Παρασκευή, 31 Μαρτίου 2017

Ου Φονεύσεις; Όχι για τον Μωυσή που έφερε τις "πλάκες"...!!!


Αντιγράφουμε από "Πράξεις Αποστόλων" 7,24-40:

"Όταν ο Μωυσής έγινε 40 ετών, του γεννήθηκε η επιθυμία να γνωρίσει τα αδέρφια του, τους Ισραηλίτες.
Τότε είδε κάποιον που τον κακοποιούσε αναίτια ένας Αιγύπτιος. Πήρε το μέρος του και υπερασπίστηκε τον καταπιεζόμενο, σκοτώνοντας τον Αιγύπτιο!!!

Νόμιζε πως οι συμπατριώτες του θα καταλάβαιναν πως ο Θεός ήθελε να τους δώσει την ελευθερία τους μέσω αυτού, εκείνοι όμως δεν το κατάλαβαν(!!!)...

Την άλλη μέρα είδε δύο Ισραηλίτες να φιλονικούν και προσπαθούσε να τους συμφιλιώσει:
-Για ακούστε εδώ τους έλεγε, εσείς είστε αδέρφια γιατί μαλώνετε;

Αυτός όμως που είχε το άδικο τον έσπρωξε και του είπε: -Ποιός σε διόρισε άρχοντα και δικαστή μας;
Μήπως θέλεις να με σκοτώσεις όπως σκότωσες χθες τον Αιγύπτιο;

Όταν άκουσε αυτά τα λόγια ο Μωυσής, έφυγε και εγκαταστάθηκε στην χώρα Μαδιάμ, εκεί απέκτησε 2 παιδιά."


ΙΕΡΑ ΕΛΛΑΣ-ΚΙΝΗΜΑ ΕΘΝΙΚΩΝ















Πέμπτη, 30 Μαρτίου 2017

Το ιδιωτικό συμφωνητικό του Γιαχβέ και ο "Δίκαιος" Φινεές.



Εορτάζεται από την χριστιανική εκκλησία κάθε χρόνο στις 12 Μαρτίου ο "Δίκαιος" Φινεές, επειδή σκότωσε με ζήλο τον Ζαμβρί και την Χασβί επειδή ήταν από διαφορετικές φυλές και έκαναν έρωτα.

Για του λόγου το αληθές, αντιγράφουμε από τον "Ορθόδοξο Συναρξιστή" :

"Ο Δίκαιος Φινεές ήταν ιερέας των Εβραίων από την φυλή του Ααρών, περί του οποίου διαβάζουμε στην παλαιά διαθήκη: Ο Κύριος ομίλησε προς τον Μωυσήν και είπεν: Ο Φινεές ο υιός του Ελεάζαρ, υιού του Ααρών, έπαυσε τον θυμό του κατά των Ισραηλιτών, διότι ούτος με ιεράν αγανάκτησην, δια την αμαρτίαν των Ισραηλιτών (διότι αναίσχυντα εκπορνεύονταν προσβάλοντας τον Μωυσή και την συναγωγή των υιών του Ισραήλ), ΦΟΝΕΥΣΑΣ ΤΟΥΣ ΕΝΟΧΟΥΣ πρωταιτίους και ούτω δε κατέστρεψα εν τη ιερά μου αγανακτήσει όλους τους Ισραηλίτας.

Ένεκεν της τοιαύτης διαγωγής του δηλώ:

"ΝΑΙ ΕΓΩ Ο ΘΕΟΣ, ΣΥΝΑΠΤΩ ΜΕΤ΄ΑΥΤΟΥ  ΣΥΜΒΟΛΑΙΟΝ ΙΔΙΑΙΤΕΡΩΣ ΕΙΡΗΝΙΚΩΝ ΣΧΕΣΕΩΝ. ΥΠΟΣΧΟΜΑΙ ΝΑ ΔΩΣΩ ΕΙΣ ΑΥΤΟΝ ΚΑΙ ΕΙΣ ΤΟΥΣ ΑΠΟΓΟΝΟΥΣ ΤΟΥ ΕΠΕΙΤΑ ΑΠΟ ΑΥΤΟΝ, ΤΗΝ ΙΕΡΟΣΥΝΗΝ ΠΑΝΤΟΤΕΙΝΗΝ, ΕΠΕΙΔΗ ΕΔΕΙΞΕ ΖΗΛΟΝ ΥΠΕΡ ΕΜΟΥ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΚΑΙ ΕΞΙΛΕΩΣΕ ΤΟΝ ΘΥΜΟΝ ΜΟΥ ΚΑΤΑ ΤΩΝ ΙΣΡΑΗΛΙΤΩΝ".

Όπως καταλαβαίνετε, ο Θεός των εβραιοχριστιανών σύναψε ιδιωτικό συμφωνητικό ή συμβόλαιο όπως λέει, με έναν φονιά και έτσι του εξασφάλισε αγιότητα και μάλιστα ήταν τόσο ευχαριστημένος από την πράξη του φόνου, που εξασφάλισε αγιότητα και στους απογόνους αυτού.

Σημ: Από που είπαμε πηγάζει το κακό;


ΙΕΡΑ ΕΛΛΑΣ-ΚΙΝΗΜΑ ΕΘΝΙΚΩΝ





Τετάρτη, 29 Μαρτίου 2017

Άλλη μία απάτη των χριστιανών, στην προσπάθειά τους να οικειοποιηθούν το Αρχαίο Ελληνικό Πνεύμα!


Στην μονή του Αγ. Νικολάου των Φιλανθρωπηνών, που βρίσκεται στις δυτικές πλαγιές του νησιού των Ιωαννίνων, προκαλεί ενδιαφέρον πως στον νότιο εξωνάρθηκα και αριστερά της εισόδου, εικονίζονται επτά αρχαίες Ελληνικές φυσιογνωμίες, οι περισσότερες από τις οποίες είναι φιλόσοφοι.

Στο κλασσικό στυλ των αγιογραφιών που χρονολογούνται στα 1560, θα συναντήσουμε τους:
Σόλωνα, Χείλωνα, Θουκιδίδη, Πλάτωνα, Αριστοτέλη, Απολλώνιο Τυανέα και τον Πλούταρχο.
Ανάλογες παραστάσεις υπάρχουν και αλλού στην Ελλάδα, όπως στον Μυστρά.



Κάνει εντύπωση πως δίπλα σε κάθε πρόσωπο, υπάρχει το "Έλλην", το οποίο από μόνο του σήμαινε για τους χριστιανούς, ειδωλολάτρης.
Βέβαια, πάνω από τις μορφές υπάρχει μία ταμπέλα που μας εξηγεί τον λόγο παρουσίας τους στον ναό.

Σύμφωνα με την ταμπέλα λοιπόν, οι επτά άνδρες "Συνεδριάσαντες σε κάποιο σπίτι των Αθηνών, διακύρηξαν την θεία ενανθρώπιση και την παρουσία του χριστού".!!!!



Βέβαια, το να βρέθηκαν όλοι μαζί είναι μία κουβέντα!

Ο Σόλωνας απέχει περίπου 700 χρόνια από τον Πλούταρχο!
Γύρω στα 600 χρόνια μεσολαβούν από τον Χείλωνα εώς τον Απολλώνιο!

Λόγω των χρονολογιών που έζησαν και οι υπόλοιποι, μόνο ανά δύο θα μπορούσαν να συναντηθούν, ούτε καν ανά τρείς!

Συνεπώς, πρόκειται για άλλη μία απάτη των χριστιανών, στην προσπάθειά τους να οικειοποιηθούν το Αρχαίο Ελληνικό Πνεύμα!


ΙΕΡΑ ΕΛΛΑΣ-ΚΙΝΗΜΑ ΕΘΝΙΚΩΝ

Αυτός είναι ο θησαυρός απο χρυσάφι που βρέθηκε θαμμένος στο μαντείο των Δελφών.


Τα σπουδαία δώρα των βασιλιάδων της Μικράς Ασίας και της Ανατολής, ανακαλύφτηκαν λίγο πριν από τον πόλεμο του ’40 από Γάλλους αρχαιολόγους

 Το μαντείο των Δελφών δεν ήταν ξακουστό μόνο στην Ελλάδα αλλά σε όλο τον, τότε γνωστό, κόσμο. Απόδειξη αποτελούν τα δεκάδες αναθήματα που έστελναν οι βασιλιάδες της Ανατολής για να πάρουν χρησμό από την Πυθία.
Τα πανάκριβα αντικείμενα είναι γνωστά μέσα από περιγραφές του Ηροδότου και χάρη σε μια σπουδαία ανακάλυψη, που έγινε τον περασμένο αιώνα από Γάλλους αρχαιολόγους.



«Δεσπότης Θηρών», άγαλμα που, πιθανόν, παρίστανε τον Απόλλωνα να δαμάζει άγριο ζώο.

Δείγμα τέχνης της Μικράς Ασίας που φιλοτεχνήθηκε από Έλληνα καλλιτέχνη τον 7ο αιώνα π.Χ. Σύμφωνα με τον Ηρόδοτο, οι βασιλιάδες της Μικράς Ασίας έστελναν δώρα στον ναό του Απόλλωνα με σκοπό να συμβουλευθούν την Πυθία σχετικά με τη διακυβέρνηση τους κράτους, την έκβαση κάποιου πολέμου και τις πολιτικές που έπρεπε να ακολουθήσουν.

Ο πρώτος από τους «βαρβάρους» που έστειλε δώρο στον Θεό Απόλλωνα – έναν θρόνο – ήταν ο Μίδας, ο βασιλιάς της Φρυγίας. Ο πρώτος Βασιλιάς της Λυδίας, Γύγης έστειλε έξι χρυσούς κρατήρες, ενώ ο μεγαλύτερος δωρητής ήταν ο Κροίσος, τελευταίος βασιλιάς της Λυδίας. Σύμφωνα με τον Ηρόδοτο, ο Κροίσος είχε στείλει αντιπροσωπείες σε όλα τα γνωστά μαντεία για να διαπιστώσει ποιο κάνει τις πιο σωστές προβλέψεις.

 Όταν επέστρεψαν, διαπίστωσε ότι μόνο η Πυθία είχε δώσει σωστή απάντηση σχετικά με τον ίδιο και διέταξε τους τεχνίτες του να κατασκευάσουν χρυσά αντικείμενα, προκειμένου να τα στείλει στους Δελφούς. Ανάμεσα τους ήταν τέσσερις ασημένιοι πίθοι, δύο περιρραντήρια από πολύτιμα μέταλλα, το άγαλμα γυναίκας από χρυσάφι και δύο κρατήρες, ένας χρυσός και ένας αργυρός, οι οποίοι κοσμούσαν την είσοδο του ναού του Απόλλωνα.

Ως μεγαλοπρεπέστερο δώρο θεωρήθηκε το χρυσό λιοντάρι, που ζύγιζε περίπου 250 κιλά και ήταν τοποθετημένο σε βάθρο το οποίο αποτελείτο από 117 πλίνθους. Ο Ηρόδοτος ανέφερε ότι τα αναθήματα μεταφέρθηκαν από τους ιερείς στον θησαυρό των Κορινθίων, ύστερα από μεγάλη πυρκαγιά που ξέσπασε στο ιερό όπου φυλάσσονταν.

Ωστόσο, όπως αποδείχθηκε, τα αφιερώματα των Μικρασιατών ηγετών δεν ήταν μόνο όσα περιέγραφαν οι αρχαίοι συγγραφείς. Η ανασκαφή του 1939 Λίγους μήνες πριν από το ξέσπασμα του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, οι Γάλλοι αρχαιολόγοι συνέχιζαν τις ανασκαφές στο μαντείο των Δελφών. Κάποια στιγμή, αποφάσισαν να αφαιρέσουν τις πλάκες από δρόμο που περνούσε ανάμεσα στα μνημεία, που είχε κατασκευαστεί τα πρωτοβυζαντινά χρόνια.




Γυναικείο κεφάλι, πιθανόν, της Άρτεμης. Έργο ιωνικού, μάλλον σαμιακού εργαστηρίου 6ου αιώνα π.Χ.

Όταν έφτασαν ανάμεσα στον θησαυρό των Κορινθίων και τη στοά των Αθηναίων, ανακάλυψαν δύο μεγάλους αποθέτες, που περιείχαν 2.000 οστέινα θραύσματα του 8ου- 5ου αιώνα π.Χ. Επρόκειτο για φθαρμένα αναθήματα, τα οποία είχαν καταστραφεί.



Κεφάλη χρυσελεφάντινου αγάλματος του Απόλλωνα


Οι ιερείς τα έθαψαν με προσοχή, προκειμένου να μην βγουν έξω από τον ιερό χώρο και παρέμειναν κάτω από τη γη για πολλούς αιώνες. Θραύσματα των δύο αποθετών της ιεράς οδού Χρειάστηκαν αρκετά χρόνια, προκειμένου τα θραύσματα να συγκολληθούν και να αποκατασταθούν. Σήμερα, εκτίθενται στο Αρχαιολογικό Μουσείο των Δελφών.

Μεταξύ άλλων, είναι άγαλμα του θεού Απόλλωνα, υπολείμματα χρυσελεφάντινων αγαλμάτων, παραστάσεις πολεμιστών και με μυθολογικά θέματα. Μια από τις πιο εντυπωσιακές παραστάσεις είναι η ανάγλυφη παράσταση για την Αργοναυτική εκστρατεία, που απεικονίζει τις Βορεάδες να κυνηγούν τις Άρπυιες. Η παράσταση ανασυγκροτήθηκε από 40 θραύσματα.




Πρόκειται για σκηνή της Αργοναυτικής εκστρατείας. Ανάγλυφη παράσταση από ελεφαντοστό, η οποία προέρχεται από επένδυση ξύλινου κιβωτίου ή θρόνου. Απεικονίζονται οι δύο Βορεάδες ενώ κυνηγούν τις Άρπυιες. Η μία κρατά την τροφή που έχει αρπάξει από τον Φινέα. Την τραβάει από τα μαλλιά ένας από τους διώκτες της. 570 π.Χ.



Ο Ιάσονας με τους συντρόφους του αποβιβάστηκαν σε ακτή της Θράκης, στην οποία βασίλευε ο Φινέας, που είχε τυφλωθεί από τους  θεούς και δεν μπορούσε να χαρεί το φαγητό του, καθώς δύο θηλυκά τέρατα, οι Άρπυιες, άρπαζαν το φαγητό του.

Τότε, δύο σύντροφοι του Ιάσονα, γιοι του Βορέα, που ήταν επίσης φτερωτοί, τις κυνήγησαν και τον βοήθησαν να έχει ξανά τροφή.



Δύο πολεμιστές μπροστά από το άρμα τους.


Ο ένας προσπαθεί να φορέσει το κράνος του και ο άλλος παραμερίζει τα μαλλιά του. 570 π.Χ. Για να τους ανταποδώσει τη χάρη, ο Φινέας τους έδωσε συμβουλές για να περάσουν τις Συμπληγάδες και κατάφερε να φυσήξουν ευνοϊκοί άνεμοι και να συνεχίσουν το ταξίδι τους.

Σύμφωνα με τους αρχαιολόγους, τα περισσότερα ήταν διακοσμητικές επενδύσεις κιβωτίων ή ξύλινων σκευών. Είναι δείγμα των μεγάλων προσφορών που έφταναν στο μαντείο από όλο τον, τότε γνωστό, κόσμο. Οι άνθρωποι ήθελαν να ευχαριστήσουν τον θεό Απόλλων και να του ζητήσουν τη βοήθειά του.

*Οι πληροφορίες και οι φωτογραφίες του Γιάννη Πατρικιανού προέρχονται από τον τόμο που εκδόθηκε με τη χρηματοδότηση του Κοινωφελούς Ιδρύματος Ιωάννη Σ. Λάτση και είναι αφιερωμένος στο αρχαιολογικό μουσείο των Δελφών: «Το αρχαιολογικό Μουσείο Δελφών» , Ροζίνα Κολώνια, εκδόσεις ΌΛΚΟΣ...



πηγη: μηχανή του χρόνου


Τρίτη, 28 Μαρτίου 2017

ΒΥΖΑΝΤΙΝΟΝ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟΝ (#4).


Ο Ελληνισμός σαν φυλή, σαν τρόπος ζωής, σαν Έθνος
ζούσε κάτω από την εξουθενωτική εθνοκτόνο εβραιορωμαϊκή 
ιδεολογική και πολιτική τυραννία - την βυζαντινή τυραννία, 
τρομοκρατημένος, καταπιεσμένος, αναθεματισμένος, 
αφορισμένος, κουρσεμένος, εκμηδενισμένος, 
υβριζόμενος, χλευαζόμενος, συκοφαντούμενος, 
σκυλευόμενος, καταδιωκόμενος.

Αυτή είναι η αμερόληπτος ιστορική ΑΛΗΘΕΙΑ!



ΙΕΡΑ ΕΛΛΑΣ - ΚΙΝΗΜΑ ΕΘΝΙΚΩΝ

ΟΙ ΔΕΚΑ ΕΝΤΟΛΕΣ ΤΟΥ ΣΟΛΩΝΟΣ.

1. Εμπιστευθείτε τον καλό χαρακτήρα περισσότερο από τις υποσχέσεις.
2. Μη μιλάτε ψευδώς.
3. Να κάνετε καλά πράγματα.
4. Μην είστε βιαστικοί στο να κάνετε φίλους, αλλά μην τους εγκαταλείπετε, εφόσον γίνετε φίλοι.
5. Μάθετε να υπακούτε την εντολή πριν δώσετε εντολές.
6. Κατά την παροχή συμβουλών, δεν συνιστούμε αυτό που είναι το πιο ευχάριστο, αλλά το πιο χρήσιμο.
7. Η λογική σκέψη ας είναι ο ανώτατος διοικητής σας.
8. Μην συνδέεστε με ανθρώπους που κάνουν κακά πράγματα.
9. Τιμάτε τους θεούς.
10. Να λαμβάνετε υπόψη τους γονείς σας.



Δευτέρα, 27 Μαρτίου 2017

ΒΥΖΑΝΤΙΝΟΝ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟΝ (#3).



Ο Ελληνισμός σαν φυλή, σαν τρόπος ζωής, σαν Έθνος ζούσε κάτω από την εξουθενωτική εθνοκτόνο εβραιορωμαϊκή ιδεολογική και πολιτική τυραννία - την βυζαντινή τυραννία, τρομοκρατημένος, καταπιεσμένος, αναθεματισμένος, αφορισμένος, κουρσεμένος, εκμηδενισμένος, υβριζόμενος, χλευαζόμενος, συκοφαντούμενος, σκυλευόμενος, καταδιωκόμενος.

Αυτή είναι η αμερόληπτος ιστορική ΑΛΗΘΕΙΑ!



ΙΕΡΑ ΕΛΛΑΣ - ΚΙΝΗΜΑ ΕΘΝΙΚΩΝ

ΟΙ ΈΛΛΗΝΕΣ ΣΤΑ ΚΑΤΟΠΙΝΑ ΧΡΟΝΙΑ ΛΗΣΜΟΝΗΣΑΝ ΤΟ ΚΑΛΛΙΤΕΡΟ ΜΕΡΟΣ ΤΗΣ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗΣ ΤΟΥΣ ΠΟΡΕΙΑΣ!



Είναι ιστορικό γεγονός ότι η βυζαντινή αυτοκρατορία δεν γεννήθηκε ποτέ, γιατί η ρωμαϊκή αυτοκρατορία πέθανε το 1453 μετά την Άλωση της δεύτερης Ρώμης της Κωνσταντινουπόλεως.

Αυτή δε η αυτοκρατορία, η «Νέα Ρώμη» δεν είχε καμμία συνείδηση Ελληνικότητος και αποκαλούταν «Νέα Σιών», «Νέα Ιερουσαλήμ», «Ρωμαϊκόν», «Νέα Ρώμη», «Ρωμανία» … αλλά ουδέποτε «Νέα Αθήνα» ή «Νέα Ελλάδα» …

Ο Ελληνισμός σαν φυλή, σαν τρόπος ζωής, σαν Έθνος ζούσε κάτω από την εξουθενωτική εθνοκτόνο εβραιορωμαϊκή ιδεολογική και πολιτική τυραννία - την βυζαντινή τυραννία, τρομοκρατημένος, καταπιεσμένος, αναθεματισμένος, αφορισμένος, κουρσεμένος, εκμηδενισμένος, υβριζόμενος, χλευαζόμενος, συκοφαντούμενος, σκυλευόμενος, καταδιωκόμενος.

Αυτή είναι η αμερόληπτος ιστορική ΑΛΗΘΕΙΑ!

Κατά την Ρωμαιοβυζαντινή εποχή, ο μεγαλύτερος αριθμός των Ελλήνων που σίγουρα ήσαν υψηλού, πνευματικού, ηθικού αλλά και οικονομικού επιπέδου εξοντώθηκαν και μαζί τους χάθηκε και ο μεγάλος ιδιοφυής νους του Γένους.

Μετά τον χαμό των Ελλήνων και τον θάνατο του ιδιοφυούς πνεύματός των έπεσε το σκότος εις όλην την Γη και βυθίστηκε η ανθρώπινη ιστορία στον «Μεσαίωνα» = The Dark Ages. Αυτός δε ο ανθρώπινος ξεπεσμός ωφείλετο στην προηγηθείσα απάνθρωπη βίαιη εξάλειψη, του Ελληνικού Πολιτισμού και των δημιουργών αυτού του Φωτοδότη Πολιτισμού.

Σωστά λοιπόν παρατηρεί ο Νίετσε πώς «οι Έλληνες στα κατοπινά χρόνια λησμόνησαν το καλλίτερο μέρος της πνευματικής τους πορείας», εννοώντας πρωτίστως την αμίμητη Ελληνική Φιλοσοφία, τον Αληθή Ελληνικόν Λόγο!

Όταν άρχισαν δε οι απάνθρωποι διωγμοί κατά των Ελλήνων και οι θηριώδεις γενοκτονίες εναντίον των, εκατομμύρια Έλληνες δολοφονήθηκαν, πολλοί δε εξ αυτών μετά μαρτυρικών βασανιστηρίων. Εκεί μέσα σε αυτό το τραγικό θέατρο μίσους απωλέσθησαν οι φιλόσοφοι και η φιλοσοφία του Ελληνικού Γένους, και μαζί τους χάθηκε η Ελληνική Παιδεία.

Σε ότι αφορά την ελληνικότητα του Βυζαντίου, φρονώ ότι η συγγραφή από βυζαντινούς βιβλίων στην Ελληνική Γλώσσα και η σύνταξη των βυζαντινών νόμων στα Ελληνικά, είναι εξαιρετικά ευτελούς ποιότητος και δεν αντέχουν σε καμία σύγκριση ακόμη και με τα πιο ασήμαντα ελληνικά έργα της Προκλασικής, Κλασικής και Αλεξανδρινής ή έστω και Ρωμαϊκής περιόδου.

Και ποίος ο λόγος; Ιδού η εύλογη ερώτηση!
Διότι η σκληρή ιστορική αλήθεια είναι ότι δια αυτών των στα Ελληνικά μεταφρασθέντων ή καταρτισθέντων βυζαντινών νόμων και διαταγμάτων, απαγορεύθηκε, εδιώχθηκε απηνώς και εξαφανίσθηκε κάθε τι το ελληνικό: η Επιστήμη, η Φιλοσοφία, το Θέατρο, ο Αθλητισμός, οι νομοθεσίες, η θρησκεία, κλπ. κλπ. Αυτή η πραγματική αλήθεια, η τεκμηριωμένης σκληρή ιστορική αλήθεια, βλέπει τις στα πλήρη κείμενα των νόμων της Ιουστινιανείου νομοθεσίας, δυνάμει των οποίων κατεδιώχθησαν οι Έλληνες.

Ως επίσης βλέπει τις εις τα κείμενα του Ιουστινιανείου Κώδικος, εξοντωτικές ποινές κατά των «αλιτηρίων και μιαρών Ελλήνων» ότε απαγορεύτηκε και αυτό τούτο το εθνικό μας όνομα «Έλλην», και η δίωξη «επί ελληνισμώ» προέβλεπε την εσχάτη των ποινών. Είναι επίσης ιστορική σκληρή αλήθεια ότι σε πλείστα εκ των βυζαντινών κειμένων που εγράφησαν στην Ελληνική Γλώσσα υπάρχουν οι εμπαθέστερες ύβρεις και οι χυδαιότερες συκοφαντίες που εξεστομίσθηκαν ποτέ κατά των Ελλήνων, της Παιδείας των, της Γραμματείας των και του Ελληνικού Πολιτισμού αυτών των προγόνων μας.

Η Ελληνική Γλώσσα μόνον εξ ανάγκης εχρησιμοποιήθη από την θρησκευτική και πολιτική εξουσία του Βυζαντίου. Αλλοίωθηκε δε η Ελληνική Γλώσσα εννοιολογικά ώστε να προσαρμοσθή στις σκοπιμότητες της Διοικήσεως ή οποία φυσικά ήταν Ρωμαϊκή, πολιτικά και θρησκευτικά εβραιογενής, χριστιανική ως θρησκεία.

Η Ρωμαϊκή πολιτική και θρησκεία, αμφότερες ήταν πολιτικά αντιμέτωπες σε αγώνα μέχρι θανάτου με την ελληνική αντίληψη περί πολιτικής, πολίτου, τρόπου ζωής, και τρόπου θεωρήσεως του κόσμου. Ενώ δε στο Βυζάντιο, σε κάποιες ιστορικές φάσεις, οι ελληνικοί πληθυσμοί πιθανώς αποτελούσαν την πλειονότητα των υπηκόων του, αυτοί οι υπήκοοι δυστυχώς ενώ μεν επιβίωναν ως άνθρωποι είχαν παύσει να υπάρχουν συνειδησιακά, ιστορικά και πολιτισμικά ως Έλληνες.

Οι υπήκοοι της Νέας Ρώμης (της Νέας Σιών) του Βυζαντίου.

Η εθνικότητά τους ήταν απηγορευμένη δια νόμου, και δεν τολμούσαν να την αποκαλύψουν ή και την είχαν λησμονήσει. Η συνειδησιακή, ιστορική και πολιτισμική σημασία της λέξεως «Έλλην» είχε συκοφαντηθή τόσο ώστε το «Έλλην» στην αντίληψη του Ελληνικού λαού ήταν περίπου ταυτόσημο με το διαβολικό, το ειδωλολατρικό, το άκρον άωτον της διαφθοράς, της μωρίας, και της μανίας. Λίγες δε οι εξαιρέσεις.

Το θλιβερό συμπέρασμα είναι :

Οι Έλληνες μέχρι τον βίαιο εκχριστιανισμό και μετέπειτα βυζαντινισμό τους, ήταν οι μοναδικοί γεννήτορες όλων των υπερεθνικών και υπερχρονικών στοιχείων του Παγκοσμίου Πολιτισμού (Λογικής, Επιστημών, Θεωρίας, Μαθηματικών, Θεάτρου, Αθλητισμού, Ελέγχου, Δημοκρατίας κλπ.). Μετά τον βίαιο εκβυζαντινισμό τους δεν παρήγαγαν πια τίποτε απολύτως, που να αποτελέση διαχρονικό και υπερτοπικό στοιχείο του νεώτερου Παγκόσμιου Πολιτισμού.

Το πάρσιμο της Πόλης σήμανε το επίσημο τέλος της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Στο θρόνο της Νέας Ρώμης κάθισε ο Μωάμεθ Β΄ ο Πορθητής.

Αυτός φρόντισε να διατηρήση όλους τους προγενέστερους ρωμαϊκούς θεσμούς που διευκόλυναν την διακυβέρνηση της αυτοκρατορίας του. Διατήρησε φυσικά τον ισχυρότερο θεσμό της πρώην Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας - την Εκκλησία.

΄Ετσι στις 6 Ιανουαρίου του 1454 ο Μωάμεθ παρέδωσε την πατριαρχική ράβδο στον Γεννάδιο Σχολάριο, ο οποίος εκτός από θρησκευτικός ηγέτης, βρέθηκε ενισχυμένος και με πολιτικές εξουσίες, εθνάρχης δηλαδή των Ρωμαίων υπηκόων της πρώην Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας - τους Ορθοδόξους Χριστιανούς Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, ανεξαρτήτως εθνικότητας.

Αυτός ο Σχολάριος που αρνιόταν ότι ήταν Έλληνας, μας αποκαλύπτει τους πραγματικούς λόγους, που η Εκκλησία διέσωσε κάποια έργα της αρχαίας Ελληνικής Γραμματείας.

Αντίθετα με την προπαγάνδα της νεώτερης Εκκλησίας, η οποία θέλει να ισχυρίζεται ότι εκείνη διέσωσε και φύλαξε την Ελληνική Παιδεία ο πρώτος Πατριάρχης μετά την Άλωση, ο Γεννάδιος Σχολάριος, είναι ειλικρινής και γράφει :

«Γιατί προσκολλήθηκες σε δόγματα σάπια και ξεπερασμένα και τα οποία από πολλούς δεν έχουν πια καμιά ισχύ στις ανθρώπινες ψυχές, σαν να είχες μόνο εσύ φυλάξει τα ελληνικά βιβλία;

Αυτά τα διέσωσαν οι πατέρες μας για χάρη της γλώσσας και για να ελέγχουν τον παραλογισμό αυτών που τα διετήρησαν και για να διαλάμψη η καθαρότητα της χριστιανικής θεολογίας».

Γενναδίου Πατριάρχου «Περί του βιβλίου του Γεμιστού και κατά της Ελληνικής πολυθείας» ή «Επιστολή προς Έξαρχον Ιωσήφ» έκδ. «Πλήθωνος Νόμοι», «Ελεύθερη Σκέψις» Αθήνα 1997.

 *Από Το βιβλίο που η Εκκλησία σου δεν θέλει να διαβάσεις του Γεώργιου Γρηγορομιχελάκη.


Κυριακή, 26 Μαρτίου 2017

Οι διάσημοι καραβομαραγκοί που ναυπήγησαν σπουδαία πλοία κι έχτισαν τα «ξύλινα τείχη» της Ελλάδος.




Από την πρώτη του επαφή με τη θάλασσα ο Έλληνας γίνεται ένα με αυτήν. Βρίσκει τρόπο να δαμάσει το υγρό στοιχείο, κατασκευάζοντας όμορφα και δυνατά για την εποχή τους σκαριά. Σκαριά γρήγορα και ανθεκτικά. Σκαριά καινοτόμα, ικανά να διασχίζουν με ασφάλεια τις θαλάσσιες οδούς, γράφοντας ιστορία.

Από τη Μινωική θαλασσοκρατία, την εποχή των ηρώων και της Αργοναυτικής εκστρατείας, τους κλασικούς χρόνους με την απαράμιλλη σε ομορφιά και δόξα τριήρη της ναυμαχίας της Σαλαμίνας. Τις περίφημες πολυήρεις των Ελληνιστικών χρόνων, τους πανίσχυρους δρόμωνες και τα χελάνδια του Βυζαντίου, έως την περίοδο της Τουρκοκρατίας που τα περίφημα και υπερήφανα σταροκάραβα κυριαρχούν στο ναυτεμπόριο, τα ελληνικά σκαριά μετατρέπουν για αιώνες τη Μεσόγειο σε Ελληνική θάλασσα.


Τα ναυπηγεία, οι ταρσανάδες και τα καρνάγια ξεφυτρώνουν σε κάθε παραλία των νησιών και της ηπειρωτικής χώρας. Ικανότατοι Έλληνες ναυπηγοί, καραβομαραγκοί, καλαφάτες και άλλων ειδικοτήτων τεχνίτες, εργάζονται για την κατασκευή μικρού, μεσαίου και μεγάλου εκτοπίσματος πλοίων για ιδιωτική χρήση Ελλήνων εμπόρων και καραβοκύρηδων μα και κουρσάρων και πειρατών, σε ελληνικούς ταρσανάδες.

Ακόμα και στα κρατικά ναυπηγεία των μεγάλων ναυτικών δυνάμεων της εποχής, όπως αυτά της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας στην Κωνσταντινούπολη, στην Καλλίπολη και όπου αυτά υπήρχαν στον Ελλαδικό χώρο, αλλά και για λογαριασμό των Βενετών στα περίφημα ναυπηγεία της Βενετίας και αυτά των κτήσεων της.




Έλληνες σε οθωμανικά ναυπηγεία

Ονομαστοί Έλληνες τεχνίτες αποτελούσαν το βασικό κορμό για τα Οθωμανικά ναυπηγεία. Οι Οθωμανοί εξασφάλιζαν τους τεχνίτες των ναυπηγείων τους από τους Ελληνικούς πληθυσμούς των νησιών και των παραλίων, κυρίως με τη μορφή της υποχρεωτικής εργασίας (αγγαρεία). Ο Abesci επισημαίνει ότι στα τέλη του 18ου αιώνα τα πλοία των Οθωμανών ναυπηγούνταν σχεδόν όλα από τους Έλληνες του αρχιπελάγους. Οι Οθωμανοί άρχισαν να χρησιμοποιούν Έλληνες τεχνίτες, από τότε που ναυπήγησαν τα πρώτα τους πλοία στα παράλια των μικρασιατικών ακτών και των ακτών της Προποντίδας.

Ο Olivier επίσης, επισημαίνει και σχολιάζει τη σημαντική προσφορά του ντόπιου Ελληνικού στοιχείου στην εξέλιξη του Οθωμανικού πολεμικού ναυτικού και αναφέρει συγκεκριμένα τους Έλληνες τεχνίτες των ναυπηγείων της Χίου που χρησιμοποιούνται κυρίως για την κατασκευή πολεμικών πλοίων. Τις εξαιρετικές ικανότητες των Ελλήνων στην κατασκευή των πολεμικών τους πλοίων τονίζουν επίσης και αξιόλογοι Μουσουλμάνοι ναυτικοί και λόγιοι.

Καλαφάτες (σχέδιο: Ευάγγελος Γρυπιώτης).

Για τους κατοίκους των παραλίων που στελεχώνουν τα κρατικά οθωμανικά ναυπηγεία, ο Τσεβντές παρατηρεί ότι ήταν στην πλειοψηφία τους, Έλληνες. Γεγονός που μαρτυρείται και από τον Εβλία Τσελεμπή, κατά τον οποίο, πολλοί «άπιστοι» των παραλίων και των νησιών ήταν ναυπηγοί, μαραγκοί και γεμιτζήδες.

Μπρατσόλια



Καλαφάτες

Πέτσωμα : Σχέδια του Ε. Γρυπιώτη


Έλληνες καραβομαραγκοί

Οι Έλληνες τεχνίτες ήταν γενικά περιζήτητοι γιατί δεν περιορίζονταν στην παραδοσιακή τέχνη αλλά εφάρμοζαν νέες μεθόδους στη ναυπήγηση που τις είχαν γνωρίσει στα ναυπηγεία της Δύσης και της Ανατολής. Κατά τον 16ο αιώνα, πολλοί Έλληνες ναυπηγοί από την ενετοκρατούμενη Κρήτη ήρθαν στην Κωνσταντινούπολη, με την υπόσχεση από τους Οθωμανούς, καλύτερων εργασιακών όρων και αμοιβής, όπου μετέφεραν τις γνώσεις τους από τα βενετσιάνικα ναυπηγεία.

Στην Ρόδο, κατά τον Άγγλο περιηγητή Wittman, οι Έλληνες τεχνίτες του τοπικού ναυπηγείου εργάζονταν κοντά σε Άγγλους και Σουηδούς και άλλους ναυπηγούς και γίνονταν έτσι, ειδικοί στις κατασκευές των πλοίων, αυτών των λαών. Άλλοι τεχνίτες των οθωμανικών ναυπηγείων, όπως μαραγκοί, καλαφάτες, τρυπανάδες, σιδηρουργοί, προέρχονταν από τα νησιά του Αιγαίου (Μυτιλήνη, Χίο, Πάτμο, Ρόδο, Ύδρα, κ.λπ.).

Όλες αυτές αλλά και εκατοντάδες άλλες αναφορές Ευρωπαίων περιηγητών και πρεσβευτών μας βεβαιώνουν ότι οι Έλληνες καραβομαραγκοί συνεχίζουν ακατάπαυστα όλους αυτούς τους αιώνες, είτε σαν τεχνίτες στα κρατικά ναυπηγεία των Οθωμανών και των Βενετσιάνων είτε σαν ιδιώτες στα δικά τους καρνάγια, ταρσανάδες και ναυπηγεία, την αρχέγονη τέχνη τους.



Το «χτίσιμο» του πλοίου.

Μικρού και μεγάλου εκτοπίσματος πλοία ναυπηγούνται από Έλληνες τεχνίτες στα ναυπηγεία της Κρήτης, της Κέρκυρας και σε όλα σχεδόν τα Επτάνησα για λογαριασμό της Βενετίας και των Ελλήνων υπηκόων της, ήδη από τον 16ο αιώνα. Στον Χάνδακα άρχισαν να ναυπηγούνται με κρατικές επιχορηγήσεις εμπορικά γαλιόνια, τα οποία κινούσε πλήρωμα 40-50 ναυτών. Είχαν αναλογία μήκους- πλάτους 4/3.

Η πρύμνη τους ήταν περισσότερο στρογγυλεμένη είχαν πύργους στην πλώρη και στην πρύμνη, τέσσερα κατάρτια και πρόβολο ιστό. Δεν είχαν κουπιά αλλά εκινούντο αποκλειστικά με πανιά. Στην Κέρκυρα η αρχειακή έρευνα έδειξε ότι στο νησί λειτουργούσαν ναυπηγεία ειδικευμένα στο χτίσιμο εμπορικών πλοίων τουλάχιστον από τον 15ο αιώνα. Στα 1440 οι ακτές του ατείχιστου μέρους της πόλης (μπόργο) από την Παλαιόπολη μέχρι τα σφαγεία είχαν καταληφθεί από καραβομαραγκούς που έχτιζαν ή και επισκεύαζαν πλοία.




Μικροταρσανάδες

Η εξέλιξη αυτή οδήγησε τη γερουσία στην απόφαση να απαγορεύσει την ανοικοδόμηση σε αυτούς τους χώρους, προστατεύοντας έτσι τη ναυπηγική δραστηριότητα. Στα ίδια περίπου σημεία, στις ακτές του Μανδουκίου ή των Γαστράδων (Γαρίτσα) λειτουργούσαν τον 16ο αιώνα διάφοροι ιδιωτικοί ταρσανάδες που κατασκεύαζαν μικρά φορτηγά, όπως σανδάλια, γρίπους και φούστες.

Μικροταρσανάδες υπήρχαν και στην περιοχή της Λευκίμμης, όπου ναυπηγούνταν σανδάλια με τα οποία εξυπηρετούνταν οι τοπικές παράκτιες μεταφορές. Τα υλικά για τη ναυπήγηση προέρχονταν είτε από το νησί είτε κατά κανόνα από γειτονικές περιοχές. Ξυλεία αντλούνταν από τα βουνά της Κέρκυρας και από τα δάση της Πάργας, του Λούρου, της Άρτας και της Λευκάδας. Τα ιστία ράβονταν στα Γιάννενα, τα σκοινιά πλέκονταν στη Ναύπακτο και τα ξάρτια στην Πρέβεζα.




Οι καραβομαραγκοί ήταν Κερκυραίοι ή Πάργιοι με σταθερή ή πρόσκαιρη διαμονή στο νησί, όπως ο Μάστρο Ιωάννης Σκιαδόπουλος, που το 1514 ανέλαβε να «χτίσει ξύλο» μήκους 7 μέτρων. Ο Σκιαδόπουλος και οι συνάδελφοί του ήταν πρώτα από όλα μαραγκοί που κατείχαν και τη ναυπηγική τέχνη. Ορισμένοι δε από αυτούς κατόρθωσαν να εργαστούν και στη Βενετία. Χαρακτηριστική περίπτωση αποτελεί ο Κερκυραίος Francesco da Thodaro, πρωτομάστορας των «μαραγκών» του ναυστάθμου Βενετίας, που το 1527 εθεωρείτο ειδικός στη ναυπήγηση πολεμικών πλοίων, όπως ναύες, γαλέρες και μπάρτσες.

Ναυπηγείο της Κέρκυρας

Σε ένα από τα ναυπηγικά εργαστήρια που λειτουργούσαν στα παράλια της Γαρίτσας, στη νότια πλευρά του κάστρου της Κέρκυρας, ο Μάστρο Κωνσταντής Φωτεινός συμφώνησε στις 3 Οκτωβρίου του 1502 με το Γεώργιο Μπουλιάρη, να ολοκληρώσει τη ναυπήγηση ενός γρίπου αντί αμοιβής 18 δουκάτων.

Στην πόλη της Κέρκυρας, έξω από τα τείχη του παλαιού φρουρίου, λειτουργούσε το κρατικό (βενετσιάνικο) ναυπηγοεπισκευαστικό κέντρο, το οποίο προοριζόταν αποκλειστικά για την εξυπηρέτηση των αναγκών του πολεμικού ναυτικού, και στα 1532 μπορούσε να αρματώσει τις τέσσερις γαλέρες που περιπολούσαν γύρω από το νησί.

Το κρατικό ναυπηγείο της Κέρκυρας ήταν ένα από τα πέντε που είχαν δημιουργηθεί σε στρατηγικά σημεία των κτήσεων (Ζάρα, Λεσίνα, Κέρκυρα, Χάνδακας και Σούδα) με κύριες λειτουργίες τη φύλαξη του αναγκαίου, για τις επισκευές των πολεμικών πλοίων, εξοπλισμού και γενικά τη στήριξη του βενετικού πολεμικού ναυτικού.



Καρνάγιο (αντίγραφο).

Ξεχωριστό ρόλο επιτελούσαν εκείνα της Κρήτης, καθώς στους χώρους τους δεν επισκευάζονταν μόνο, αλλά από το δεύτερο μισό του 16ου αιώνα ναυπηγούνταν εξολοκλήρου γαλέρες και φούστες από Έλληνες καραβομαραγκούς. Αλλά και στο Αιγαίο, στη Μαύρη Θάλασσα και σε τουρκοκρατούμενα λιμάνια της δυτικής Ελλάδας, παράλληλα με τα κρατικά οθωμανικά ναυπηγεία, λειτουργούσαν και πολλοί ιδιωτικοί ταρσανάδες, όπου συνεχιζόταν η ναυπηγική παράδοση και δραστηριότητα των Ελλήνων.

Κατά τον 16ο αιώνα σε ιδιωτικά ναυπηγεία στα νησιά και τις παράκτιες περιοχές του Αιγαίου ναυπηγούνται για λογαριασμό Τούρκων Μπέηδων ή Ρεϊσιδων, πλοία που τα χρησιμοποιούσαν κυρίως για πειρατικές και ληστρικές επιδρομές. Στα 1507 στη Χίο, την εποχή της Γενουάτικης κυριαρχίας του νησιού, κατασκευάζονται από Έλληνες καραβομαραγκούς και τεχνίτες, για λογαριασμό ενός Τούρκου Ρεϊση (καπετάνιου), εννέα πλοία, εκ των οποίων μία μικρή γαλέρα και δύο φούστες.

Στην περιοχή της Λίνδου, στη Ρόδο, οι Έλληνες ναυπηγούν πολλά πλοία, αναδεικνύοντας τον τόπο σε σημαντικό κέντρο ναυπήγησης. Σύμφωνα με τον Πρόξενο της Κωνσταντινούπολης (1590- 1606) είχαν ωραία και μεγάλα πλοία. Άλλος ξένος ο Somnini περιγράφει ότι οι Έλληνες της Λίνδου ναυπηγούσαν τα πλοία τους μόνοι τους και ότι τα κατασκεύαζαν ελαφρότερα και στερεότερα από αυτά που ναυπηγούντο στα κρατικά ναυπηγεία του νησιού.

Τον 16ο αιώνα οι Πάτμιοι ναυπηγούσαν πλοία όχι μόνο για δική τους χρήση αλλά και για πώληση. Στο μεταίχμιο του 16ου αιώνα οι Βενετσιάνοι αγόρασαν τρεις ναύες που είχαν ναυπηγηθεί στη Πάτμο. Πολλοί ταρσανάδες λειτουργούσαν και σε άλλα νησιά των Δωδεκανήσων. Στη Σύμη ναυπηγούσαν πλοία 9 πάγκων, τα «ζαμπέκια». Ο Dapper τα χαρακτηρίζει στα τέλη του 17ου αιώνα όμορφες φρεγάτες ή εξαιρετικά γρήγορες μικρές φούστες. Στο Καστελόριζο κατασκευάζονται σαϊτιές, ενώ στο νησί Ρω (Άγιος Γεώργιος) καραμουσάλια.

Οι Γαλαξιδιώτες πριν από το 1700 και παρ’ όλες τις πειρατικές επιδρομές που υφίσταται ο τόπος κατασκευάζουν μικρά καράβια, στην αρχή για τη μεταφορά προϊόντων μέσα στον κόρφο, αυξάνοντας τα αργότερα σε μέγεθος και αριθμό, δημιουργώντας έτσι μία καλή φλότα. Η αύξηση της ναυπηγικής δραστηριότητας του Γαλαξιδίου μέχρι και τα τέλη του
19ου αιώνα είναι τέτοια που επάξια του δίνει τον τίτλο ενός από τα σημαντικότερα εμποροναυτιλιακά κέντρα στην ιστορία του τόπου μας.

Στις αρχές του 18ου αιώνα λειτουργούν ναυπηγεία στο Μεσολόγγι, στο γειτονικό Αιτωλικό, στην Πρέβεζα, στον Αλφειό και στα νησιά του Ιονίου. Το 1740 οι Μεσολογγίτες διαθέτουν έναν σημαντικό εμπορικό στόλο τον οποίο θέτει υπό την προστασία του ο μεγάλος Μάγιστρος της Μάλτας.

Οι πρώτες προσπάθειες για κατασκευή πλοίων στην Ύδρα έγιναν το 1657 από τον καραβομαραγκό Σακελάριο και έπειτα από τους Κριεζή και Γκίκα, οι οποίοι έμαθαν την τέχνη της ναυπηγικής όσο ήταν αιχμάλωτοι στην Κρήτη. Τότε κατασκευάστηκαν και τα πρώτα τρεχαντήρια. Οι προσπάθειες για το χτίσιμο μεγαλύτερων πλοίων συνεχίστηκαν και πιθανολογείται ότι τα πρώτα πλοία της Ύδρας κατασκευάστηκαν από ντόπια ξυλεία, μιας και όπως αναφέρει ο Frenteric Piersck στα τέλη του 15ου αιώνα το νησί ήταν καλυμμένο ολόκληρο σχεδόν από δάση.

Το 1670 ναυπηγείται κατά τον Κριεζή τρεχαντήρι μεγάλης χωρητικότητας. Αργότερα το 1716 ναυπηγούνται μεγάλα σαχτούρια αλλά και λατινάδικα 40- 50 τόνων με τα οποία ταξιδεύουν σε όλο το Αιγαίο, την Κωνσταντινούπολη, την Αλεξάνδρεια, την Τεργέστη και τη Βενετία.

Οι Υδραίοι ναυπηγούν εκείνη την περίοδο και πλοία 100- 116 τόνων. Επίσης, ναυπηγούσαν πλοία και στις απέναντι ακτές της Πελοποννήσου, όπου υπήρχε άφθονη και κατάλληλη ξυλεία. Το 1757 ναυπηγήθηκε στο Σοφικό της Κορινθίας ο πρώτος υδραϊκός πάρων χωρητικότητας 250 τόνων. Τα περισσότερα από τα πλοία της Ύδρας ναυπηγήθηκαν από ξυλεία του Αλφειού.

Ναυπηγεία στις Σπέτσες, την Ύδρα

Οι ναυπηγήσεις στις Σπέτσες ξεκινούν τον 18ο αιώνα μετά τον εποικισμό του νησιού από Πελοποννήσιους. Οι Σπετσιώτες ναυπηγούν αρχικά τρεχαντήρια, λατινάδικα, σαχτούρια και βρυκογολέτες. Το 1772 έρχεται στο νησί ο Μιχελής από τη Μήλο και ναυπηγεί πλοία. Το 1797 ναυπηγείται στις Σπέτσες το τρικάταρτο πλοιάς χωρητικότητας 254 τόνων.

Παράλληλα με τους Υδραίους και τους Σπετσιώτες, δραστηριοποιούνται και οι Ψαριανοί στη ναυπήγηση πλοίων. Τα πλοία που ναυπηγούν προκαλούν το θαυμασμό των Ευρωπαίων ναυπηγών για την προηγμένη τεχνολογία τους. Κατασκευάζουν σακολέβες και μίστικα και στη συνέχεια μεγαλύτερα πλοία.

Ο ναυπηγός Μαστροσταμάτης Καφουδάκης από τη Χίο που έχει εργαστεί στα ναυπηγεία της Κωνσταντινούπολης αντικαθιστά το μονόχναρο πλοίο με τη μέθοδο της σάλας. Ο ίδιος βελτιώνει και τη μέθοδο καθέλκυσης των πλοίων, χρησιμοποιώντας για πρώτη φορά «βάζα».

Οι Ψαριανοί χρησιμοποιούν συνήθως Χιώτες ναυπηγούς ενώ οι ίδιοι ασχολούνται κυρίως με το καλαφάτισμα. Στις τελευταίες δύο δεκαετίες του 18ου αιώνα οι Ψαριανοί αρχίσουν να κατασκευάζουν μεγάλα καράβια. Ο Jassaud αναφέρει ότι σε διάστημα 6 ετών ναυπηγήθηκαν στα Ψαρά πάνω από 150 πλοία χωρητικότητας 100- 150 τόνων.

Μετά τη συνθήκη του Κιουτσούκ Καϊναρτζή υπάρχει ναυπηγική ανάπτυξη και σε άλλες περιοχές του ελληνικού χώρου. Στο Κρανίδι, στη Λίμνη Ευβοίας, στον Πόρο, στη Σκιάθο από την ντόπια ξυλεία του νησιού καθώς και στη Σκύρο, όπου ναυπηγούν φελούκες (στη Σκύρο λειτουργούσε ναυπηγείο από τη βυζαντινή εποχή). Ταρσανάδες για βάρκες και μικρά πλοία λειτουργούν και στο Τρικέρι.

Οι καραβομαραγκοί της Αίνου και της Σάμου ναυπηγούν περίφημες σακολέβες και λεύκες, πλοία κατάλληλα για ναυσιπλοΐα και στις δυσμενέστερες καιρικές συνθήκες. Στην Ικαρία κατασκευάζονται πλοιάρια για πώληση κυρίως σε άλλους νησιώτες. Σακολέβες και λεύκες επίσης κατασκευάζονται στους ταρσανάδες στο Βροντάδο της Χίου. Όπως και στη Λέσβο, παράλληλα με τα κρατικά οθωμανικά ναυπηγεία, λειτουργούν και ιδιωτικοί ταρσανάδες Ελλήνων.

Οι Έλληνες καραβομαραγκοί, οι ταρσανάδες και τα καρνάγια των τοπικών ναυτικών κοινωνιών-πολιτειών του τόπου μας είναι οι συντελεστές της συνεχούς ύπαρξης μικρού, μεσαίου και μεγάλου εκτοπίσματος Ελληνικών σκαριών όλο αυτό το διάστημα, μαζί με τους ναυτικούς μας αποτελούν τη ραχοκοκαλιά της ύπαρξης του ναυτικού των Ραγιάδων κατά την Τουρκοκρατία και στην ουσία, ενός ελεύθερου κομματιού της πατρίδας μας, τα πλοία των Ελλήνων που οργώνουν τις θάλασσες του κόσμου, μεταφέροντας τις Ελληνικές ιδέες και τις προοπτικές για ελευθερία από τον Οθωμανικό ζυγό.

Είναι αυτοί που χτίζουν τα νέα «ξύλινα τείχη». Αυτοί που θωρακίζουν τη ναυτική Ελλάδα που βλέπουν τα μικρά γοργοτάξιδα μπρίκια τους και τα πυρπολικά τους να τρέπουν σε φυγή και να καταστρέφουν τις τούρκικες αρμάδες. Είναι αυτοί που λίγο αργότερα βλέπουν την ελεύθερη πλέον Ελλάδα να κατακτά για πάντα τις θάλασσες του κόσμου.



ΑΡΘΡΟ ΤΟΥ ΙΣΤΟΡΙΚΟΥ ΕΡΕΥΝΗΤΗ ΚΑΙ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ, ΕΥΑΓΓΕΛΟΥ ΓΡΥΠΙΩΤΗ



πηγή: mixanitouxronou.gr

ΜΑΙΑΝΔΡΟΙ ΣΕ ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΗ ΕΝΔΥΜΑΣΙΑ ΙΘΑΓΕΝΩΝ ΤΗΣ ΑΜΕΡΙΚΗΣ!



Όμορφη γυναίκα ιθαγενών Αμερικανών (περίπου μεταξύ 1870-1914).

Προσέξτε τους χαρακτηριστικούς μαίανδρους στην παραδοσιακή φορεσιά των ιθαγενών της Αμερικάνικης ηπείρου.

Η Ελλάδα είναι παντού!

ΙΕΡΑ ΕΛΛΑΣ-ΚΙΝΗΜΑ ΕΘΝΙΚΩΝ

Σάββατο, 25 Μαρτίου 2017

ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ ΠΑΠΑΣ - ΠΩΣ ΤΟΝ ΠΡΟΔΩΣΑΝ ΟΙ ΑΓΙΟΡΙΤΕΣ ΚΑΛΟΓΕΡΟΙ



Ο διακεκριμένος Σερραίος πατριώτης Εμμανουήλ Παπάς αγωνίσθηκε και έδωσε όλη του την περιουσία, για τις ανάγκες του αγώνος για την Ελληνική ελευθερία. Τον Οκτώβριο του 1820 ο Αλέξανδρος Υψηλάντης ανήγγειλε στον Εμμανουήλ Παπά την έναρξη της Επαναστάσεως. Το 1821 στις 23 Μαρτίου ο Ε. Παπάς μαζί με τον Ιωάννη Χατζηπέτρο αποπλέει για την χερσόνησο του Άθω με όπλα και πολεμοφόδια.

Οι Τούρκοι φοβούμενοι την επέκταση της επαναστάσεως και στην Μακεδονία επετέθησαν στην αγορά του Πολυγύρου για να τρομοκρατήσουν τον πληθυσμό. Οι κάτοικοι του Πολυγύρου όμως οπλίστηκαν και επετέθησαν κατά των Τούρκων, φονεύοντας την φρουρά 18 Τούρκους και τον διοικητή. Αυτό το γεγονός απετέλεσε την έναρξη της Επαναστάσεως στην Μακεδονία.

Οι Τούρκοι προέβησαν σε συλλήψεις, εκτελέσεις, διαπομπεύσεις. Σε αυτές δε τις επιθέσεις των Τούρκων κατά των Ελλήνων συνέβαλαν και συνήργησαν οι Eβραioι της Θεσσαλονίκης. Η επανάσταση με την πάροδο του χρόνου δείχνει να σβήνει λόγω ελλείψεως πολεμοφοδίων και τροφών.

Το ιδιαίτερον (προσωπικόν) ταμείου του Εμμανουήλ Παπά εξηντλήθη. Είναι άξιον λόγου εδώ να αναφέρω ότι καθ’ όλην την διάρκεια της Τουρκοκρατίας η «Ιερά Κοινότης του Αγίου Όρους» είχε επιβάλει στο ποίμνιό της (τους υπόδουλους Έλληνες) τον φόρο της «δεκάτης» (Παλαιά Διαθήκη), δηλαδή 10% της περιουσίας κάθε Χριστιανού να δίδεται στην Εκκλησία, και τα «δοσίματα» δωρεές. Επίσης κάθε χριστιανός γαιοκτήμονας υποχρεωτικά μετά τον θάνατό του άφηνε 1/3 της γης του στην Εκκλησία. Ο Οικουμενικός Πατριάρχης έχει επίσης το δικαίωμα εκτός των προηγουμένων να φορολογή εκτάκτως και κατά βούλησιν το ποίμνιό του.

Ο Εμμανουήλ Παπάς στρέφεται για βοήθεια στις πάμπλουτες μονές του Αγίου Όρους. Μάταιος κόπος! Παρά τις εκκλήσεις του ιδίου του Υψηλάντου οι μοναχοί δεν εννοούν να θίξουν τους πλουσιότατους θησαυρούς του Αγίου Όρους, που θα μπορούσαν να αποτελέσουν πηγή σοβαράς ενισχύσεως όχι μόνον του Μακεδονικού αλλά και του Πανελλήνιου αγώνος. Ο Κ. Παπαρηγόπουλος («Ιστορία του Ελληνικού Έθνους» τόμος 5, σελ. 507) μας παραδίδει την ακόλουθη επιστολή του οπλαρχηγού Ρήγα Μάνθου προς Εμμανουήλ Παπά, με ημερομηνία 19 Ιουνίου 1821 : «Κατά την παραίνεσίν της εξακολουθώ φυλάττων τον στρατόν εντός των οχυρωμάτων … Μα τι να κάμη κανείς την μικρολογίαν των Αγίων Πατέρων; Αυτή η στυγερά ανελευθεριότης και μικροπρέπεια αυτών μας εμπόδισαν από πολλά ωφέλιμα και πολλά αναγκαία … Επάσχισα να τους διαθέσω διαφορετικά με λόγον.

Όμως αυτοί από τον σκοπό των δεν εβγαίνουν. Έχουν τα φρονήματά των, τα οποία μόνα εγκρίνουν δια καλά, και τα προσκυνούν και τα λατρεύουν, και φροντίζουν μόνον δια την συντήρησιν των ιδίων των υποκειμένων, και μόνον δια την ασφάλειά των. Φοβούμαι μήπως ο λαός από την πείναν και τας πολλάς θλίψεις του, εφορμήση εναντίον των (των μοναχών του Αγίου Όρους) και δεν δυνηθώμεν να απαντήσωμεν εις την ορμήν των».

Οι Τούρκοι συνέχιζον τις σφαγές στα γύρω χωριά του αμάχου πληθυσμού. Πείνα και επιδημίες ακολούθησαν. Τον Μάϊο του 1822 ο πασάς Θεσσαλονίκης ο Αβδούλ Αμπούδ ξεκινά εκστρατεία εναντίον της Κασσάνδρας συνοδευόμενος από μεγάλη στρατιωτική δύναμη. Η Κασσάνδρα μεταβλήθη σε σφαγείο και σε στάχτη. Τα χωριά επυρπολήθησαν, και όσοι κάτοικοι δεν εσφάγησαν πουλήθηκαν ως δούλοι. Απέμενεν ο Άθως όπου οι μοναχοί ζούσαν ήρεμοι στην πανθάλασσα των πλούτων τους.

Ο πασάς τους υπεσχέθη να σεβασθή το προαιώνιον προνόμιο των Μονών, της απαγορεύσεως εισόδου Τουρκικού στρατού στην γη των Αγιορειτών, εφ’ όσον παρέδιδαν όπλα, κανόνια και ομήρους σε αυτόν, καθώς και χρηματικό ποσό δυόμισυ εκατομμυρίων γροσίων. Οι Αγιορείτες εδέχθησαν χωρίς διαπραγματεύσεις να παραδώσουν τον ακόμη στην Μονή ευρισκόμενο Εμμανουήλ Παπά.

Η παράδοσις του Εμμανουήλ Παπά από τους Αγιορείτες εζητήθη από τον Αβδούλ Αμπούδ. Οι Αγιορείτες όχι μόνον δεν διαπραγματεύθηκαν καν την παράδοσή του, αντιθέτως τον κατεδίωξαν αμέσως οι ίδιοι. Ακολουθεί το έγγραφο της προδοσίας των ηγουμένων των δεκαεννέα υπολοίπων προς τους μοναχούς της Μονής του Εσφιγμένου :

«Εις την πανοσιότητά σας, Άγιοι Πατέρες, του ιερού Κοινοβίου Εσφιγμένου. Χθές ο ενδοξότατος ημών Χασεκή Αγάς μας, σας έγραψε μουρασελόν, δια να πιάσετε ενέχειρον τον άρχοντα Παπά (τον Εμμανουήλ Παπά) και τους λοιπούς καθώς και ο ίδιος σας έγραψε.
Λοιπόν σας γράφομεν και ημείς οι των είκοσι Ιερών Μοναστηρίων Προϊστάμενοι, εν τη Ιερά Συνάξει, να κάμετε το ίδιον, ομοφώνως, δηλαδή να μας τους φέρετε ενταύθα αναμφιβόλως και τους ζητούμεν από εσάς εφεύκτως. Και ιδού όπου στέλλομεν επίτηδες ανθρώπους, δια να τους πάρουν.
Και όσοι ακολουθούν τον άρχοντα από τους εντοπίους Πατέρες, να τον αφήσουν και να επιστρέψουν εις τα κελλιά τους. Ειδε και φανούν παρήκοοι, θέλουν υποπέσει εις οργήν μεγάλην, και θέλουν χάσει και τα οσπίτιά των. Ομοίως και όσοι άλλοι πιασθούν έχουν να παιδεύωνται. Ταύτα προς είδησίν σας και εμμένομεν. 1821-18 Νοεμβρίου. Άπαντες οι εν τη Κοινή Συνάξει των δεκαεννέα ιερών Μοναστηρίων του Αγίου Όρους Προϊστάμενοι».
Εφ’ όσον δεν υπήρχαν στο Άγιον Όρος Τούρκοι, οι Αγιορείτες μπορούσαν να φυγαδεύσουν τον Ε. Παπά. Προτίμησαν όμως να τον παραδώσουν. Το μόνον που διαπραγματεύθηκαν οι Αγιορείτες ήταν τα χρήματα.

Ο Εμμανουήλ Παπάς καταδιωκόμενος από τους Τούρκους και τους Αγιορείτες καλογήρους κατόρθωσε να επιβιβασθή με λίγους πιστούς συντρόφους στο πλοίο του Χ. Βισβίζη για την Ύδρα. Κατά την διαδρομή εξαντλημένος από τις κακουχίες και τις συγκινήσεις της τραγικής του περιπέτειας πέθανε, στο πλοίο, από καρδιακή προσβολή. Το σώμα του κηδεύθηκε στην Ύδρα με τιμές ΗΡΩΟΣ!

Το μόνο που διαπραγματεύθηκαν οι Αγιορείτες ήταν το χρηματικό ποσόν των δυόμισυ εκατομμυρίων γροσίων, για το οποίο ζήτησαν 40 ημέρες χρονικά διάστημα για την παράδοση τελικά στους Τούρκους αυτού του ποσού.

 Πηγή. Στο history-of-macedonia διαβάστε την επιστολή που στάλθηκε το έτος 1951 σε Ελληνική εφημερίδα από έναν από τους απόγονους του Μακεδόνα Ήρωα από τις Σέρρες, Εμμανουήλ Παππά. Στην επιστολή περιέχονται σημαντικές πληροφορίες για την τύχη των υιών του Μακεδόνα Ήρωα του 1821.

ZHTΩ ΤΟ ΑΘΑΝΑΤΟ 1821!!!



Λόγια του Γεώργιου Καραϊσκάκη:

«Ποια Κυβέρνησις, καπετάν Νότη; Το τζιογλάνι του Ρείζ – έφέντη ό τεσσερομάτης;» («Έτσι αποκαλούσε τον Μαυροκορδάτο επειδή φορούσε γυαλιά).
«Ποιοι τον έκαμαν Κυβέρνηση;
Εγώ κι άλλοι δεν τον γνωρίζομεν!».

«Έλα, σκατότουρκε, έλα Εβραίε, απεσταλμένε από τους γύφτους, έλα ν’ ακούσεις τα κέρατα σας – γαμώ την πίστιν σας και τον Μουχαμέτη σας.
Τι θαρεύσατε, κερατάδες.
Ιδού οι Έλληνες! Αυτοί σας χέζουν και τώρα και πάντα».

«Μου γράφεις ένα μπουγιουρντί,
λέγεις να προσκυνήσω.
Κι εγώ πασά μου ρώτησα τον μπούτζον μου τον ίδιον
κι αυτός μού αποκρίθηκε να μη σε προσκυνήσω,
κι αν έλθεις κατ’ επάνω μου,
ευθύς να πολεμήσω».

Παρασκευή, 24 Μαρτίου 2017

Ο Άγγλος «φιλέλληνας» που τον τιμούμε αλλά…ήταν μισέλληνας.


Ήταν κατά της απελευθέρωσης και επιθυμούσε να καταργηθεί ο ελληνικός στρατός. Κι όμως έγινε έρανος για να γίνει το άγαλμά του.

Στον προαύλιο χώρο του Πανεπιστημίου Αθηνών υπάρχει ο μαρμάρινος αδριάντας του Ουίλλιαμ Γλάδστωνος , Άγγλου πολιτικού που θεωρήθηκε μέγας φιλέλληνας και έτυχε της ανάλογης αναγνώρισης και ευγνωμοσύνης από το ελληνικό έθνος. Δεν είναι μόνο ο αδριάντας αλλά και οι δεκάδες δρόμοι στην πρωτεύουσα και στις άλλες πόλεις  που έχουν πάρει το όνομά του. Η πατρίς ευγνωμονούσα… όχι μόνο τα  παιδιά της, αλλά και όσους ξένους την αγάπησαν και τη βοήθησαν σε κρίσιμες ώρες -και ο Γλάδστων ήταν ένας απ’αυτούς.

Ε, λοιπόν, αυτή η ιστορία  του φιλελληνισμού του Γλάδστωνα είναι μια από τις μεγαλύτερες απάτες του ελεύθερου ελληνικού κράτους. Ο τύπος αυτός όχι μόνο δεν ήταν φιλέλληνας, όχι μόνο δεν βοήθησε διόλου, αλλά, αντιθέτως, είχε ξεπεράσει άπειρες φορές την ουδέτερη στάση και άνετα θα μπορούσε να τοποθετηθεί στο πάνθεον των μισελλήνων.

Ο Γλάδστων είχε χρηματίσει υπουργός Οικονομικών, εξωτερικών αλλά και πρωθυπουργός της Μεγάλης Βρετανίας αρκετές φορές, ανάμεσα στο 1860 και στο 1886. Όπως καταλαβαίνετε, αυτό που ενδιέφερε το Γλάδστωνα, ενώ ήταν επικεφαλής της υπερδύναμης, ήταν τα συμφέροντα της χώρας του και όχι βέβαια της μικρής Ελλάδας, που ήταν προτεκτοράτο των Άγγλων.

Υποτίθεται ότι η μεγαλύτερη προσφορά του ήταν η ένωση των Επτανήσων με την Ελλάδα. Ουδέν ψευδέστερον. Οι Άγγλοι είχαν αποφασίσει επίσημα ότι η κατοχή των Ιονίων νήσων δεν τους συνέφερε και ήθελαν να απαλλαγούν από αυτά. Αφενός λοιπόν, έκαναν τη δουλειά τους, αφετέρου το πούλησαν για δωρεά, βάζοντας ως όρο στην ελληνική κυβέρνηση και στο βασιλιά να υπογράψουν ένα επαίσχυντο κείμενο, που έλεγε ότι οι Έλληνες δεσμεύονται «να αποφύγουν κάθε επιθετική ενέργεια, κατά των γειτόνων τους των Τούρκων».

Φυσικά, αυτοί υπέγραψαν  και ορθώς έκαναν. Γενικώς, ο  φιλέλληνας Γλάδστων, μόλις άκουγε ότι η Ελλάδα επιθυμεί την απελευθέρωση των υπόδουλων παιδιών της στη Θεσσαλία, στη Μακεδονία, στην Ήπειρο και στη Θράκη, έβγαζε σπυριά. Μανία του είχε γίνει ο πλήρης αφοπλισμός της Ελλάδας. Ως πρωθυπουργός, έστειλε μια απόρρητη έκθεση στον υφυπουργό Χάμμοντ, στον οποίο υπενθύμιζε το «μοχλό του δανείου» για να υποχρεωθεί η Ελλάδα να μειώσει τις στρατιωτικές δαπάνες.

«Το καλύτερο» γράφει ο Γλάδστων «θα ήταν να καταργηθεί ολότελα ο ελληνικός στρατός, που δημιουργεί πονοκεφάλους. Εφόσον οι εγγυήσεις των τριών προστάτιδων δυνάμεων διασφαλίζουν την Ελλάδα την Ελλάδα από τυχόν επίθεση, οφείλει να μη διατηρεί στρατό και στόλο, αλλά απλώς μια αστυνομία». Μωρέ μπράβο φιλελληνισμός, και του δώσαμε και δρόμους να πάρουν το όνομά του!

Τακτικά επίσης ο Γλάδστων χρησιμοποιούσε το παράδειγμα της αποτυχημένης επανάστασης του ’66 στην Κρήτη, για να «συνετίσει» τους Έλληνες υπευθύνους. «Απομονωμένη, η Ελλάς είδε πως ήταν υποχρεωμένη να εγκαταλείψει τις βλέψει της για την προσάρτηση του νησιού. Ας βγάλει το δίδαγμά της.

Οι Μεγάλες Δυνάμεις δεν θα επιτρέψουν στην Ελλάδα να διευρύνει τα σύνορα της και ας απαλλαγεί από αυτήν την προκατάληψη». Μα, τότε, πως εξελήφθη αυτός ο άνθρωπος ως φιλέλληνας και του αποδώσαμε τόσες τ ίμες;

Πρώτον, διότι η κοινή γνώμη πίστεψε την απατεωνιά των Εγγλέζων, ότι δήθεν μας έκαναν δώρο τα Επτάνησα.

Δεύτερον, διότι ο Γλάδστων είχε κλασική παιδεία και είχε μεταφράσει Όμηρο. Οι ταλαίπωροι οι Έλληνες δεν μπορούσαν να δεχτούν ότι ήταν δυνατόν να συμβαδίζει η αρχαιολατρία με έναν απροκάλυπτο μισελληνισμό.

Τρίτον, διότι στη δύση της καριέρας του, κι όταν τα συμφέροντα της Αγγλίας πήγαν στην ακριβώς αντίθετη κατεύθυνση, δηλαδή προς την ενίσχυση της Ελλάδας, ώστε α κυριαρχήσει αυτή- που ήταν φίλη της Αγγλίας- και όχι η Ρωσία, που ήταν ανταγωνιστική δύναμη, στα νότια Βαλκάνια ο Γλάδστων άρχισε να διατυπώνει φιλελληνικές ή μάλλον αντι-τουρκικές, θέσεις.

Παράλληλα, τα ελληνικά κόμματα ήταν τόσο διαβρωμένα και ξεπουλημένα στους ξένους προστάτες που έψαχναν με το κιάλι κάποιον από τις προστάτιδες χωρίς να παραστήσει τον φιλέλληνα.

Με τούτα και με κείνα, ο Γλάδστων ανακηρύχθηκε μέγας φιλέλληνας και ευεργέτης, ενώ ο αδριάντας που στήθηκε στο πανεπιστήμιο Αθηνών έγινε με χρήματα που συγκεντρώθηκαν το 1882 με πανελλήνιο έρανο.

Πληρώσαμε δηλαδή κι από πάνω. Υπάρχει κι ένα καλό σ’αυτές τις απίστευτες ιστορίες φιλελληνισμού. Συνειδητοποιούμε πως, διαθέτοντας τέτοιους φιλέλληνες, δεν μπορεί να μας κάνει ζημιά ακόμα και ο χειρότερος ανθέλληνας.







ΠΗΓΗ: μηχανή του χρόνου


Λιαντίνης - "Θοδωράκης Κολοκοτρώνης".


Πέμπτη, 23 Μαρτίου 2017

Βρέθηκε στον Πλαταμώνα το άκρο του μυκηναϊκού πολιτισμού.



Πλούσια κτερισμένα νεκροταφεία με τάφους που ανοίγονται ξανά και ξανά -έως και τρεις φορές- και επαναχρησιμοποιούνται και ήρθαν στο φως κατά τη διάνοιξη της ΠΑΘΕ στην περιοχή του Πλαταμώνα, αποδεικνύουν ότι ο Μακεδονικός Όλυμπος αποτελεί το βορειότερο άκρο του μυκηναϊκού πολιτισμού, του σπουδαίου αυτού οικονομικού και κοινωνικού συστήματος στον Ελλαδικό χώρο.

Τα νεκροταφεία κατά την Ύστερη Εποχή του Χαλκού, περίπου στον 17ο π.Χ. αιώνα, έχουν μετακινηθεί έξω από τους οικισμούς, περιλαμβάνουν μεγάλους και περίτεχνους τάφους, κατάλληλους για πολλαπλούς ενταφιασμούς, ενώ μαζί με τους νεκρούς τοποθετούνται πολύτιμα αντικείμενα.

Η αρχαιολόγος της ΕΦΑ Πιερίας Σοφία Κουλίδου και η ανθρωπολόγος Παρασκευή Τριτσαρόλη, από το Εργαστήριο Αρχαιολογικών Ερευνών Malcolm H. Wiener της Αμερικανικής Σχολής Κλασικών Σπουδών στην Αθήνα, μελετούν το αρχαιολογικό και σκελετικό υλικό που ήρθε στο φως από δύο νεκροταφεία στις θέσεις Τριμπίνα και Ρέμα Ξυδιάς στον Πλαταμώνα Πιερίας και παρουσιάζουν τα πρώτα συμπεράσματά τους στην 30ή Επιστημονική Συνάντηση για το Αρχαιολογικό Έργο στη Μακεδονία και τη Θράκη, αύριο στη Θεσσαλονίκη.



Τα δύο νεκροταφεία βρίσκονται σε μικρή απόσταση, μόλις ένα χιλιόμετρο μεταξύ τους, και χρονολογούνται στο τέλος της Ύστερης Εποχής του Χαλκού, 15ος-12ος π.Χ. αιώνας. Είναι η πρώτη φορά που στην περιοχή αυτή εντοπίζονται κιβωτιόσχημοι τάφοι κατασκευασμένοι από πλακαρούς λίθους ή καλοπελεκημένες πλάκες περιμετρικά και κάποιες φορές σφραγίζονται με πηλόχωμα.

Στο εσωτερικό των τάφων αποκαλύφθηκε πληθώρα αγγείων μυκηναϊκού τύπου, επίσης πρωτοεμφανιζόμενα στην περιοχή, με χάλκινα κοσμήματα (βραχιόλια, δαχτυλίδια, σφηκωτήρες/κοσμήματα για τα μαλλιά), χάλκινα όπλα, όπως ξίφος και αιχμές δόρατος, εξαρτήματα ενδυμάτων και εργαλεία, ενώ κάποιοι από τους νεκρούς ήταν κτερισμένοι με σφραγιδόλιθους, αντικείμενο με ιδιαίτερη σημασία για την κατανόηση των ορίων του μυκηναϊκού κόσμου.

Η ανθρωπολογική εξέταση των οστών έδωσε πολύτιμες πληροφορίες, όχι μόνο για τα δημογραφικά και παλαιοπαθολογικά χαρακτηριστικά των νεκρών, αλλά κυρίως για τα ταφικά έθιμα της περιοχής.

Ένα καινούργιο στοιχείο ταφικής πρακτικής που παρατηρήθηκε στα δύο νεκροταφεία, είναι η επανάχρηση των τάφων και η δευτερογενής μεταχείριση των οστών προηγούμενων νεκρών.

Με άλλα λόγια μετά τον ενταφιασμό του πρώτου νεκρού, ο τάφος ανοίγεται ξανά έως και 3 φορές για να ταφεί ο επόμενος νεκρός και τα οστά των προηγούμενων είτε σπρώχνονταν στην άκρη είτε τοποθετούνταν σε σωρό έξω από τον τάφο και μαζί με τα λείψανα των προηγούμενων νεκρών μετακινούνταν και τα αρχικά κτερίσματα.



Αυτή η πρακτική εντάσσεται σε ένα ευρύτερο πλαίσιο επαναπροσδιορισμού της ατομικής ταυτότητας, της κοινωνικής συνοχής και της συλλογικής μνήμης που φαίνεται ότι άλλαξε σημαντικά κατά την Ύστερη Εποχή του Χαλκού στον ελλαδικό χώρο.
Κατά συνέπεια, τα αίτια της αλλαγής αυτής πρέπει να αναζητηθούν τόσο σε κοινωνικούς όσο και σε πολιτιστικούς παράγοντες, καθώς και στον συσχετισμό εσωτερικών εξελίξεων και εξωτερικών ερεθισμάτων.

ΣΥΜΦΩΝΑ με μελέτες του αρχαιολογικού και σκελετικού υλικού από τα δύο νεκροταφεία στις θέσεις Τριμπίνα και Ρέμα Ξυδιάς στον Πλαταμώνα Πιερίας, μετά τον ενταφιασμό του πρώτου νεκρού, ο τάφος ανοίγεται ξανά έως και τρεις φορές για να ταφεί ο επόμενος νεκρός και τα οστά των προηγούμενων είτε σπρώχνονταν στην άκρη είτε τοποθετούνταν σε σωρό έξω από τον τάφο...

Σημειώνεται ότι στο Ρέμα Ξυδιάς η ανασκαφή που έγινε στη διάρκεια των εργασιών για την κατασκευή της ΠΑΘΕ έφερε στο φως ένα αψιδωτό κτίριο μεγάλων διαστάσεων, που χρονολογείται περίπου στην ίδια εποχή με τους τάφους, ενώ στη θέση Τριμπίνα, επίσης στον Πλαταμώνα, αποκαλύφθηκε οικισμός λίγο πρωιμότερος από το νεκροταφείο.


ΜΑΡΙΑ ΡΙΤΖΑΛΕΟΥ / ethnos

Η πραγματική Εθνική Εορτή πρέπει να εορτάζεται την 23η Μαρτίου! Την καθιέρωσε στις 25 Μαρτίου το Θεοκρατικό καθεστώς για να συμπέσει με τον ευαγγελισμό της θεοτόκου.


Ο αγώνας για την ελευθερία των Ελλήνων ξεκίνησε με το πέρασμα του ποταμού Προύθου, στην Μολδοβλαχία, από τον Υψηλάντη, στις 22 Φεβρουαρίου 1821 (6 Μαρτίου με το νέο ημερολόγιο) και την προκήρυξή του «Μάχου υπέρ πίστεως και πατρίδος». Ήταν ένα κίνημα που εκδηλώθηκε σε ξένη χώρα και έσβησε σε ξένη χώρα. Αν και το αρχικό σχέδιο προέβλεπε και ταυτόχρονη εξέγερση στην Ελλάδα, εδώ ακολουθήθηκε άλλη διαδρομή. Ο Χριστόφορος Περαιβός το 1818 κατέβηκε στην Μάνη, στις Κιτριές, και κατόρθωσε να ομονοήσει τους Μανιάτες Μπέηδες και να συμφωνήσουν ότι θα αγωνιστούν για την ελευθερία της Ελλάδας.

Απότοκο της Συμφωνίας των Κιτριών ήταν η παμμανιάτικη σύναξη στην Αρεόπολη (τότε Τσίμοβα), 17 Μαρτίου 1821, όπου αποφασίστηκε να αρχίσει ο αγώνας για την ελευθερία.

Μία υποχρέωση των Μανιατών για την αυτονομία τους, ήταν να παράσχουν στρατιωτική προστασία στον αγά της Καλαμάτας, όποτε αυτός το ζητούσε. Τις ημέρες του Μαρτίου 1821 είχαν πληθύνει οι ενδείξεις ότι οι Έλληνες ετοίμαζαν επανάσταση, ιδιαίτερα μετά την αποκάλυψη του φορτίου όπλων που είχε φτάσει στην Καρδαμύλη, στις 18 του μήνα. Τότε ο αγάς Σουλεϊμάν Αρναούτογλου ζήτησε από τον Μπέη της Μάνης Πέτρο Μαυρομιχάλη να του παράσχει προστασία, όπως είχε υποχρέωση. Ο Πετρόμπεης έστειλε στις 22 Μαρτίου στην Καλαμάτα 150 άνδρες υπό την αρχηγία του γιου του Ηλία Μαυρομιχάλη. Αυτοί κατέλαβαν επίκαιρες θέσεις στην πόλη και άλλοι οπλισμένοι Έλληνες ενίσχυαν ην δύναμή τους.

Θορυβηθείς ο αγάς, ζήτησε από τον Μαυρομιχάλη να έλθει ο ίδιος προς προστασία του με περισσότερους άνδρες. Την επαύριο, 23 Μαρτίου, έφθασαν στην Καλαμάτα 2. 000 Μανιάτες (κατά την αφήγηση του Κολοκοτρώνη) με επικεφαλής τον Πετρόμπεη και τον μπέη της Καρδαμύλης Παναγιώτη Μούρτζινο. Ενώθηκαν με τους υπολοίπους και όλοι μαζί έφθασαν στην κατοικία του Σουλεϊμάν Αρναούτογλου. Αλλά, αντί να του προσφέρουν προστασία, του ζήτησαν να παραδοθεί και να τους παραδώσει τα κλειδιά της πόλης. Η Καλαμάτα ήταν η πρώτη ελληνική πόλη που απελευθερώθηκε από τον τουρκικό ζυγό, χωρίς μάλιστα να χυθεί σταγόνα αίμα.

Πότε ακριβώς παραδόθηκε η πόλη

Πολλοί εμβριθείς ιστορικοί θέλουν η Μεσσηνιακή Γερουσία ή Μεσσηνιακή Σύγκλητος να συστήθηκε την 25η  Μαρτίου και η προκήρυξη προς τις ευρωπαϊκές αυλές στάλθηκε στις 26 Μαρτίου. Δεν έχουν βέβαια λάβει τον κόπο να ρίξουν μια ματιά στην ημερομηνία της ίδιας της προκήρυξης ή να σταθούν στην πρώτη παράγραφό της. Η  Προκήρυξη στέλνεται εκ μέρους του αρχιστρατήγου των σπαρτιατικών στρατευμάτων Πέτρου Μαυρομιχάλη και εκ μέρους της Μεσσηνιακής Συγκλήτου. Ημερομηνία υπογραφής η 23η Μαρτίου. Για να υπάρχουν αυτά τα στοιχεία στην Προκήρυξη, δεν αποφασίστηκε ούτε η ονομασία σπαρτιατικά στρατεύματα ούτε η Μεσσηνιακή Σύγκλητος συστήθηκαν εκείνη την ημέρα. Υπήρχε σχέδιο και είχε αποφασιστεί από καιρό. Από καιρό θα πρέπει να είχε αποφασιστεί και το πνεύμα της Προκήρυξης, αν όχι το πλήρες κείμενο. Δεν είναι δυνατόν όλα αυτά να αποφασίζονται και υλοποιούνται σε μια ημέρα, και μάλιστα ημέρα αναταραχής.

Είναι πιθανό η παράδοση της πόλης να έγινε στις 22 Μαρτίου, όπως γράφει ο Φωτάκος στα «Απομνημονεύματά» του, και να επικράτησε ημερομηνία εορτασμού, η ημερομηνία της Προκήρυξης, η 23η Μαρτίου. Όμως για την σύσταση της Μεσσηνιακής Γερουσίας ο Φωτάκος γράφει: «Μετά ταύτα (σ. σ. εννοεί την παράδοση της πόλης) έκαμαν οι καπετανέοι συμβούλιον πώς να εξαπλώσουν την επανάστασιν∙ απεφασίσθη λοιπόν να υπάγουν να πολιορκήσουν μαζύ με τους εντοπίους τα φρούρια της Μεσσηνίας, Μεθώνην, Κορώνην και Νεόκαστρον, οι δε γέροντες Π. Μαυρομιχάλης, Ιωάννης και Γεώργιος Καπετανάκηδες, ο Ν. Χρηστέας, ο Π. Κυβέλος, ο Ιωάννης Κατσής ή Μαυρομιχάλης, ο Κυριακούλης Κουτράκος, ο Πατριαρχέας και άλλοι έμειναν εις τας Καλάμας δια την ευταξίαν και έκαμαν την λεγομένη Γερουσίαν των Καλαμών».

Ασαφής είναι και η ημερομηνία της δοξολογίας για την απελευθέρωση της πόλης. Ο ιστορικός Φίνλεϋ την τοποθετεί στις 24 Μαρτίου. Στην «Ιστορία της Ελληνικής Επαναστάσεως» γράφει: «Στις 5 Απριλίου (χρονολογεί με το νέο ημερολόγιο) έγινε η πρώτη ευχαριστήρια δοξολογία της Ελληνικής Εκκλησίας, ευχαριστήρια για την επιτυχία των Ελληνικών όπλων. Η τελετή έγινε στην όχθη του χειμάρρου που περνά μέσα από την Καλαμάτα. Εικοσιτέσσερις παπάδες ιερουργήσανε και ολόγυρα πέντε χιλιάδες αρματωμένοι άνδρες. Ποτέ δοξολογία δεν έγινε με μεγαλύτερη θέρμη, ποτέ καρδιές δεν ξεχειλίσανε από ειλικρινέστερη αφοσίωση στον Ουρανό, ούτε θερμότερη ευγνωμοσύνη για την Εκκλησία τους και το Θεό τους. Δάκρυα πατριωτισμού τρέχανε πάνω στα μάγουλα σκληρών πολεμιστών και ανελέητοι ληστές κλαίγανε με λυγμούς σαν μικρά παιδιά. Όλοι οι παρευρισκόμενοι νοιώθανε ότι τα γεγονότα ανοίγανε καινούργια εποχή στην ελληνική ιστορία και όταν η νέα Ελλάδα αποκτήσει ιστορικούς, καλλιτέχνες και ποιητές, αναμφίβολα αυτή η σκηνή θα πάρει θέση στο πάνθεον της δόξας». Οι νέα Ελλάδα απέκτησε και καλλιτέχνες και ποιητές και ιστορικούς, αλλά αντί για το πάνθεον της δόξας την πέταξαν στον καιάδα της λήθης.

Διαστρεβλώσεων το ανάγνωσμα

 Η πρώτη διαστρέβλωση έγινε από την επίσημη πολιτεία  Στις 15 Μαρτίου 1838 εξεδόθη το παρακάτω Διάταγμα του Όθωνα:

«Επί τη προτάσει της Ημετέρας επί των Εκκλησιαστικών κλπ Γραμματείας θεωρήσαντες ότι η ημέρα της 25ης Μαρτίου, λαμπράν καθ’ εαυτήν εις πάντα Έλληνα δια την εν αυτή τελουμένην εορτήν του Ευαγγελισμού της Υπεραγίας Θεοτόκου, είναι προσέτι λαμπρά και χαρμόσυνος δια την κατ’ αυτήν την ημέρα έναρξιν του περί ανεξαρτησίας αγώνος του ελληνικού έθνους καθιερούμεν την ημέρα αυτή εις το διηνεκές, ως ημέρα εθνικής εορτής».

Θα πρέπει να ερευνήσουμε το ιστορικό τοπίο της εποχής. Τον Ιούλιο του 1833 υπήρξε η πρώτη μεγάλη σύγκρουση του Όθωνα με την εκκλησία, με αιτία την ανακήρυξη του αυτοκέφαλου της ελληνικής εκκλησίας. Η κατάσταση επιδεινώθηκε με την κατάσχεση μέρους της εκκλησιαστικής περιουσίας, κτημάτων των ανενεργών μοναστηρίων. Η εκκλησιαστική αντίδραση ήταν σφοδρή και ενδυμανώθηκε από το ζήτημα που ετέθη περι του θρησκεύματος του διαδόχου του Όθωνα. Μία μυστική εταιρεία, με την ονομασία «Φιλορθόδοξος Εταιρεία», σχεδίαζε να δολοφονήσει τον Όθωνα κατά την διάρκεια κάποιου επισήμου εορτασμού.
Η ενδοτικότητα της πολιτείας απέναντι στην εκκλησία επιβεβαιώθηκε τον επόμενο χρόνο. Το 1839, πλοίο του Πολεμικού Ναυτικού, με πλοίαρχο τον γιο του θαλασσομάχου του Αγώνα Μιαούλη και επιβάτη των επί των Εκκλησιαστικών υπουργό Γ. Γλαράκη, που υπέγραψε και το Διάταγμα για την 25η Μαρτίου, πήγε στην Άνδρο και από εκεί οδήγησε δεσμώτη τον Θεόφιλο Καΐρη, προκειμένου να δικαστεί από το Συνοδικό Δικαστήριο. Ενώ πρόσφερε η πολιτεία ένα ακόμη δώρο στην εκκλησία. Έπαυσε από γραμματέα της Συνόδου τον Θεόκλητο Φαρμακίδη, ο οποίος πρωτοστάτησε στην ανακήρυξη του αυτοκέφαλου, και τον αναγόρευσε καθηγητή Φιλολογίας στο νεοσύστατο τότε Πανεπιστήμιο.

Η συμπόρευση εκκλησίας και πολιτείας, με υπεροχή της εκκλησίας, συντελέσθηκε με τον τόμο του 1850, του πατριαρχείου. Τότε αναγνωρίστηκε από το πατριαρχείο το αυτοκέφαλο της ελληνικής εκκλησίας, αλλά ταυτόχρονα η ελληνική εκκλησία αναγνώρισε το αδιαφιλονίκητο πρωτείο του πατριαρχείου. Από το 1850 και μετά, πλάστηκαν οι μύθοι του Κρυφού Σχολειού και της ευλογίας του λάβαρου στην Αγία Λαύρα από τον Παλαιών Πατρών Γερμανό την 25η Μαρτίου.

Ενώ το 1852 πρωτοεμφανίζεται ο όρος ελληνοχριστιανικός πολιτισμός στον πρόλογο συλλογής δημοτικών ασμάτων του Σπυρίδωνα Ζαμπέλιου. Μια άλλη παράμετρος που επενέργησε να ξεχαστεί η 23η Μαρτίου και να γίνεται μια λιγόλογη και ασαφής παραπομπή στην Διακήρυξη, είναι ότι μόνον αυτή δεν κάνει την παραμικρή αναφορά σε θρησκεία και πίστη.

Μερική αποκατάσταση

Σταδιακά, η επέτειος της 23ης Μαρτίου περιέπεσε στην λήθη. Εορτασμός ανεπίσημος και τοπικός ήταν η τιμή προς την επέτειο της απελευθέρωσης της Ελλάδας. Κάποιες σκόρπιες φωνές πνίγηκαν στην επίσημη κρατική σιωπή. Έπρεπε να περάσουν 126 χρόνια από την επέτειο και η Καλαμάτα να έχει έναν φωτισμένο μητροπολίτη, τον Χρυσόστομο Δασκαλάκη. Όταν η προσπάθεια της επιτροπής, που ο ίδιος είχε ορίσει με επικεφαλής τον αείμνηστο Γιάννη Αναπλιώτη, που και αυτός είχε αγωνιστεί για την αναγνώριση της επετείου, να πετύχει από την κυβέρνηση αναγνώριση της 23ης Μαρτίου, καθυστερούσε και δεν προχωρούσε, δια νυκτός αναχώρησε από την Καλαμάτα για την Αθήνα. Αναστατώνοντας τους πάντες και τα πάντα, ο φωτισμένος εκείνος ιεράρχης κατάφερε να εξασφαλίσει την επίσημη αναγνώριση.

Στις 17 Απριλίου 1947 υπεγράφη από τον τότε βασιλέα Παύλο και τον τότε υπουργό Εσωτερικών Γεώργιο Παπανδρέου το πιο κάτω Βασιλικό Διάταγμα, που δημοσιεύτηκε στο ΦΕΚ 72/19 Απριλίου 1947:

«Επιθυμούντες όπως, η επέτειος της 23ης Μαρτίου 1821 καθ’ ην η πόλις των Καλαμών, απετίναξε πρώτη τον Τουρκικόν ζυγόν, εορτάζηται ως εμπρέπει εις το ιστορικόν τούτο γεγονός, προτάσει του Ημετέρου επί των Εσωτερικών Υπουργού, απεφασίσαμεν και διατάσσομεν:

1) Την 23 Μαρτίου θα εορτάζεται, ως τοπική εορτή, η επέτειος της απελευθερώσεως της πόλεως των Καλαμών.

2) Κατά ταύτην θα τελήται εις τον εν Καλάμαις διασωζόμενον ιστορικών φραγκοβυζαντινόν Ναόν των «Αγίων Αποστόλων» δοξολογία εις ανάμνησιν της ιστορικής ημέρας και επιμνημόσυνος δέησις υπέρ των ηρώων της Ελευθερίας.

Εις τον επί των Εσωτερικών υπουργόν ανατίθεμεν την δημοσίευσιν και εκτέλεσιν του παρόντος».

Η ασέβεια προς ένα μοναδικό μνημείο

Η εφημερίδα «Θάρρος» αναδημοσίευσε, στις 16 Οκτωβρίου 1994, από την «Ηχώ Μεσσηνίας», της 15ης Φεβρουαρίου 1956, το πιο κάτω συμφωνητικό ενοικίου:

«Δια του παρόντος γράμματος φανερώνομεν ημείς οι κάτωθι υπογεγραμμένοι, ότι από σήμερον νοικιάζομεν το σπίτι του κυρ Νικολού Κορφιωτάκη δια γρόσια εξακόσια, ήτοι νούμερο 600 τον χρόνον, το οποίον... να καθήση ο ενδοξότατος μπέης, εφένδης αχμέτ μπέη εφένδης βοϊβόντας μας και αυτά τα γρόσια 600, το νοίκι του σπητίου, να μη μπένουν για λογαριασμό της... του τόπου ούτινος του δίδομεν το παρόν μας γράμμα εις χείρας του, τα οποία γρόσια να του δίδομεν εις δύο... το ήμισυ τελειώνοντες οι εξ μήνες και το άλλο ήμισυ τέλος του χρόνου και ούτως βεβαιώνομεν.
1816 Οκτωβρίου 15 Καλαμάτα
Ηλίας Τζάννες βεβαιώνω
Πανάγος Κυριακός βεβαιώνω».

Σίγουρα πρόκειται για το κτήριο της πλατείας Υπαπαντής, γνωστό ως Κορφιωτάκειο. Από την ιστορία είναι γνωστό ότι εντός της οικίας του ο Σουλεϊμάν Αρναούτογλου διαπραγματεύτηκε την παράδοση της πόλης και την εξασφάλιση της φυγής του. Είχαν περάσει 193 χρόνια από την ημερομηνία παράδοσης της πόλης και βάρβαρος νους και ανόσια χέρια οδήγησαν την μπουλντόζα να κατεδαφίσει το ιστορικό κτήριο. Ήταν 7 Οκτωβρίου 1994, ημέρα Σάββατο. Ο Κώστας Αθανασόπουλος, αντιδήμαρχος Καλαμάτας, έδωσε εντολή στον χειριστή του μηχανήματος Σταύρο Παναγιωτόπουλο να γκρεμίσει το μνημείο, αν και είχε κριθεί διατηρητέο. Τοπικός και αθηναϊκός τύπος είχαν χαρακτηρίσει την πράξη έγκλημα.  Ο τότε Γ. Γραμματέας του υπουργείου Πολιτισμού Γιώργος Θωμάς, που έφθασε στην πόλη 4 ημέρες μετά την κατεδάφιση, χαρακτήρισε την πράξη βάρβαρη.

Η εφημερίδα «Ελευθερία», της Καλαμάτας, καιρό πριν την κατεδάφιση είχε επισημάνει τον κίνδυνο κατεδάφισης του μνημείου και είχε προσπαθήσει να την αποτρέψει. Ακούστηκαν εκείνη την εποχή ανιστόρητα επιχειρήματα υπέρ της κατεδάφισης. Είχαν χαρακτηρίσει το Κορφιωτάκειο μνημείο «Οθωμανικής τυραννίας και βαρβαρότητας του φονταμενταλισμού». Κατ’ αρχήν, εκτός από διοικητήριο του αγά της Καλαμάτας, υπήρξε το κτήριο εντός του οποίου υπεγράφη η απελευθέρωση της πόλης. Για όσους που σήμερα δεν διακατέχονται από τον σύνδρομο του ραγιαδισμού, το Κορφιωτάκειο αποτελούσε μνημείο απελευθέρωσης. Όσο για την βαρβαρότητα του φονταμενταλισμού, θα πρέπει να γνωρίζουν, όσοι υποστηρίζουν αυτή την άποψη, ότι οι Οθωμανοί ουδέποτε υπήρξαν φονταμεταλιστές. Αντίθετα, υπήρξαν ανεξίθρησκοι και οι αρχηγοί των εκκλησιών εντός της αυτοκρατορίας συνδιοικούσαν με τον σουλτάνο, που, μάλιστα, είχε παραχωρήσει μεγάλα προνόμια και κοσμική εξουσία στον πατριάρχη.

Ερωτήματα μετά την κατεδάφιση

Έχουν περάσει πολλά χρόνια από τότε. Στη δίκη που ακολούθησε την κατεδάφιση, οι κατηγορούμενοι αθωώθηκαν. Όμως δύο ερωτήματα παραμένουν αναπάντητα.

1) Υπήρχε έγγραφη αίτηση της μητρόπολης προς τον δήμο για κατεδάφιση του κτηρίου;
2) Με ποια δικαιοπρακτικά έγγραφα (κληροδοτήματος, δωρεάς, παραχώρησης, αγοράς) έχει περιέλθει στην κυριότητα της μητρόπολης το Κορφιωτάκειο;

Ως προς το πρώτο ερώτημα, υπήρξαν δημοσιεύματα που έγραφαν περί συνεννοήσεως του τότε μητροπολίτη Χρυσοστόμου Θέμελη και του δήμου. Λαμβάνει άλλη διάσταση η έγγραφη συνεννόηση και άλλη η προφορική. Ο δήμος δεν είχε δικαίωμα παρέμβασης σε ξένη ιδιοκτησία και το επικαλέσθηκε αυτό, όταν κατηγορήθηκε η δημοτική αρχή, γιατί δεν είχε γκρεμίσει άλλα σαθρά κτήρια της πόλης. Άλλωστε, όπως φαίνεται και από δημοσιεύματα της εποχής, το σκαπτικό μηχάνημα πέρασε μέσα από το οικόπεδο του σημερινού νέου μητροπολιτικού μεγάρου. Ζητήθηκε και δόθηκε ή δεν δόθηκε άδεια, είναι άγνωστο.

Σήμερα, η προσπάθεια ανοικοδόμησης του κτίσματος έχει μείνει ημιτελής, καθώς το κόστος είναι μεγάλο και η μητρόπολη αδυνατεί να ανταποκριθεί. Όμως σύμφωνα με δημόσιες δηλώσεις του σημερινού μητροπολίτη Χρυσοστόμου, το κτήριο, όποτε αποπερατωθεί, θα λειτουργήσει σαν Εκκλησιαστικό Μουσείο. Είναι φυσικά δικαίωμα του κάθε ιδιοκτήτη να μεταχειρίζεται το κτίσμα του όπως επιθυμεί. Από την ώρα που το Κορφιωτάκειο δεν απετέλεσε περιουσία του καλαματιανού λαού, για να λειτουργήσει εκεί μνημείο της Εθνικής Απελευθέρωσης, θα διαιωνίζεται εσαεί η έλλειψη σεβασμού προς την Εθνική Παλιγγενεσία.



Τετάρτη, 22 Μαρτίου 2017

Λιαντίνης - Ο ρόλος του Πατριαρχείου στην τουρκοκρατία.



ΙΕΡΑ ΕΛΛΑΣ-ΚΙΝΗΜΑ ΕΘΝΙΚΩΝ

ΒΥΖΑΝΤΙΝΟΝ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟΝ (#2)



Ο Ελληνισμός σαν φυλή, σαν τρόπος ζωής, σαν Έθνος ζούσε κάτω από την εξουθενωτική εθνοκτόνο εβραιορωμαϊκή ιδεολογική και πολιτική τυραννία - την βυζαντινή τυραννία, τρομοκρατημένος, καταπιεσμένος, αναθεματισμένος, αφορισμένος, κουρσεμένος, εκμηδενισμένος, υβριζόμενος, χλευαζόμενος, συκοφαντούμενος, σκυλευόμενος, καταδιωκόμενος.

Αυτή είναι η αμερόληπτος ιστορική ΑΛΗΘΕΙΑ!



ΙΕΡΑ ΕΛΛΑΣ - ΚΙΝΗΜΑ ΕΘΝΙΚΩΝ

Τρίτη, 21 Μαρτίου 2017

Πως οι Νύμφες πήραν για πάντα στην αγκαλιά τους τον πανέμορφο Ύλα που ακολουθούσε τον Ηρακλή στην Αργοναυτική εκστρατεία.


 Στον πίνακα απεικονίζεται ο Ύλας σε πηγή γεμάτη με όμορφες νύμφες. Είναι έργο του βρετανού ζωγράφου, Τζον Ουίλιαμ Γουότερχαουζ και κοσμεί την πινακοθήκη του Μάντσεστερ.

Πρόκειται για επεισόδιο από την Αργοναυτική εκστρατεία, το οποίο κατέγραψε ο Απολλώνιος ο Ρόδιος στο έργο του «Αργοναυτικά», όπου περιέγραφε τις περιπέτειες του Ιάσονα και των συντρόφων του.

Ο Ύλας ήταν πανέμορφος νέος,  γιος του βασιλιά των Δρυόπων, Θειοδάμαντα, ο οποίος βασίλευε στην περιοχή ανάμεσα στα βουνά Οίτη και Παρνασσός. Όταν ο Ηρακλής πολέμησε και νίκησε τους Δρύοπες, έσφαξε τον Θειοδάμαντα, αλλά δεν πείραξε τον γιο του και αποφάσισε να τον πάρει μαζί του.


Σύμφωνα με τη μυθολογία, ο Ύλας τον ακολούθησε στην Αργοναυτική εκστρατεία. Κάποια στιγμή οι Αργοναύτες έφτασαν στη Χίο για να αναζητήσουν προμήθειες. Τότε, ο Ύλας πήρε το αγγείο του και πήγε στο δάσος για να αναζητήσει πόσιμο νερό.

Καθώς περπατούσε, είδε μια πηγή, γύρω από την οποία ήταν συγκεντρωμένες νύμφες, οι οποίες τραγουδούσαν ύμνους στη θεά Άρτεμη. Πλησίασε στην πηγή και έσκυψε για να γεμίσει το αγγείο με νερό.


Τότε, η Εφυδάτια, μια νύμφη που κατοικούσε μέσα στο νερό, σήκωσε το κεφάλι της και τον αντίκρισε. Εντυπωσιασμένη από την ομορφιά του, τον ερωτεύτηκε.

Ο Ύλας αγνόησε το βλέμμα της κοπέλας και ενώ γέμιζε το αγγείο του, η Εφυδάτια τον πλησίασε για να τον φιλήσει. Τον αγκάλιασε από το λαιμό και τον πήρε μαζί της στο βυθό της πηγής. Ο Ύλας εξαφανίστηκε για πάντα. Καθώς περνούσε η ώρα και δεν επέστρεφε, οι σύντροφοί του άρχισαν να ανησυχούν.


Ο Ηρακλής τον αναζήτησε σε όλο  το νησί, φωνάζοντας δυνατά το όνομά του. Μάταια όμως, δεν βρήκε κάποιο ίχνος του. Οι Αργοναύτες δεν μπορούσαν να περιμένουν, καθώς έπρεπε να συνεχίσουν το ταξίδι τους.

 Ο Ηρακλής, απαρηγόρητος για τον χαμό του φίλου του, ζήτησε από τον Πολύφημο να μείνει στο νησί για να τον αναζητήσει. Ο Πολύφημος ικανοποίησε την επιθυμία του και ίδρυσε την Κίο, αλλά δεν κατάφερε να τον βρει.

Μάλιστα όρισε ετήσια γιορτή, κατά την οποία οι κάτοικοι του νησιού έψαχναν τον Ύλα στα δάση. Σύμφωνα με τον μυθογράφο του 2ου αιώνα, Αντονίνο Λιβεράλι, οι νύμφες μεταμόρφωσαν τον Ύλα σε ηχώ για να μην μπορέσει να τον βρει ποτέ ο Ηρακλής....


ΒΥΖΑΝΤΙΝΟΝ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟΝ (#1)



Ο Ελληνισμός σαν φυλή, σαν τρόπος ζωής, σαν Έθνος ζούσε κάτω από την εξουθενωτική εθνοκτόνο εβραιορωμαϊκή ιδεολογική και πολιτική τυραννία - την βυζαντινή τυραννία, τρομοκρατημένος, καταπιεσμένος, αναθεματισμένος, αφορισμένος, κουρσεμένος, εκμηδενισμένος, υβριζόμενος, χλευαζόμενος, συκοφαντούμενος, σκυλευόμενος, καταδιωκόμενος.

Αυτή είναι η αμερόληπτος ιστορική ΑΛΗΘΕΙΑ!



ΙΕΡΑ ΕΛΛΑΣ - ΚΙΝΗΜΑ ΕΘΝΙΚΩΝ



O Κυνέγειρος στη Μάχη του Μαραθώνα, που σταμάτησε ένα περσικό πλοίο με το χέρι του. Όταν του το έκοψαν έβαλε το άλλο χέρι, όταν το έκοψαν και αυτό χρησιμοποίησε τα δόντια του!


Η μάχη του Μαραθώνα (490 π.Χ.) είναι η πρώτη στην ιστορία που γνωρίζουμε κάποιες παραμέτρους της, πέρα από τα ονόματα των επικεφαλής των αντιπάλων στρατευμάτων και το αποτέλεσμά της.

Αυτό οφείλεται κυρίως στον Ηρόδοτο, ο οποίος στο έργο του μας δίνει στοιχεία για την εξέλιξη της μάχης και τον τρόπο που νίκησαν οι Έλληνες τους Πέρσες χάρη στο σχέδιο του Μιλτιάδη.
Ορισμένες λεπτομέρειες της μάχης του Μαραθώνα που δεν αναφέρει ο Ηρόδοτος, αλλά που είναι ρεαλιστικές, έχουν καταγραφεί από μεταγενέστερους αρχαίους συγγραφείς.

Σύμφωνα με αρχαίες φιλολογικές πηγές, το πρώτο έργο (που είναι σήμερα χαμένο) απεικόνιζε διάφορες φάσεις της μάχης, ενώ στο δεύτερο πιθανότατα απαθανατίζεται η καταστροφή του περσικού ιππικού και επίλεκτου πεζικού μέσα στο Μικρό Έλος του Μαραθώνα. Τα έργα αυτά ανήκουν σε εποχή που ζούσαν ακόμη Μαραθωνομάχοι, οι οποίοι ήταν σε θέση να επιβεβαιώσουν τις πληροφορίες.



Η περιοχή σήμερα. Ο Τύμβος των Αθηναίων στον Μαραθώνα. Κάτω από το μνημείο έχουν ταφεί οι στάχτες των 192 πεσόντων Αθηναίων Μαραθωνομάχων, ένας απότους οποίους ήταν ο Κυνέγειρος. 

Οι αρχαίες πηγές για τη μάχη του Μαραθώνα έχουν διασώσει τη δράση Ελλήνων στρατιωτών, όπως του Κυνέγειρου και του μεγαλύτερου αδελφού του, Αισχύλου, γιοι του Ευφορίωνα από τον αθηναϊκό δήμο της Ελευσίνας. Σύγχρονο μνημείο στην Ελευσίνα –την πόλη του Κυνέγειρου και του Αισχύλου- που τιμά τη θυσία του Κυνέγειρου στον Μαραθώνα..

 Οι δύο αδελφοί ανήκαν στην Αιαντίδα φυλή και μαζί με τους άλλους οπλίτες της φυλής τους παρατάχθηκαν στον Μαραθώνα στο δεξί άκρο της φάλαγγας, το πιο επικίνδυνο σημείο μιας παράταξης στις μάχες της αρχαιότητας. Έτσι, όταν ξεκίνησε η σύγκρουση με τους Πέρσες, ο Κυνέγειρος και ο Αισχύλος βρέθηκαν στο μέσον της πιο σκληρής μάχης, όπου πολέμησαν γενναία.

Ο Κυνέγειρος τραυματίστηκε θανάσιμα στη διάρκεια μίας θεαματικής ενέργειάς του εναντίον του περσικού στόλου. Είναι πιθανόν ότι και ο Αισχύλος τραυματίστηκε σοβαρά στον Μαραθώνα, αλλά επιβίωσε από τη μάχη και έζησε για άλλα 34 χρόνια. Μέχρι το θάνατό του, το 456 π.Χ., είχε γράψει περίπου 80 τραγωδίες και εισάγει σημαντικές καινοτομίες στο θέατρο, κερδίζοντας έτσι τον χαρακτηρισμό «Πατέρας της Τραγωδίας».



Η ηρωική δράση του Κυνέγειρου εναντίον του περσικού στόλου Στη διάρκεια της μάχης του Μαραθώνα οι Πέρσες υπέστησαν οδυνηρή ήττα και άρχισαν να υποχωρούν άτακτα προς την ακτή και τα πλοία τους. Οι Αθηναίοι τούς καταδίωξαν και συγκρούστηκαν και πάλι μαζί τους. Σύμφωνα με τον Ηρόδοτο (6.113-114), σε αυτή τη φάση της μάχης σκοτώθηκαν ο Πολέμαρχος Καλλίμαχος, ο στρατηγός Στησίλεως, ο Κυνέγειρος και πολλοί άλλοι «ονομαστοί» Αθηναίοι.

Όσον αφορά τον Κυνέγειρο, ο Ηρόδοτος αναφέρει ότι σκοτώθηκε στην προσπάθειά του να εμποδίσει ένα περσικό πλοίο να αποπλεύσει, πιάνοντας την πρύμνη με το χέρι του, αλλά ένας Πέρσης του το απέκοψε με πέλεκυ. Η αναφορά του Ηροδότου ότι «παρομοίως (όπως ο Κυνέγειρος) οι Αθηναίοι επτά πλοία τα εμπόδισαν να αποπλεύσουν…» δείχνει ότι ο Κυνέγειρος δεν ήταν μόνος του και ότι και άλλοι Αθηναίοι προσπάθησαν να εμποδίσουν με τα χέρια τους τα εχθρικά πλοία να αποπλεύσουν.

Αυτό, όμως, το κατόρθωσαν σε μόλις επτά από τα εκατοντάδες πλοία του περσικού στόλου στην ακτή του Μαραθώνα. Οι Αθηναίοι προφανώς απέτυχαν να καταλάβουν περισσότερα πλοία, καθώς  αυτά ήταν επανδρωμένα ακόμη και στη διάρκεια της μάχης. Οι κωπηλάτες του περσικού στόλου δεν ήταν δούλοι και έφεραν όπλα, όπως δόρατα, τόξα και πελέκεις. Έτσι εξηγούνται και οι μεγάλες απώλειες των Αθηναίων σε αυτή τη φάση της μάχης, καθώς βρέθηκαν ακάλυπτοι στην ακτή, ενώ τα περσικά πληρώματα τούς χτυπούσαν ψηλά από τα πλοία τους. Ο Κυνέγειρος ήταν ένας από τους 192 Αθηναίους που σκοτώθηκαν στη μάχη του Μαραθώνα, αλλά ο μόνος πεσόντας οπλίτης που ο Ηρόδοτος αναφέρει ονομαστικά.

Φαίνεται ότι ο αρχαίος ιστορικός ακολούθησε μία παράδοση που υπήρχε ήδη στην Αθήνα γύρω στο 450 π.Χ., όταν την επισκέφθηκε για πρώτη φορά. Λεπτομέρεια από αναπαράσταση του 1895 της τοιχογραφίας της μάχης τουΜαραθώνα στην Ποικίλη Στοά, που δείχνει τον Κυνέγειρο να εμποδίζει το απόπλουενός περσικού πλοίου.



Στην τοιχογραφία της μάχης του Μαραθώνα στην Ποικίλη Στοά, που είχε φιλοτεχνηθεί μία δεκαετία νωρίτερα, ο Κυνέγειρος απεικονίστηκε να πολεμά τους Πέρσες δίπλα στα πλοία τους. Το έργο αυτό χρονολογείται μόλις 30 χρόνια μετά τη μάχη, όταν ακόμη ζούσαν πολλοί Μαραθωνομάχοι.

Αυτό καταδεικνύει ότι οι συμπολεμιστές του Κυνέγειρου είχαν ξεχωρίσει τη δράση του στη διάρκεια της μάχης και έτσι το κατόρθωμά του δεν υπήρξε ένα μεταγενέστερο φανταστικό εφεύρημα. Όμως, ο Κυνέγειρος δεν επιτέθηκε μόνος του εναντίον του περσικού στόλου αφού και άλλοι Αθηναίοι σκοτώθηκαν στην ακτή του Μαραθώνα πολεμώντας τους Πέρσες στα πλοία τους. Αυτοί, όμως, δεν είχαν την τιμή να απαθανατιστούν στην τοιχογραφία της μάχης στην Ποικίλη Στοά, ή να τους μνημονεύσει ο  Ηρόδοτος.

Ο λόγος γιατί ο Κυνέγειρος ξεχώρισε για τον ηρωισμό του αποκαλύπτεται από τον Πολέμωνα της Λαοδικείας, ρήτορα του 2ου αιώνα μ.Χ. Το μοναδικό έργο του που έχει σωθεί ολόκληρο είναι μια -φανταστική- ρητορική αντιπαράθεση μετά τη μάχη του Μαραθώνα, μεταξύ των πατέρων του Καλλίμαχου και του Κυνέγειρου, για το ποιος από τους γιους τους ήταν ο πιο γενναίος στη μάχη, ώστε να κερδίσει την τιμή να εκφωνήσει τον επιτάφιο λόγο για τους πεσόντες Μαραθωνομάχους.

Στο πλαίσιο αυτό, ο Πολέμων καταγράφει ρεαλιστικές λεπτομέρειες για τη δράση των δύο Αθηναίων ηρώων που δεν γνωρίζουμε από άλλους αρχαίους συγγραφείς. Είναι λοιπόν πιθανόν να τις αντέγραψε από φιλολογικές πηγές που είναι σήμερα χαμένες.




Η αφήγηση του Πολέμωνα μας δίνει τη δυνατότητα να αναπαραστήσουμε τη δράση και το ηρωικό τέλος του Κυνέγειρου. Πριν από τη μάχη, ο Πολέμαρχος Καλλίμαχος, ανώτατος διοικητής του αθηναϊκού στρατού, παρατάχθηκε στο δεξί άκρο της οπλιτικής φάλαγγας και από εκεί ηγήθηκε της αντεπίθεσης εναντίον των υποχωρούντων Περσών.

 Όπως είδαμε, στο ίδιο σημείο της ελληνικής παράταξης βρίσκονταν οι οπλίτες της Αιαντίδος φυλής -ανάμεσά τους ο Κυνέγειρος και ο Αισχύλος- και πολεμούσαν στο πλευρό του Πολέμαρχου.

Στο πιο κρίσιμο σημείο της μάχης, ο Καλλίμαχος δέχτηκε πολλά χτυπήματα και σκοτώθηκε. Σύμφωνα με αναφορές αρχαίων συγγραφέων, μετά τη μάχη οι Αθηναίοι βρήκαν το νεκρό Καλλίμαχο γεμάτο με περσικά βέλη και δόρατα να στέκει όρθιος, σαν να ήταν ακόμη ζωντανός και να καταδιώκει τους Πέρσες.

Όταν σκοτώθηκε ο Πολέμαρχος, ο Κυνέγειρος τέθηκε αυθόρμητα επικεφαλής της ελληνικής αντεπίθεσης, παρόλο που δεν έφερε κάποιο αξίωμα. Όπως επισημαίνει χαρακτηριστικά ο Πολέμων, ο Κυνέγειρος σε αυτή τη φάση της μάχης έφυγε μπροστά από την οπλιτική φάλαγγα («υπερβάς την φάλαγγα») προκειμένου να συνεχισθεί η καταδίωξη των εισβολέων.

Το γεγονός ότι ο Κυνέγειρος όρμησε μπροστά από τους συμπολεμιστές του, δεν τούς έβαλε σε κίνδυνο, αφού η καταδίωξη των Περσών βρισκόταν σε πλήρη εξέλιξη και οι τάξεις της φάλαγγας δεν ήταν πια συγκροτημένες. Ο Κυνέγειρος, που ήταν πολύ νέος (ο Πολέμων τον χαρακτηρίζει «μειράκιον») και διέθετε καλή φυσική κατάσταση, ενεργώντας παράτολμα κυνήγησε τους Πέρσες μέχρι την ακτή. Εκεί προσπάθησε να καταλάβει ένα περσικό πλοίο πιάνοντας την πρύμνη με το χέρι του.

Ο Πολέμων επαναλαμβάνει την αναφορά του Ηροδότου ότι ένας Πέρσης τού απέκοψε τότε το χέρι. Επιπλέον, μας αποκαλύπτει ότι ο Αθηναίος ήρωας δεν πέθανε αμέσως, αλλά λίγο αργότερα, εξαιτίας του σοβαρού τραύματός του.



Όμως, πως προέκυψε η εκδοχή της αποκοπής των δύο χεριών και του κεφαλιού του Κυνέγειρου;

Ο Πολέμων καταγράφει πως ο πατέρας του Κυνέγειρου, Ευφορίων, ισχυρίστηκε ότι όταν ο Πέρσης απέκοψε το δεξί χέρι του γιου του, αυτός έπιασε την πρύμνη του πλοίου με το αριστερό, οπότε ο Πέρσης του το έκοψε και αυτό. Στη συνέχεια, ο Ευφορίων επισήμανε πως ο ίδιος ο Δάτις, επικεφαλής των Περσών, αποκεφάλισε τον γιο του καθώς έτυχε να επιβαίνει στο συγκεκριμένο πλοίο.

Ο πατέρας του Καλλίμαχου, ωστόσο, αντέτεινε ότι ο Πέρσης απέκοψε μόνο το δεξί χέρι του Κυνέγειρου. Φαίνεται ότι νικητής του ρητορικού αυτού «αγώνα» ανεδείχθη ο πατέρας του Καλλίμαχου, και έτσι ο Πολέμων αποδέχεται την εκδοχή του για τον τραυματισμό του Κυνέγειρου. Παρά ταύτα, ο Ρωμαίος συγγραφέας Ιουστίνος, στην καταγραφή του για τη μάχη του Μαραθώνα υποστηρίζει την εκδοχή της αποκοπής των δύο χεριών του Κυνέγειρου (όχι όμως και του αποκεφαλισμού).

Μάλιστα, ισχυρίζεται ότι αφού ο Πέρσης απέκοψε τα χέρια του, ο Κυνέγειρος σε μια απεγνωσμένη προσπάθεια να εμποδίσει το περσικό πλοίο να αποπλεύσει, έμπηξε τα δόντια του στην πρύμνη, πολεμώντας μέχρι το τέλος «σαν άγριο ζώο με τα δόντια του».

Αυτή είναι και η εικόνα του θανάτου του Κυνέγειρου που έχει περάσει στο συλλογικό ασυνείδητο: τα δύο του χέρια κομμένα και τα σαγόνια του σφηνωμένα στην πρύμνη, και όχι εκείνη στον Ηρόδοτο, με την αποκοπή ενός χεριού, που είναι και πιο κοντά στην πραγματικότητα. (Η σωστή απόδοση του ονόματος του ήρωα είναι «Κυνέγειρος».

Ως «Κυναίγειρος» εμφανίζεται σε ορισμένα χειρόγραφα του έργου του Ηροδότου της ύστερης βυζαντινής εποχής και καλό είναι να μην γίνεται χρήση του).

Στοιχεία έχουν αντληθεί απότο βιβλίο Κ. Λαγός και Φ. Καρυανός, Μάχη του Μαραθώνα, Η Ανατροπή, Εκδόσεις Μένανδρος, Αθήνα 2015....


πηγή: μηχανή του χρόνου