκοψε ένα κομμάτι από το σώμα του, αλλά η περιστέρα ζύγιζε πιο πολύ. 

Ο βασιλιάς έκοψε άλλο ένα κομμάτι, αλλά το βάρος της περιστέρας μεγάλωνε ακόμα πιο πολύ. Τελικά, ο βασιλιάς κάθισε ο ίδιος στην ζυγαριά. 

Τότε το γεράκι του είπε: 

«Εγώ είμαι ο Ίνδρα, ο βασιλιάς του ουρανού και η περιστέρα είναι θεός της φωτιάς. 

Θέλαμε να δοκιμάσουμε την καλοσύνη σου, κι από δω και μπρος όλη η γη θα είναι γεμάτη από τη δόξα σου»

Κι έτσι, ο Άγνις, ο θεός της φωτιάς, μεταμορφώθηκε σε περιστέρι και ο Ίνδρα, που διαφέντευε τις αστραπές και τις βροντές, πήρε τη μορφή του γερακιού.»

Στα γερμανικά και ρούσικα παραμύθια διατηρήθηκε ο θρύλος των φτερών ή των πουκάμισων από πούπουλα περιστεριού, πάπιας ή κύκνου.
Φορώντας αυτά τα πουκάμισα, οι μαγικές παρθένες μεταμορφώνονταν σε περιστέρες, πάπιες, κύκνους και όταν τα έβγαζαν ξαναγίνονταν πάλι παρθένες.

Κοντά στο Δία, το περιστέρι είχε κιόλας για αποστολή να του προμηθεύει τροφή: τα περιστέρια του έφερναν την αμβροσία (τροφή των θεών).

Η λέξη «πνεύμα» σήμαινε στην αρχή άνεμος, πνοή, αναπνοή.
«Το εδάφιο για το βιβλίο των περιστεριών» 25 υποστηρίζει κιόλας ότι οι άνεμοι γεννήθηκαν από το άγιο πνεύμα.

Συναντάμε και την έξης προσφώνηση στο άγιο πνεύμα:

«Συ πουλί, πουλί μου απ’ τον παράδεισο, συ που τη νύχτα κοιμάσαι λίγο, ξυπνάς με τα χαράματα και κελαηδάς βασιλικά τραγούδια». 

Γι’ αυτό το λόγο στη Ρωσία, πριν απ’ το Μεγάλο Πέτρο δεν έτρωγαν περιστέρια.
Μερικοί θρήσκοι θεωρούν και σήμερα ότι είναι αμαρτία να κυνηγάς και να τρως περιστέρια. 

Λέγεται ότι, όταν κανένας σκοτώνει αυτό το πουλί, στο σπίτι του δε θα γεννάνε πια τα ζωντανά.
Αντίθετα, το σπίτι όπου τρέφουν περιστέρια είναι ένα ευτυχισμένο σπίτι, όλα πάνε καλά σ' αυτούς που το κατοικούνε και το ίδιο το σπίτι προστατεύεται από τη φωτιά. 

Αν κάποιο κτίριο πάρει κάπου φωτιά, τότε πρέπει να πετάξουν στο σπίτι που καίγεται ένα άσπρο περιστέρι.

Σ' αυτές τις δοξασίες το περιστέρι θεωρείται πουλί αφιερωμένο στη βροντή, την αστραπή και τη φωτιά, είναι ο μεσάζοντας ανάμεσα στο θεό και στους ανθρώπους, είναι το άγιο πνεύμα. 

Το περιστέρι φέρνει και την καταστροφική φωτιά και τις καταρρακτώδεις βροχές και τη φλόγα του κεραυνού.

Στον ασσυριο— βαβυλωνιακό θρύλο για τον κατακλυσμό λέγεται ότι την έβδομη μέρα μετά τον κατακλυσμό, ο Ουτναπιστίμ ξαπόλησε μια περιστέρα.
Η περιστέρα πέταξε, αλλά γύρισε πίσω, γιατί δε βρήκε που να σταθεί.
Ύστερα έστειλε μια χελιδόνα, αλλά κι αυτή επέστρεψε. Μετά απ’ αυτό ο Ουτναπιστίμ ξαπόλησε ένα κοράκι που δεν ξαναγύρισε γιατί βρήκε μερικά ψοφίμια να φάει.

Στη βιβλική αφήγηση για τον κατακλυσμό λέγεται ότι στην αρχή ο Νώε ξαπόλησε ένα κοράκι που αφού πέταξε, γύρισε πίσω.
Τότε ο Νώε ξαπόλησε το περιστέρι που την πρώτη φορά ξαναγύρισε, αλλά ξαναπετώντας έπειτα από εφτά μέρες επέστρεψε μ' ένα πράσινο κλωνάρι ελιάς στο ράμφος του. 

Σύμφωνα μ' έναν άλλο θρύλο, το ίδιο το κοράκι γεννήθηκε κάποτε από ένα περιστέρι άσπρο και μετατράπηκε, σε μαύρο κοράκι μόνον όταν βρώμησε και μιάνθηκε απ’ τα. ψοφίμια.

Μπορούμε ν' αναφέρουμε δεκάδες άλλους παρόμοιους θρύλους, όπου λέγεται ότι το περιστέρι, που απ’ τους πανάρχαιους, καιρούς έζησε δίπλα στον άνθρωπο και έγινε φίλος του, παίζει το ρόλο του μεσάζοντα μεταξύ θεού και ανθρώπων, του αγγελιαφόρου που αναγγέλλει τη σωτηρία (το τέλος του κατακλυσμού) και τελικά μεταμορφώνεται σε άγιο πνεύμα. 

Είδαμε ότι στις πανάρχαιες θρησκείες — την αιγυπτιακή, τη συριακή, τη φοινικική κ.λπ. — το περιστέρι και η περιστέρα θεωρούνται ιερά πουλιά.

Η χριστιανική θρησκεία δανείστηκε τη λατρεία αυτού του πουλιού από τις εικόνες των αιγυπτιακών, φοινικικών κ.λπ. ναών.

Η περιστέρα, που στους χριστιανούς ενσαρκώνει το άγιο πνεύμα, είναι λοιπόν το ίδιο πουλί που είχε θεοποιηθεί στις αρχαίες θρησκείες, το πουλί που υψώνεται από τη γη στους ουρανούς, που επικοινωνεί με τους θεούς, τους φέρνει τις ειδήσεις και τις παρακλήσεις των ανθρώπων, κατεβαίνει απ’ τον ουρανό με τη μορφή «αγίου πνεύματος», ρίχνεται στις φλόγες, προκαλώντας ένα δεισιδαιμονικό τρόμο, πετάει ανήσυχο πριν από την καταιγίδα, ενσαρκώνοντας την καταιγίδα, τον άνεμο, και, τέλος, κάθεται στον ουράνιο θόλο πάνω απ’ το θρόνο του θεού, πάνω απ’ το κεφάλι του μάλιστα «πλανιέται» από πάνω του και τον σκιάζει με τις φτερούγες του.

Στην αρχαία χριστιανική φιλολογία φαίνονταν ξεκάθαρα η σχέση ανάμεσα στο ιερό περιστέρι -το άγιο πνεύμα- και τη θεά της γονιμότητας, τη θεομήτορα.

Αυτό βγαίνει, λόγου, χάρη, και από το γεγονός ότι στη χριστιανική «αγία τριάδα» που απαρτίζεται από τον θεό-πατέρα, τον θεό-γιο και το άγιο πνεύμα, αυτό το άγιο πνεύμα κατέχει ολοφάνερα τη θέση της θεομήτορος.

Στο λεγόμενο «εβραϊκό ευαγγέλιο», που απορρίφθηκε από την εκκλησία, ο Ιησούς Χριστός λέει απροκάλυπτα: «Η μάνα μου, το άγιο πνεύμα, μ' έπιασε απ’ τα μαλλιά και με απόθεσε στο βουνό Θαβώρ».

Και, τέλος, οι αιρετικοί χριστιανοί στα παλιά χρόνια οι λεγόμενοι βαλεντινιανοί, έβλεπαν επίσης στο άγιο πνεύμα τη «δοξασμένη μάνα».

Γεννάται λοιπόν το ερώτημα, αν το άγιο πνεύμα ήταν γένους θυληκού,πως έμεινε έγκυος η παρθένος Μαρία..?

*Από το βιβλίο του Εμμανουήλ Γιαροσλάβσκι :
ΠΩΣ ΓΕΝΝΙΟΥΝΤΑΙ,
ΖΟΥΝ ΚΑΙ ΠΕΘΑΙΝΟΥΝ
ΟΙ ΘΕΟΙ
ΚΑΙ ΟΙ ΘΕΕΣ

-)(- ΑΠΟΒΟΛΗ ΕΔΩ ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΤΩΝ ΚΕΙΜΕΝΩΝ ΤΗΣ ΑΣΙΑΤΙΚΗΣ ΘΡΗΣΚΕΙΑΣ ΠΟΥ ΥΒΡΙΖΟΥΝ ΚΑΙ ΠΡΟΣΒΑΛΛΟΥΝ ΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΕΘΝΟΣ!

₪₪₪₪₪₪₪₪₪₪₪₪₪₪₪ ЭЄ ₪₪₪₪₪₪₪₪₪₪₪₪₪₪₪

-ΣΤΑ ΕΠΙΣΗΜΑ ΚΕΙΜΕΝΑ, ποὺ ὁρίζουν καὶ σήμερα τὶς
θεολογικές, ἰδεολογικὲς καὶ θρησκευτικὲς «συντεταγμένες»
τῆς θρησκείας της σημερινής Ελλάδας,
ὄχι μόνον ἀπηχεῖται ἀκόμη μὲ ἐμφανέστατο τρόπο
τὸ ἱστορικῶς ἀταύτιστον τοῦ Χριστιανισμοῦ μὲ τὸν Ἑλληνισμό,
ἀλλὰ ἐξακολουθεῖ νὰ ὑπάρχῃ σ’ αὐτὰ
καὶ ἡ παλαιὰ αἰτία τῆς ἐχθρικῆς στάσεως τοῦ πρώτου ἐναντίον
τοῦ δευτέρου.

Ὅπως ἀμέσως γίνεται ἀντιληπτὸ ἀπὸ μιὰ ἁπλῆ
ἀνάγνωση τῆς «Παλαιᾶς Διαθήκης », στὰ βιβλία της

α) ἰχνηλατεῖται σχεδὸν παντοῦ ἡ προσπάθεια διαστρεβλώσεως
ἢ σφετερισμοῦ ἢ χρονικῆς συρρικνώσεως
τῆς Ἱστορίας μας, τῆς Ἑλληνικῆς Ἱστορίας
– πρᾶγμα ποὺ φυσικὰ δὲν γίνεται εἰς βάρος τῆς Ἱστορίας
οἱουδήποτε (τότε ἀνύπαρκτου ἱστορικὰ ἄλλωστε)
σημερινοῦ χριστιανικοῦ λαοῦ,

β) γίνεται ἄμεση καὶ «ὀνομαστὶ» πολιτικὴ ἐπίθεση
ἐναντίον τοῦ Ἑλληνισμοῦ, τῆς Ἑλλάδος καὶ τῆς ἑλληνικότητας
γενικῶς σὲ πλεῖστα ὅσα χωρία μὲ ἐκπλήσσοντα
φανατισμό, κακότητα καὶ μῖσος
– πρᾶγμα ποὺ ἐπίσης δὲν γίνεταιφυσικὰ εἰς βάρος
οἱουδήποτε (τότε ἀνύπαρκτου ἱστορικὰ ἄλλωστε)
σημερινοῦ χριστιανικοῦ λαοῦ ἢ κράτους.

Ἔχει ἴσως ἰδιαίτερη ἀξία νὰ σημειώσουμε ἐδῶ,
ὅτι οἱ μισελληνικὲς αὐτὲς ὑποθῆκες καὶ παραγγέλματα,
ποὺ περιέχονται στὰ κείμενα αὐτά,
ἔγιναν πράξη ἐπὶ αἰῶνες πολλοὺς καὶ γίνονται
ἀκόμη καὶ σήμερα ἀπὸ διάφορους,
εἰς βάρος τοῦ Ἑλληνισμοῦ εἰδικώτερα.

Τὰ ἀνωτέρω, νομίζομε, στοιχειοθετοῦν ἐξ ἀντικειμένου
καὶ κατ’ ἀπόλυτον λογικήν,
ἱστορικὴν καὶ ἐθνικὴν συνέπειαν μιὰ ἰδιάζουσα
θέση τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος
μεταξὺ ὅλων τῶν ἄλλων χριστιανικῶν ἐκκλησιῶν,
ποὺ μπορεῖ νὰ συνοψισθῇ μ’ ἕνα καίριο
γιὰ τὴν ἱστορικὴ πορεία τοῦ Ἑλληνισμοῦ ἐρωτηματικό,
τὸ ἀκόλουθο:

– Ἐπιτρέπεται ὁ σημερινὸς Ἑλληνισμὸς νὰ διατηρῇ
ὡς «ἱερὸ βιβλίο» του τὴν «Παλαιὰ Διαθήκη»;

Στοιχειοθετεῖται ὡσαύτως ἐξ ἀντικειμένου καὶ κατ’ ἀπόλυτον
λογικήν, ἱστορικὴν καὶ ἐθνικὴν συνέπειαν πρὸς τὰ
δεδομένα ποὺ ἀνεπτύχθησαν ἕνα ζωτικὸ
γιὰ τὸν σημερινὸ Ἑλληνισμὸ αἴτημα, τὸ ἀκόλουθο:

– Ὑπάρχει ἐθνικὴ ἀνάγκη μιᾶς αὐτονόητης, αὐτόλογης
καὶ αὐτοδίκαιης ἀποφάσεως τῆς χριστιανικής Ἐκκλησίας,
ἡ ὁποία νὰ ἀποκηρύσσῃ καὶ νὰ ἀποβάλλῃ ἀπὸ
τὰ ἱερὰ κείμενα της
εἴτε ὁλόκληρο τὸ «σῶμα» τῶν βιβλίων τῆς Παλαιᾶς
Διαθήκης εἴτε τοὐλάχιστον τὰ μέρη ἐκεῖνα ποὺ κατάφωρα
στρέφονται κατὰ τοῦ Ἔθνους μας, τῆς Ἱστορίας μας,
τῶν Ἑλλήνων ὀνομαστικῶς
καὶ τοῦ Ἑλληνικοῦ μας Πνεύματος καὶ Πολιτισμοῦ.

₪₪₪₪₪₪₪₪₪₪₪₪₪₪₪ ЭЄ ₪₪₪₪₪₪₪₪₪₪₪₪₪₪₪

-)(- ΑΛΛΟΙΩΣΗ ΙΣΤΟΡΙΑΣ.

-)(- ΑΛΛΟΙΩΣΗ ΙΣΤΟΡΙΑΣ.

(Ἐπίσημο κείμενο τοῦ Ἐπιβατηρίου
Λόγου τοῦ νέου Ἀρχιεπισκόπου Ἀθηνῶν
καὶ Πάσης Ἑλλάδος κ. Ἱερώνυμου,
§§ 28-36, 16.2.08.)

"ΕΜΕΙΣ, ΟΙ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΟΙ ΤΑΓΟΙ, ἔχουμε μία
ὑποχρέωση ἀπέναντί σας καὶ ἐσεῖς
ἔχετε ἕνα χρέος στὸ γένος
μας καὶ στὴν Ἱστορία.

Ἡ Ἐκκλησία πρέπει νὰ ξαναβρῇ
τοὺς τρόπους νὰ κεντρίζῃ καὶ νὰ ἐμπνέῃ
τὸ ἀνθρώπινο πνεῦμα.
Ὅπως τότε ποὺ γονιμοποίησε τὶς τέχνες
καὶ τὶς ἐπιστῆμες καὶ γέννησαν πολιτισμό(!!!!!!!!!!!!).

Τότε ποὺ καὶ οἱ πέτρες μαρτυροῦσαν
τὸ μεγαλεῖο τῆς ὀρθόδοξης θεολογίας,(!!!!!!!!!!!!!)
καθὼς αὐτὴ ἐκφραζόταν μέσῳ
τῆς ἀρχιτεκτονικῆς τῶν ναῶν καὶ τῶν μοναστηριῶν.

Τότε ποὺ ἡ Ἁγιὰ Σοφιὰ ἢ τὰ μοναστήρια τοῦ Ὁσίου
Λουκᾶ καὶ τοῦ Δαφνιοῦ μαρτυροῦσαν
μὲ τὴν ἄρρητη γλῶσσα τοῦ πολιτισμικοῦ
ἐπιτεύγματος περὶ τῆς ἀναστημένης
ἐλπίδας τοῦ ἀνθρώπου.»

Τότε ποὺ ὁ πεζὸς καὶ ὁ ποιητικὸς λόγος
γέννησαν ὕψιστης πολιτισμικῆς ἀξίας
ἐκφράσεις τοῦ ἀνθρωπίνου πνεύματος,
ὅπως ὁ Ἀκάθιστος Ὕμνος ἢ τὰ κείμενα
τῶν Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας, καὶ ἀπὸ τὰ βάθη
τῆς ἀνθρώπινης εὐαισθησίας ἀναδύθηκε
τὸ κάλλος τῆς βυζαντινῆς μουσικῆς.

Σπεύδω νὰ διευκρινίσω: » Δὲν σᾶς καλῶ νὰ κατασκευάσετε
στρατευμένη χριστιανικὴ τέχνη.
Σᾶς προσκαλῶ καὶ σᾶς προκαλῶ νὰ ξαναανακαλύψουμε
μαζὶ τοὺς χυμούς, ποὺ ἔθρεψαν τὶς ψυχὲς τῶν προγόνων
μας καὶ γέννησαν τὸν πολιτισμὸ ποὺ κληρονομήσαμε...

Σᾶς παραπέμπω ἐνδεικτικὰ στὴ νεοελληνικὴ
Ζωγραφική, ποὺ κρύβει μέσα της τὴν βυζαντινὴ
ἁγιογραφικὴ παράδοση, στὴν Ποίηση, ποὺ ἀντλεῖ
ἀφανῶς χυμοὺς ἀπὸ τὴν ἐκκλησιαστικὴ ὑμνογραφία,
ἢ στὴ σύγχρονη ἑλληνικὴ Μουσική,
λαϊκὴ ἢ ἔντεχνη, ποὺ κρύβει μέσατης τοὺς
δρόμους τοῦ βυζαντινοῦ μέλους.

Ἀκόμη καὶ στὸν ὑπερρεαλισμὸ τῶν νεώτερων ζωγράφων διακρίνει
κανεὶς τὶς ἐπιρροὲς τῶν ἁγιογράφων δασκάλων τους. 
Ὅλα αὐτὰ κραυγάζουν
γιὰ τὴν κοινή μας
εὐθύνη νὰ συναντηθοῦμε ξανά, Ἐκκλησία
καὶ ἀνθρώπινη δημιουργικότητα, γιὰ νὰ οἰκοδομήσουμε
καὶ πάλι πολιτισμὸ καὶ νὰ ἐγγράψουμε
πολιτιστικὲς παρακαταθῆκες γιὰ τὸ αὔριο
τῶν παιδιῶν μας καὶ τοῦ τόπου μας.»

..................................................................................................
..................................................................................................

Εἶναι ἀπίστευτο· καὶ ὅμως
ὁ τρόπος ἀντίληψης τῆς Ἱστορίας,
ποὺ χειροπιαστὰ
ἀναδεικνύεται στὸ κείμενο αὐτό,
ἂν δὲν ὑπηρετῇ μία ὠμὴ
καὶ μακιαβελλικὴ σκοπιμότητα,
θὰ μποροῦσενὰ ἐκληφθῇ ὡς πρωτότυπα
παράλογος ἂν ὄχι παρανοϊκός.

Οὔτε μιὰ μικρὴ λεξούλα
γιὰ τοὺς Ἕλληνες ἀληθινοὺς
γεννήτορες τοῦ Πολιτισμοῦ,
οὔτε μιὰ λεξούλα γιὰ τοὺς Ἕλληνες
ἀληθινοὺς γεννήτορες τῆς Ἐπιστήμης,
οὔτε μιὰ λεξούλα γιὰ τὴ μεγάλη
Κλασικὴ Ἑλληνικὴ Τέχνη.

Αὐτὰ εἶναι ἀνύπαρκτα καὶ παντελῶς
ἀνάξια λόγου γιὰ τὸν νέο πνευματικὸ
ἡγέτη τῶν ΝΕΟἙλλήνων,(ΝΕΟΡΩΜΙΩΝ),
ὅταν τοὺς μιλάῃ γιὰ τὸν Πολιτισμό τους,
τὶς Ἐπιστῆμες καὶ τὶς Τέχνες.

Γι’ αὐτὸν ὁλόκληρη ἡ προσέγγισή του στὸ πρόβλημα
πῶς θὰ ὑπάρξῃ πολιτισμικὴ πρόοδος
τῶν σημερινῶν Ἑλλήνων, εἶναι:
«ἡ Ἐκκλησία πρέπει νὰ ξαναβρῇ
τοὺς τρόπους νὰ κεντρίζῃ καὶ
νὰ ἐμπνέῃ τὸ ἀνθρώπινο πνεῦμα,
ὅπως τότε ποὺ (ἡ Ἐκκλησία) γονιμοποίησε
τὶς τέχνες καὶ τὶς ἐπιστῆμες καὶ γέννησαν
πολιτισμό ».

Πρόκειται γιὰ μιὰ φράση, ποὺ μὲ κανένα
τρόπο δὲν τόλμησε ἕως τώρα
νὰ ἐκστομίσῃ ἕνας προκαθήμενος
χριστιανικῆς Ἐκκλησίας,
γιὰ τὸν ἁπλούστατο λόγο ὅτι
καὶ οἱ τρεῖς κεντρικές της λέξεις
«τέχνη», «ἐπιστῆμες», «πολιτισμὸς» εἶναι
ἔννοιες ποὺ στὴ χριστιανικὴ
ἀντίληψη καὶ γλῶσσα ἀνάγουν
σαφῶς στὸν ἀρχαῖο Ἑλληνικὸ Κόσμο
καὶ γι’ αὐτὸ ἀποτελοῦσαν ἀκριβῶς
τὸν θανάσιμο ἐχθρό,
τὸ ἀντίπαλο δέος τοῦ δόγματος.

Ἂν ἐξαιρέσωμε τὴν πρώτη ἔννοια,
«τέχνη», ἡ ὁποία ἐννοήθηκε ἀπὸ
τὸν Χριστιανισμὸ πάντοτε
ὡς στρατευμένη ὑπηρέτρια
τοῦ δόγματος (ἐκκλησιαστικὴ μουσική,
ἁγιογραφικὴ ζωγραφική, ἐκκλησιαστικὴ ποίηση,
ἐκκλησιαστικὴ ἀρχιτεκτονικὴ)
καὶ ποτὲ ὡς ἐλεύθερη δημιουργία, οἱαδήποτε
ἄλλη καλλιτεχνικὴ δραστηριότητα
ἀντιμετωπίσθηκε καὶ ἀντιμετωπίζεται
ὡς ἐχθρὸς –καὶ εἶναι πράγματι
ἐχθρὸς κάθε δογματισμοῦ.

Ὁ νέος ἀρχιεπίσκοπος λοιπὸν
κάνει τὴν «ἐπίθεσή» του:
α) ἐγκαταλείπει τὴν «ἱερά» ἀνάμιξη στὴν πολιτικὴ
ἐξουσία, ποὺ πάσῃ δυνάμει ἐπεδίωξε
καὶ σχεδὸν πέτυχε ὁ προκάτοχός
του Χριστόδουλος μετατρέποντας
τὰ κόμματα σὲ ὑποχείριά του,
β) εἰσβάλλει δυναμικὰ σ’ ὅλους τοὺς τομεῖς
τοῦ Πολιτισμοῦ, τῆς Τέχνης καὶ τῆς Ἐπιστήμης
μὲ προφανῆ σκοπὸ ἐπίσης
νὰ τοὺς στρατεύσῃ στὴ θεοκρατία,
γ) διαγράφει ὁλόκληρο τὸν προχριστιανικὸ
Πολιτισμὸ ἀπὸ τὴν Ἱστορία καὶ
δ) «καπαρώνει » ὡς «ἐκκλησιαστικό» ὅ,τι πολιτισμικὸ
ὑπάρχει καὶ πιθανῶς νὰ ὑπάρξῃ στὴν Ἑλλάδα.

Ἔτσι, ὅπως δύο φορὲς
τονίζεται, ἡ Ἐκκλησία «γέννησε τὸν πολιτισμὸ
ποὺ κληρονομήσαμε».

Κι αὐτὸς ὁ ἐκκλησιαστικὸς πολιτισμός,
πρὶν ἀπὸ τὸν ὁποῖο οἱ Ἕλληνες ἄνθρωποι
προφανῶς ἦταν πολιτισμικὰ στεῖροι κι ἄγονοι,
δὲν εἶναι ἄλλος ἀπὸ τὰ μοναστήρια
καὶ τὶς ἐκκλησίες στὴν (ἀσιατικὴ) Ἀρχιτεκτονική,
τὰ (ὑβριστικὰ κατὰ τῶν ἀρχαίων ἐπιστημόνων,
μαθηματικῶν, φιλοσόφων, καλλιτεχνῶν,
λογοτεχνῶνκ.λπ.) κείμενα
τῶν Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας καὶ τοὺς
«Χαιρετισμοὺς τῆς Θεοτόκου» στὴν Λογοτεχνία,
τὴν (ἀνατολίτικη) βυζαντινὴ ρινοφωνία
στὴν Μουσικὴ καὶ τὶς ἁγιογραφίες στὴν Ζωγραφική.

Αὐτὰ «ἔθρεψαν τὶς ψυχὲς τῶν προγόνων
μας καὶ γέννησαν τὸν πολιτισμὸ ποὺ κληρονομήσαμε».

Κι ὅλα αὐτὰ λέγονται ἀπὸ
τὸν πνευματικὸ ἡγέτη μιᾶς χώρας
μὲ ἕναν Πολιτισμό, τοῦ ὁποίου ἡ προχριστιανικὴ
Ἀρχιτεκτονική, ἡ προχριστιανικὴ Λογοτεχνία,
ἡ προχριστιανικὴ Μουσικὴ
καὶ ἡ προχριστιανικὴ ἀνάγλυφη Ζωγραφικὴ
(ἀρχαιοελληνικοὶ ζωγραφικοὶ πίνακες δὲν διασώθηκαν
λόγω τῶν φθαρτῶν ὑλικῶν τους) παραμένουν
ἐσαεὶ τὰ αἰώνια πρότυπα καὶ πρωτότυπα,
ποὺ τὰ μιμοῦνται οἱ πολιτισμένοι
ἄνθρωποι ὅπου Γῆς.

-)(- Ο ΣΙΣΥΦΟΣ ΚΑΙ Ο ΒΡΑΧΟΣ.

₪₪₪₪₪₪₪₪₪₪₪₪₪₪₪ ЭЄ ₪₪₪₪₪₪₪₪₪₪₪₪₪₪₪

-ΚΑΘΩΣ Ο ΣΙΣΥΦΟΣ κινείται ανηφορικά στην πλαγιά του λόφου,σπρώχνοντας τον βράχο προς την κορυφή,πραγματοποεί βήματα προς την Ελευθερία.

Ανεβάινοντας σ΄ ένα οποιοδήποτε ύψος,φθάνει σε κάποιο βαθμό ε λ ε υ θ ε ρ ώ σ ε ω ς.

Μόνον αν έφθανε στην κορυφή,θε έιχε φθάσει στην αδιαβάθμητη και απόλυτη Ε λ ε υ θ ε ρ ί α.
Τούτο όμως δεν συμβαίνει, κατά τον Ελληνικό μύθο, ποτέ-αντίθετα ο βράχος κάποτε του ξεφεύγει και κατρακυλά στην κατηφόρα της πλαγιάς.

Το σημείο όπου αρχίζει η κίνηση προς την Ελευθερία, τα ριζά του λόφου, είναι απροσδιόριστο, χάνεται μέσα στα ανεξερεύνητα βάθη της αρχής του Όντος.
Αρχή της Ελευθερίας δεν μπορεί να είναι η "γέννηση" ή η 'γένεση" -του ατόμου ή του Κόσμου.

Η "γέννηση" προϋποθέτει "σύλληψη" και "κύηση", παράγοντες δηλαδή, που αν και είναι "προγενετικοί", καθορίζουν αυστηρά την πορεία του γεννωμένου.
Και η σχέση του αιτίου και αιτιατού δεν έχει αρχή και τέλος.

Το χρονικό και χωρικό σημείο πριν από το οποίο
δ ε ν   υ π ά ρ χ ε ι  κίνηση προς την Ελευθερία δεν είναι αντιληπτό, όπως και στα μαθηματικά δεν είναι αντιληπτή και είναι συμβατική και αυθαίρετη - και για αυτό δεν μπορεί να ορισθεί-  η έννοια του "σημείου".

Καθώς και το σημείο, μετά από το οποίο υπάρχει η απόλυτη Ελευθερία, η κορυφή του λόφου, δεν είναι αντιληπτό, ο Σίσυφος δεν ανέβηκε ποτέ, είναι σημείο-χίμαιρα, που το κυνηγά αιώνια χωρίς να μπορεί να το πιάσει.

Το τέλος της κινήσεως προς την Ελευθερία δεν μπορεί να ορισθεί, όπως δεν μπορεί να ορισθεί στα Μαθηματικά - και είναι συμβατική και αυθαίρετη - η έννοια του "απείρου".

Δεν έχει όρια, δεν έχει ούτε αρχή ούτε τέλος η Ελευθερία.

Δεν μπορεί να διατυπωθεί ορισμός της Ελευθερίας, όπως δεν μπορεί καν να ορισθεί το τι δεν είναι Ελευθερία - και όσοι ορίζουν την Ελευθερία έτσι, αρνητικά, ξεκινούν πάντοτε από ανθρωποκεντρική (θα λέγαμε "σισυφοκεντρική") αφετηρία και αφήνουν έξω από τον ορισμό του τι δεν είναι Ελευθερία ένα μέρος του Όντος, μέρος που βρίσκεται έξω από τον Σίσυφο.

Φανταστικά, ο Σίσυφος θα μπορούσε κατ΄ελευθέραν βούλησιν να καθορίσει την αρχή και το τέλος της κινήσεώς του, θα μπορούσε δηλαδή από μόνος του να γίνει είτε "απολύτως μη ελεύθερος", είτε "απολύτως ελεύθερος", μόνο στην περίπτωση που θα επορεύετο σε μια πεδιάδα μονάχος του, όχι στην ανηφοριά του λόφου και χωρίς τον βράχο που τον σπρώχνει.

Τούτο θα συνέβαινε, αν ο άνθρωπος ήταν  ά ν α ρ χ ο ς, αν δεν ήταν δημιούργημα της Ελευθερίας, αλλά δημιουργός του εαυτού του - πράγμα αδύνατον.
Έτσι, Σίσυφος και βράχος, με το κοινό ανέβασμά τους στην πλαγιά, καθορίζουν το υψηλότερο σημείο που θα φθάσει η κίνηση προς την Ελευθερία.
Μόνος του ο Σίσυφος δεν φθάνει πουθενά.

Ειδικά ο ρόλος του Σίσυφου εξαντλείται μέσα στα όρια ενός "διαστήματος" που συμπίπτει με την τροχιά που διαγράφει σπρώχνοντας τον βράχο και μηδενίζεται   π ρ ί ν  κ α ι   μ ε τ ά  τα  όρια  αυτά, οπωσδήποτε πριν την κορυφή.

Το τρίπτυχο λόφος - Σίσυφος-βράχος, απόλυτα αξεχώριστο, αντικατοπτρίζει την αναγκαστική συνύπαρξη του ανθρώπου με το περιβάλλον του και το εκτός αυτού Όν, την Τύχη και την Αναγκαιότητα.
Δεν υπάρχει περίπτωση απομονώσεως του
ανθρώπου,καταργήσεως του "εξανθρωπίνου".
Δεν νοείται ο Σίσυφος χωρίς την ανηφοριά και χωρίς τον βράχο.

Ο άνθρωπος και το εξανθρώπινο υποχρεωτικά "αντιμάχονται", "ερίζουν", αλλά και συμπορεύονται ζευγαρωτά, αρμονικά και ανηφορικά, αφού η ουσία της υπάρξεως του Σισύφου τοποθετείται ακριβώς στην ικανότητα του να ωθεί, πολύ ή λίγο, τον βράχο στην ανηφοριά και όχι στην εγκατάληψη του λόφου, εγκατάληψη που δεν θα είχε, σε τελευταία ανάλυση, κανένα νόημα, διότι θα αφαιρούσε απ΄αυτόν την δυνατότητα της κινήσεως προς τα επάνω.

Και η δυνατότητα αυτή σαν πολυπόθητο αίτημα της ζωής, είναι αυτή η απελευθέρωση, οιουδήποτε βαθμού, που επιδιώκει με τον αγώνα της η ανθρωπότητα, σαν άτομα και σαν σύνολο.

Η ελευθέρωση, η  θ έ ω ση, είναι ακριβώς η συνισταμένη της αντιμαχίας, (της Έριδος, κάθ΄ Ηράκλειτον) μεταξύ του βάρους του βράχου και της προωθητικής δυνάμεως που καταβάλλει ο άνθρωπος.

"Γέννημα" των δύο αντιθέτων αυτών δυνάμεων, της Ελευθερίας και της Αναγκαιότητας, η ελευθέρωση είναι σε τελευταία ανάλυση η  Ε ν α ρ μ ό ν ι σ η  

μεταξύ τους, η αφομοίωση, η ταύτιση, η ενοποίησή τους, όπως η συνισταμένη της ηλιακής έλξεως και της γήινης έλξεως είναι η ήρεμη, αδιατάρακτη, αρμονική και αιώνια τροχιά της γής γύρω από τον εαυτό της και γύρω από τον ήλιο.

Και όπως η Γή αν απαλλασόταν από την ηλιακή έλξη, θα έχανε τον δρόμο της και θα χανόταν και η ίδια μέσα στο σύμπαν, θα αυτοκαταστρεφόταν, έτσι και ο Σίσυφος, αν σταματούσε την ώθηση του βράχου στην ανηφοριά του λόφου, θα του ξεφευγε ο βράχος, θα κατρακυλούσε και θα πλάκωνε και τον ίδιον.

Η συνύπαρξη του Σισύφου με τον βράχο είναι λειτουργία του Λόγου, του Κοσμογονικού Νόμου, είναι έκφραση της αρχής που ενώνει και συντηρεί τον Κόσμο.
Η αρμονική ανηφορική συμπόρευσή του με τον βράχο είναι η "σύνταξή" του, η "συμμόρφωσή" του προς τον Νόμο.
Η απόπειρα εγκαταλείψεως του βράχου αποτελεί παράβαση του Νόμου, "κατήφορο" και συνεπάγεται την επέμβαση της Δίκης και την καταστροφή του παραβάτη.

Ο βαθμός ελευθερώσεως, θεώσεως του ανθρώπου - το διάστημα της τροχιάς του Σισύφου στην πλαγιά - είναι απεριόριστος,άπειρος.

Η συμμόρφωση προς τον Κοσμογονικό Νόμο, αν δεν φέρει στην απόλυτη Ελευθερία, μπορεί όμως να οδηγήσει τον άνθρωπο σε επίπεδα γιγαντιαίας φυσικής και πνευματικής ανόδου - και η ιστορία βρίθει από παραδείγματα ατόμων και Εθνών που ανυψώθηκαν σε αυτή την κατάσταση, όπως άλλωστε, βρίθει και από παραδείγματα αυτοκαταστρεφόμενων ατόμων και Εθνών που παρέβησαν τον Κοσμογονικό Νόμο - ατόμων και Εθνών που άφησαν τον βράχο, με αποτέλεσμα να κατρακυλήσει και να τα πλακώσει.

Η σύγχρονη φάση της ιστορίας της ανθρωπότητας, η σημερινή εποχή της παρακμής, χαρακτηρίζεται ακριβώς από την παράβαση του Κοσμογονικού Νόμου, την ανατροπή του, μέσω του μοχλού της Λογοκρατίας και Τεχνοκρατίας.

₪₪₪₪₪₪₪₪₪₪₪₪₪₪₪ ЭЄ ₪₪₪₪₪₪₪₪₪₪₪₪₪₪₪