Παρασκευή, 26 Ιανουαρίου 2018

"..Να φορέσουν όλαι αι γυναίκες φερετζέδες." Εγκύκλιος ...Ελληνοδεσποτάδων



Έτσι και με επιπλέον φερετζέ ήθελαν τις γυναίκες  απειλώντας και με αφορισμούς όσες δεν υπάκουαν  οι θεσσαλοί μητροπολίτες Τρικάλων ,Καλαμπάκας ,Λαρίσης 
(η φωτογραφία απο τη χθεσινή διαδήλωση της 21.1.2018 στη Θεσσαλονίκη για την ονομασία της ΠΓΔΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ)


Εφημερίς, αρ. φύλ. 151, 31.05.1889:

καὶ αἱ γυναῖκες αἱ περιπατοῦσαι γυμναὶ εἰς τὴν ἀγορὰν καὶ ἐπὶ τὰς ἀγυιὰς νὰ φορέσωσιν ὅλαι φερεντζέδες, καθὼς φοροῦσιν αἱ γυναῖκες ἁπανταχοῦ


1 ΠΕΡΙΕΡΓΟΝ ΕΓΓΡΑΦΟΝ 

Ἐν τῷ κώδικι τῆς Μητροπόλεως Λαρίσσης, ὅστις μετ’ ἄλλων θεσσαλικῶν χειρογράφων ἐκομίσθη ἐνταῦθα καὶ κατετέθη ἐν τῇ Ἐθνικῇ Βιβλιοθήκῃ μετὰ τὴν προσάρτησιν, ὑπάρχει διάταξις τοῦ Μητροπολίτου Διονυσίου καὶ τῶν παρεδρευόντων δύο ἐπισκόπων Τρίκκης καὶ Ἐλασσῶνος δημοσιευθεῖσα ἐν ἔτει 1795.

Εἶνε γεγραμμένη εἰς φύλλον μέγα καὶ ἡ γραφὴ εἶνε καθαρά. Διὰ τῆς διατάξεως ἢ ἐγκυκλίου ταύτης διαιροῦνται οἱ κάτοικοι εἰς τέσσαρας τάξεις, ἑκάστης δὲ τάξεως κανονίζεται ἡ ποσότης τῆς προικός, ἣν οἱ γονεῖς πρέπει νὰ παρέχωσι, καὶ περιορίζονταί τινες περὶ τὸν γάμον ἐθιμοτυπίαι. Ἐν τέλει δὲ νουθετοῦνται αἱ γυναῖκες καὶ μὴ περιπατῶσι γυμναὶ ἐπὶ ἀπειλῇ φρικτοτάτων ἀρῶν πατριαρχικῶν καὶ συνοδικῶν. Τὸ περίεργον τοῦτο μητροπολιτικὸν ἔγγραφον δημοσιεύω ἐνταῦθα.

 Α. ΜΟΜΦΕΡΡΑΤΟΣ.

 Ο ΤΑΠΕΙΝΟΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ


 Ἐντιμότατοι κληρικοί, εὐλαβέστατοι ἱερεῖς, τιμιώτατοι προεστῶτες καὶ λοιποὶ πάντες εὐλογημένοι χριστιανοὶ τῆς πόλεως Τρίκκης, τέκνα ἐν Κυρίῳ ἀγαπητὰ τῆς ἡμῶν ταπεινότητος, χάρις, εἰρήνη τε καὶ ἔλεος εἴη ὑμῖν παρὰ Κυρίου, παρ’ ἡμῶν δὲ εὐχὴ καὶ εὐλογία. 

Ἐπειδὴ ἐμάθομεν μετὰ τῶν περὶ ἡμᾶς θεοφιλεστάτων ἐπισκόπων, ἐν Χριστῷ ἡμῖν ἀγαπητῶν ἀδελφῶν καὶ συλλειτουργῶν, τοῦ τε Τρίκκης καὶ Σταγῶν, ὅσα ἄτοπα προξενοῦνται εἰς τὰ συνοικέσια, τὰ τελούμενα ἐν τῇ πόλει ταύτῃ, διά τε τὴν πολύποσον προῖκα ὁποῦ ἐκ μέρους τῆς γυναικὸς δίδεται πρὸς τὸν ἄνδρα, καὶ δι’ ἄλλα ἀνωφελῆ παντελῶς κινήματα, ὁποῦ ἀπ’ ἀμφοτέρων τῶν μερῶν γίνονται ἐκ τοῦ καιροῦ τῆς μνηστείας ἕως τῆς ἐκπληρώσεως τοῦ νομίμου γάμου· ἐξ ὧν συμβαίνει ἕκαστος τῶν γονέων, ὡς ἔλαχεν ἔχειν δύο, τρεῖς ἢ καὶ πλείονας θυγατέρας νὰ δοκιμάζῃ μεγίστην δυσχέρειαν εἰς τὸ νὰ ἐκδώσῃ αὐτὰς ἀνδράσι, καὶ νὰ ὑποπίπτῃ πάντοτε εἰς δυστυχίαν πολλάκις δὲ καὶ εἰς χρέος· ἢ ἄλλας μὲν τῶν θυγατέρων αὐτοῦ νὰ κυβερνᾷ εἰς ὑποκείμενα ἀπορώτερα τῶν πρὸς τὸ ζῆν, ἄλλας δὲ εἰς πρόσωπα μὴ τοιαῦτα, παρ’ ὧν ἕπεται αἰώνιον τὸ παράπονον, καὶ ἄλλα, ὡς καταφρονηθεισῶν ἀπὸ τοῦ πατρός. 

Διὰ τοῦτο ἡμεῖς ὡς ἐπληροφορήθημεν ἐξ ὑμῶν τὴν βλάβην καὶ δυσχέρειαν ὁποῦ προξενεῖται ἔκ τε τῶν ἀνδρῶν προικισμῶν, καὶ ἐκ τῶν μεταξὺ ἀνωφελῶν κινημάτων, προσέχοντες οὐ μόνον ἑαυτοῖς, καὶ παντὶ τῷ ποιμνίῳ, ἐν ᾧ ἡμᾶς τὸ πνεῦμα τὸ ἅγιον ἔθετο ἐπισκόπους, διῃρέσαμεν τὴν πληθὺν ὑμῶν εἰς τέσσαρας τάξεις καὶ ἠριθμήσαμεν ὁποῖον προικισμὸν νὰ δίδῃ ἑκάστη τάξις κατὰ τὴν δύναμίν της, ὡς καὶ πολλοῖς ὑμῶν ἔδοξε, νουθετήσαντες ὑμᾶς πατρικῶς τε καὶ ἀρχιερατικῶς, ὅπως μὴ γίνωνται τὰ ἐν τῷ μεταξὺ κινήματα, ἵν’ ἔχωσι τὸ σεμνότερον καὶ ἐπωφελέστερον. 

Καὶ ἡ μὲν πρώτη τάξις νὰ δίδῃ προικία πεντακόσια γρόσια νάχτι· ὀκτὼ βρακοϋποκάμισα· ὀκτὼ μανδύλια μεταξωτά· ἓν στρῶμα· ἓν γιοργάνι· δύο προσκέφαλα· ἓν τζιαρτζάφι· ἓν καζανόπουλον· δύο στρέμματα ἀμπέλι· δύο τζαπιά· ἓν σεντούκι· ἓν σεπέτι· ἓν λεγένι καὶ ἰμπρίκι· τρεῖς φορεσίας σκέτας· δύο ζωνάρια ἀργυρᾶ· τριάκοντα μισόφλορα ζέρια· μία ζυγὴν σκουλαρίκια χρυσᾶ· δύο μπασιμάδες· δύο φέσια· μίαν λεκάνην καὶ ἓν σιαμπτάνι. 

Ἡ δὲ δευτέρα τάξις τριακόσια γρόσια νάχτι· ἓξ βρακοϋποκάμισα· ἓξ μανδύλια μεταξωτά· ἓν στρῶμα· ἓν γιοργάνι· δύο προσκέφαλα· ἓν τζιαρτζάφι· ἓν καζανόπουλον· ἓν στρέμμα ἀμπέλι· ἓν τσαπί· ἓν σεντοῦκι· ἓν λεγένι καὶ ἰμπρίκι· δύο φορεσιαῖς σκέταις· ἓν ζωνάρι ἀργυροῦν· εἴκοσι μισόφλορα ζέρια· μίαν ζυγὴν σκουλαρίκια· δύο μπασιμάδες· δύο φέσια· μία λεκάνην· καὶ ἓν σιαμπτάνι. 

Ἡ δὲ τρίτη τάξις, ἑκατὸν πεντήκοντα γρόσια νάχτι· τέσσαρα βρακοϋποκάμισα· τέσσαρα μανδύλια μεταξωτά· ἓν στρῶμα· ἓν γιοργάνι· δύο προσκέφαλα· ἓν τζιαρτζάφι· ἓν καζανόπουλον· ἓν σεντούκι· ἓν λεγένι καὶ ἰμπρίκι· μίαν φορεσίαν σκέτην· ἓν ζωνάρι ἀργυροῦν· δέκα μισόφλορα ζέρια· μίαν ζυγὴν σκουλαρίκια· ἕνα μπασουμᾶν· ἓν φέσι· μίαν λεκάνην· καὶ ἐν σαμπτάνι. 

Καὶ ἡ τετάρτη τάξις, ὀγδοήκοντα γρόσια νάχτι· τρία ὑποκάμισα· πέντε μανδύλια μπέτζικα· ἓν στρῶμα· ἓν γιοργάνι· δύο προσκέφαλα· ἓν τζαρτζάφι· ἓν σεντούκι· μίαν φορεσιάν· ἓν ζωνάρι ἀργυροῦν· μίαν ζυγὴν σκουλαρίκια ἀργυρᾶ· ἕνα μπασουμᾶν· ἓν φέσι καὶ ἓν σαμπτάνι· καὶ οὗτος εἶνε ὁ προικισμὸς ὁποῦ ἔχει νὰ δίδῃ ἑκάστη τάξις· ὅλαι δὲ αὗται αἱ εἰρημέναι τάξεις νὰ λαμβάνωσιν εἰς τοὺς γάμους δύω μόνους μπρατίμους· καὶ μετὰ τὸ φίλημα τοῦ πενθεροῦ, ὁποῦ γίνεται τῇ βᾳ ἑσπέρας, νὰ φεύγωσιν ἐκεῖθεν οἵ τε μπράτιμοι καὶ οἱ ὑπηρέται· ὅστις δὲ τῶν γαμβρῶν θέλει νὰ πηγαίνῃ εἰς τὸν πενθερόν του, ἢ ὅστις τῶν πενθερῶν εἰς τὸν γαμβρόν του, νὰ λαμβάνῃ ἑκάτερος τρεῖς πλησιεστέρους συγγενεῖς του, καὶ νὰ πηγαίνῃ· ὁμοίως νὰ πηγαίνῃ καὶ ἡ μία πενθερὰ πρὸς τὴν ἄλλην, λαμβάνουσα μεθ’ ἑαυτῆς τρεῖς παρομοίας γυναίκας· ἔτι νὰ παύσωσιν ἀπὸ τοῦ νῦν καὶ εἰς τὸ ἑξῆς τὰ βρακοϋποκάμισα καὶ γλυκὰ ὁποῦ στέλλονται ἐκ μέρους τῆς νύμφης πρὸς τὸν νυμφίον γινομένου συνοικεσίου· ὁμοίως νὰ παύσωσι καὶ τὰ πεσχέσια τοῦ γαμβροῦ πρὸς τὸν πενθερὸν καὶ τὴν πενθερὰν καὶ ἄλλους συγγενεῖς ἐν τῷ τῶν γάμων καιρῷ ἔτι δὲ αἴσχιστον καὶ ἀπαίσιον εἶνε χωρίς τινος ἐπανωφορίου σεμνοῦ νὰ περιπατῶσιν αἱ γυναῖκες ἐπὶ τῆς λεωφόρου, αἵτινες χρεωστοῦσιν ὅλως δι’ ὅλου, ὅσαι δὲν εἶναι ἐπιδεεῖς φρενῶν, νὰ ἔχωσι πᾶσαν σεμνότητα καὶ κοσμιότητα εἰς ἑαυτάς· εἰς καιρὸν ὁποῦ εἶνε ἄτιμον καὶ ἀποτρόπαιον καὶ τίμιοι ἄνδρες νὰ περιπατῶσιν ἐπ’ αὐτοφώρῳ χωρὶς μπενίσι, πόσῳ μᾶλλον εἶνε αἴσχιστον καὶ ἄτιμον νὰ περιπατῶσιν οὕτως αἱ γυναῖκες; 

Δι’ ὅλα λοιπὸν ταῦτα παραινοῦμεν, νουθετοῦμεν καὶ συμβουλεύομεν πάντας ὑμᾶς ἀρχιερατικῶς τε καὶ πατρικῶς, ὅτι εἶνε προφανῶς μέγιστον κοινὸν ὄφελος νὰ γίνωνται ἀπὸ τοῦδε καὶ εἰς τὸ ἑξῆς τὰ συνοικέσια κατὰ τὸν διαληφθέντα τρόπον καὶ αἱ γυναῖκες αἱ περιπατοῦσαι γυμναὶ εἰς τὴν ἀγορὰν καὶ ἐπὶ τὰς ἀγυιὰς νὰ φορέσωσιν ὅλαι φερεντζέδες, καθὼς φοροῦσιν αἱ γυναῖκες ἁπανταχοῦ· καὶ εἶνε οὐ μόνον τίμιον καὶ ἐπαινετώτατον τοῦτο, ἀλλὰ καὶ πολλὰ χρήσιμον. 

Ὅθεν νὰ ἔχητε τὴν εὐχὴν τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ καὶ τὰς ἡμετέρας, ὡς πατρικῶς καὶ ἀρχιερατικῶς ὑμᾶς ἐνουθετήσαμεν νὰ πολιτεύησθε ἀπὸ τοῦ νῦν καὶ εἰς τὸ ἑξῆς· καὶ ὅστις ἀκολουθήσει τῇ καταστρωθείσῃ ἄνωθεν εὐταξίᾳ, καὶ ἡμεῖς θέλομεν εὐχόμεθα ὑπὲρ αὐτοῦ, εὐλογοῦντες αὐτὸν ὡς εὐπειθὲς καὶ γνήσιον τέκνον ὑπακοῆς· ὅστις δὲ ἤθελε φανισθῆ καὶ ἁλωθῆ καταφρονητὴς τῆς κοινωφελοῦς ταύτης εὐταξίας, καὶ ἤθελε φωραθῆ παραβάτης τῶν εἰρημένων πατρικῶν ἡμῶν συμβουλῶν καὶ νουθεσιῶν, καὶ ἐκκλησιαστικῶς καὶ ἐξωτερικῶς ταὰ μέγιστα παιδευθήσεται· καὶ οὐ μόνον ἡμεῖς θέλομεν ἐκφράσει ποταμηδὸν φρικτοτάτας ἄρας κατὰ τῆς κεφαλῆς τοῦ τοιούτου παραβάτου, ἀλλὰ καὶ πατριαρχικὰς καὶ συνοδικὰς θέλομεν φέρει καὶ ἀναγνώσει.

 Ποιήσατε οὖν ὡς γράφομεν, καὶ μὴ ἄλλως, ἵνα ἡ τοῦ Θεοῦ χάρις καὶ τὸ ἄπειρον ἔλεος σὺν ταῖς παρ’ ἡμῶν εὐχαῖς τε καὶ εὐλογίαις εἴη ὑμῖν.

 αψ[.]ε΄ Ὀκτωβρίου ιδ΄.

 Ὁ Λαρίσσης ΔΙΟΝΥΣΙΟΣ ὑποβεβαιοῖ.
 Ὁ Τρίκκης ΑΜΒΡΟΣΙΟΣ –
Ὁ Ἐλασσῶνος ΠΑΙΣΙΟΣ. 

ΠΗΓΗ: http://efhmeris.blogspot.gr

Τρίτη, 23 Ιανουαρίου 2018

Νέα σημαντική ανακάλυψη κάτω από αρχαία ελληνική «πυραμίδα».


Ευρήματα περίπλοκης μηχανικής και μεταλλουργίας στην Κέρο υποδεικνύουν την έναρξη της αστικοποίησης.

«Αυτό που διαπιστώνουμε εδώ με τις μεταλλικές εργασίες και με άλλους τρόπους είναι η έναρξη της αστικοποίησης», ανέφερε ο Michael Boyd του Πανεπιστημίου Cambridge, ένας από τους επικεφαλής της έρευνας.

Πάνω από 4.000 χρόνια πριν, κάποιοι κατασκευαστές σκάλισαν όλη την επιφάνεια του Δασκαλειού, του αρχαίου φυσικού ακρωτηρίου της νήσου Κέρου που έχει σχήμα πυραμίδας. 

Το διαμόρφωσαν σε επίπεδα, που κάλυψαν με 1.000 τόνους ειδικής εισαγόμενης λευκής πέτρας για να δώσουν την εμφάνιση μιας τεράστιας βαθμιδωτής πυραμίδας, που ανυψωνόταν στο Αιγαίο: η πιο επιβλητική ανθρώπινη κατασκευή σε όλο το αρχιπέλαγος των Κυκλάδων.

Κάτω όμως από την επιφάνεια αυτών των επιπέδων οι αρχαιολόγοι από τρεις διαφορετικές χώρες, που συμμετέχουν σε μια εν εξελίξει ανασκαφή, ανακάλυψαν στοιχεία από ένα σύμπλεγμα αποστραγγιστικών σηράγγων -οι οποίες κατασκευάστηκαν 1.000 χρόνια πριν από τις διάσημες υδραυλικές εγκαταστάσεις του μινωικού παλατιού της Κνωσού-, αλλά και ίχνη εξελιγμένης μεταλλουργίας.

Το ακρωτήριο του Δασκαλειού είναι ένα μικρό νησί, αλλά πριν από 4.500 χρόνια ήταν ενωμένο με την Κέρο, που τώρα είναι ένα ακατοίκητο και προστατευμένο μέρος. Την τρίτη χιλιετία π.Χ., η Κέρος ήταν ένα μεγάλο ιερό, όπου γίνονταν πολύπλοκα τελετουργικά.

Η συντήρηση και η κατασκευή του οικισμού θα είχε χρειαστεί πολύ συλλογική προσπάθεια. Οι εγκαταλειμμένες σήμερα πλαγιές του Δασκαλειού ήταν κάποτε καλυμμένες με κατασκευές και κτίρια, το οποίο σημαίνει ότι πριν από 4.500 χρόνια ήταν ένα από τα πιο πυκνοκατοικημένα μέρη των Κυκλάδων, παρόλο που δεν ήταν αυτάρκες σε τρόφιμα και πρώτες ύλες, τα οποία έπρεπε να εισάγονται.

Τα πρώτα στοιχεία μεταλλοτεχνίας ανακαλύφθηκαν πριν από 10 χρόνια, ενώ τα νεότερα ευρήματα αποκάλυψαν δυο εργαστήρια γεμάτα από υπολείμματα μετάλλων και αντικείμενα, μεταξύ των οποίων ένα μολύβδινο τσεκούρι, ένα καλούπι για χάλκινα μαχαίρια και δεκάδες κεραμικά θραύσματα από μεταλλουργικό εξοπλισμό, συμπεριλαμβανομένου ενός στομίου φυσητήρα. Οι αρχαιολόγοι θα επιστρέψουν για την ανασκαφή ενός πήλινου φούρνου.


Εύρημα: Καλούπι κατασκευής αιχμών από χαλκό. (φωτ.: Michael Boyd)

«Αυτό που διαπιστώνουμε εδώ με τις μεταλλικές εργασίες και με άλλους τρόπους είναι η έναρξη της αστικοποίησης», ανέφερε ο Michael Boyd του Πανεπιστημίου Cambridge, ένας από τους επικεφαλής της έρευνας. Απομακρυσμένες κοινότητες σχημάτισαν δίκτυα με επίκεντρο την περιοχή αυτή, οι τέχνες και η αγροτική καλλιέργεια εντάθηκαν, ενώ η αρχιτεκτονική έγινε περισσότερο μνημειώδης, σταδιακά υπερκαλύπτοντας την αρχική σημασία του ιερού.

Τα πυραμιδωτά επίπεδα θα έλαμπαν στον ελληνικό ήλιο, ορατά από πολύ μακριά, καθώς ήταν καλυμμένα με άσπρο μάρμαρο από τη Νάξο, που βρίσκεται 10 χιλιόμετρα μακριά. Το συγκρότημα αποστραγγιστικών σηράγγων ανακαλύφθηκε όταν οι αρχαιολόγοι ερεύνησαν μια επιβλητική σκάλα στα χαμηλότερα επίπεδα, ενώ ερευνάται για το αν πρόκειται για γλυκό νερό ή λύματα.



Άποψη της σκάλας εισόδου από ψηλά: Η στάθμη της θάλασσας βρισκόταν σε πολύ χαμηλότερο επίπεδο κατά την πρώιμη εποχή του Χαλκού. (φωτ.: Michael Boyd)


Πηγή: Guardian



Δευτέρα, 15 Ιανουαρίου 2018

Πούτιν: «Θρησκεία» παρόμοια με τον χριστιανισμό ο κομμουνισμός.


Ο Ρώσος πρόεδρος σύγκρινε τη σορό του Λένιν με τα λείψανα αγίων στο Άγιο Όρος.

Αίσθηση έχουν προκαλέσει το τελευταίο 24ωρο οι δηλώσεις του Βλαντιμίρ Πούτιν που συνέκρινε την κομμουνιστική ιδεολογία με τον χριστιανισμό και το μαυσωλείο του Βλαντιμίρ Λένιν στην Κόκκινη Πλατεία με τα λείψανα αγίων της Ορθόδοξης Εκκλησίας στο Άγιο Όρος και αλλού.


Ειδικότερα, ο Ρώσος πρόεδρος δήλωσε σε συνέντευξή του για ντοκιμαντέρ, απόσπασμα της οποίας μεταδόθηκε στην ρωσική τηλεόραση τα εξής: «Ίσως αυτό που θα πω να μην αρέσει σε κάποιους, αλλά αυτή είναι η άποψή μου.

Καταρχάς, η πίστη μας συντρόφευε πάντα και γινόταν ακόμα πιο ισχυρή κάθε φορά που η χώρα μας, ο λαός μας αντιμετώπιζαν δύσκολους καιρούς. Υπήρχαν χρονικές περίοδοι μάχιμου αθεϊσμού, κατά τις οποίες οι ιερείς διώκονταν και οι εκκλησίες καταστρέφονταν, αλλά παράλληλα γεννιόταν μια νέα θρησκεία.

Η κομμουνιστική ιδεολογία έχει πολλές ομοιότητες με τον χριστιανισμό, στην πραγματικότητα. Ελευθερία, ισότητα, αδελφότητα, δικαιοσύνη: όλες οι αξίες που αναφέρονται στην Αγία Γραφή, περιλαμβάνονται σε αυτή.

Και ο «Ηθικός Κώδικας της Οικοδόμησης του Κομμουνισμού» (ένα κείμενο με 12 κανόνες που ήταν διαδεδομένο την εποχή της Σοβιετικής Ένωσης); Πρόκειται για μετουσίωση, ένα πρωτόγονο απόσπασμα από τη Βίβλο. Τίποτα καινούργιο δεν επινοήθηκε».

Ο Πούτιν πήγε μάλιστα ένα βήμα παραπέρα συγκρίνοντας το δέος που εμπνέει το μαυσωλείο του Βλαντιμίρ Λένιν στους κομμουνιστές με εκείνο που νιώθουν οι χριστιανοί αντικρίζοντας τα λείψανα αγίων. 

«Κοιτάξτε, η σορός του Λένιν τοποθετήθηκε σε ένα μαυσωλείο. Πώς διαφέρει αυτό από τα λείψανα των αγίων της Ορθόδοξης Εκκλησίας και της Χριστιανοσύνης γενικότερα; Κάποιοι λένε ότι δεν υπάρχει ανάλογη παράδοση στη χριστιανική πίστη. Αν πάει όμως κάποιος στο Άγιο Όρος και ρίξει μια ματιά, θα δει ότι υπάρχουν λείψανα αγίων εκεί. Υπάρχουν και εδώ, στη χώρα μας».

Μετά τον θάνατο του Λένιν το 1924, η σορός του ταριχεύτηκε και ξεκίνησε να εκτίθεται σε ένα ειδικά διαμορφωμένο μαυσωλείο, στην Κόκκινη Πλατεία. Η προσωπολατρεία του Λένιν και άλλων ηγετών ήταν κομμάτι της σοβιετικής ιδεολογίας και η συζήτηση για τον ενδεχόμενο κανονικού ενταφιασμού του ξεκίνησε από τις πρώτες κιόλας μέρες της Περεστρόικα, τη δεκαετία του '80.

Οι δηλώσεις του Πούτιν, αν και προκάλεσαν δυσαρέσκεια σε πολλούς πιστούς Χριστιανούς, έγιναν δεκτές με ενθουσιασμό από τα μέλη του Κομμουνιστικού Κόμματος στη χώρα του. «Νομίζω ότι αυτή η τοποθέτηση του προέδρου καταφέρνουν να εξομαλύνουν με πολύ αποτελεσματικό και λογικό τρόπο τη διαμάχη γύρω από το θέμα του μαυσωλείου.

Οι κομμουνιστές και οι αριστερές πατριωτικές δυνάμεις στη Ρωσία κατανοούν ότι ο κομμουνισμός είναι κοντά στον Χριστιανισμό, όσο μακριά βρίσκονται από αυτόν ο καπιταλισμός και το σημερινό οικονομικό συστημα στη χώρα μας», τόνισε αξιωματούχος του Κομμουνιστικού Κόμματος της Ρωσίας.

πηγή: Πρώτο Θέμα

Κυριακή, 7 Ιανουαρίου 2018

Ελληνικές αρχαιότητες ανεκτίμητης αξίας κατασχέθηκαν στο Μανχάταν.


Έφοδο στο γραφείο και στο σπίτι του δισεκατομμυριούχου Μάικλ Χ. Στινχαρντ πραγματοποίησαν εισαγγελείς στο Μανχάταν,  για να κατασχέσουν πολλά αρχαία έργα, τα οποία -όπως υποστηρίζουν- έχουν κλαπεί  από την Ελλάδα και την Ιταλία, σύμφωνα με δημοσίευμα των New York Times.

Ο Στινχαρντ, διαχειριστής αμοιβαίων κεφαλαίων και γνωστός φιλάνθρωπος,
 συλλέγει έργα τέχνης από την αρχαία Ελλάδα για τρεις δεκαετίες και έχει στενούς δεσμούς με το Μητροπολιτικό Μουσείο Τέχνης,  όπου μία από τις γκαλερί έχει ονομαστεί προς τιμήν του.

Σύμφωνα με το δημοσίευμα, από την ιδιωτική συλλογή του 77χρονου συλλέκτη κατασχέθηκαν τουλάχιστον εννέα αντικείμενα, στο πλαίσιο των ενεργειών του Γενικού Εισαγγελέα του διαμερίσματος του Μανχάταν, Σάιρους Ρ. Βανς Τζ., να επαναπατρισθούν κλεμμένες αρχαιότητες που ανακαλύφθηκαν στη Νέα Υόρκη.

Μεταξύ των αντικειμένων που κατασχέθηκαν είναι μία λευκή αττική λήκυθος  του 5ου αιώνα π.Χ., η οποία απεικονίζει μία νεκρική σκηνή και η αξία της  εκτιμάται στα 380.000 δολάρια, και πρωτοκορινθιακά γλυπτά του 7ου αιώνα π.Χ. που απεικονίζουν μία κουκουβάγια και μία πάπια και η αθροιστική αξία τους ανέρχεται στα 250.000 δολάρια περίπου.

 Επίσης, κατασχέθηκε ένας αττικός αρύβαλλος (δοχείο για λάδι ή για άρωμα) του 5ου αιώνα π.Χ. και ένα ιωνικό γλυπτό που απεικονίζει  το κεφάλι ενός κριαριού από τον 6ο αιώνα π.Χ.

Τα αντικείμενα είχαν περιέλθει στην κατοχή του συλλέκτη τα τελευταία 12 χρόνια έναντι 1,1 εκατ. δολαρίων,  σύμφωνα με το εισαγγελικό ένταλμα.




Πηγή

http://petra.pblogs.gr

Σάββατο, 30 Δεκεμβρίου 2017

ΑΡΧΑΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΓΑΠΗ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΣΥΝΑΝΘΡΩΠΟ.



Το κήρυγμα της αγάπης στην Αρχαία Ελλάδα.

Πολλοί άνθρωποι πιστεύουν ότι το θρησκευτικό μήνυμα της αγάπης γεννήθηκε με το χριστιανισμό.

 Το κήρυγμα της αγάπης, ωστόσο, παρατηρείται σε πολλές θρησκείες και σε πολλές λογοτεχνίες, μια πρακτική που συνδέεται με όλους τους αρχαίους πολιτισμούς, ακόμα και σε εκείνους που δεν είχαν ακόμη καταγεγραμμένη λογοτεχνία αλλά μόνο προφορική παράδοση. 

Στην αρχαία Ελλάδα, το κήρυγμα της Αγάπης ήταν κάτι εξαιρετικά διαδεδομένο και υπάρχει σε διάφορες μορφές...

Στις ομιλίες των φιλοσόφων, στα Δελφικά Παραγγέλματα, στους πολλούς θεούς που προστατεύουν την αγάπη (ο Ζευς "Φίλιος", που σημαίνει "ο Δίας της Αγάπης", ο Έρωτας, η Αφροδίτη, ο Οίστρος, ο Αντέρως, ο Ίμερος, οι Ερωτιδείς, ο Πόθος, η Ερατώ, ο Υμέναιος, κλπ), στις θρησκευτικές προσευχές, και στα επίθετα των θεών (είναι ενδεικτικό ότι ο Δίας έχει 15 επίθετα που εκφράζουν την αγάπη).

Παραθέτουμε Aρχαία Eλληνικά κείμενα για την αγάπη:

1) «Αγάπησις απόδεξις παντελής.» — Πλάτων (Ορισμοί)  «Η Αγάπη είναι η παντελής αποδοχή.»
2) «Όλους αγάπα.» — Φωκυλίδης 
3) «Ο ανώτερος άνθρωπος, περισσότερο από κάθε τι, αφιερώνεται στη Σοφία και την Αγάπη. Το πρώτο είναι θνητό αγαθό ενώ το δεύτερο είναι αθάνατο.» — Επίκουρος (Επίκουρου Προσφώνηση. 78) 
4) «Φιλοφρόνει πάσιν.» (φιλοφρονώ = φρονώ φίλα = σκέφτομαι με Αγάπη για κάποιον/κάτι) - (Δελφικό Παράγγελμα) (Τα δελφικά παραγγέλματα ήταν 147 αποφθέγματα που ήταν χαραγμένα στο ναό του Απόλλωνα στους Δελφούς, κυρίως στον πρόναο). Τα παραγγέλματα λέγεται ότι δόθηκαν από το θεό Απόλλωνα. Μερικά από αυτά αποδίδονται στους επτά σοφούς της Ελλάδας.
5) «Αφετηρία των αρετών είναι η ευσέβεια, και κορυφαίο όριό τους η Αγάπη.» — Πυθαγόρας ο Σάμιος 
6) «Η Αγάπη προς τους ανθρώπους είναι καθήκον, αφού είμαστε όλοι παιδιά του ίδιου θεού.» — Επίκτητος 
7) «Φιλία Αγάπα.» (Να αγαπάς). - (Δελφικό Παράγγελμα)
8) «Εχούσης γάρ τι της ψυχής αγαπητικόν εν εαυτή, και πεφυκυίας, ώσπερ αισθάνεσθαι και διανοείσθαι και μνημονεύειν, ούτω και φιλείν.» - Πλούταρχος (Σόλων,7,3,1-4). «Η ψυχή κλείνει μέσα της δύναμη Αγάπης καθώς επλάστηκε για να αισθάνεται, να σκέπτεται και να θυμάται, έτσι επλάστηκε και για ν’αγαπά». 
9) «Φιλοφρονήσασθαι αλλήλους.» — Πλάτων (Νόμοι 738 D). «Να αγαπάτε αλλήλους.» 
10) «Ούτοι συνέχθειν, αλλά συμφιλείν έφυν.» — Σοφοκλής (Αντιγόνη). «Γεννήθηκα για ν’ αγαπώ, όχι για να μισώ.» 
11) «Αγάπα τον πλησίον μικρά ελαττούμενος.» — Θαλής ο Μιλήσιος. «Να αγαπάς τον πλησίον σου λίγο περισσότερο από ότι αγαπάς τον εαυτό σου.»
12) «Αγάπης δε ουδέν μείζον ούτε ίσον εστί.» — Μένανδρος. «Τίποτε δεν είναι σπουδαιότερο ούτε ίσο με την Αγάπη.» 
13) «Ως καλώς έχον εστί πασάν τε γην πατρίδα νομίζειν και πάντας ανθρώπους αδελφούς και φίλους, ως αν γένος μεν όντας θεού.» — Απολλώνιος Τυανεύς (Φιλόστρατου, Απολλ. Τυαν. Επιστ, νζ). «Είναι καλό να θεωρούμε όλη τη γη πατρίδα μας και όλους τους ανθρώπους αδερφούς μας και φίλους μας, γιατί είναι όλοι παιδιά του θεού.»
14) «Καταφέρετε να βλέπετε τον χειρότερο εχθρό σας σαν αγαπητό φίλο σας, με την ίδια λαχτάρα.» — Σωκράτης
15) «Τον εχθρόν φίλον ποιείν και ευεργετείν.» — Κλεόβουλος ο Λίνδιος (Διογ. Λαέρτ. Βίοι Φιλ. Α,91). «Τον εχθρό να τον κάνεις φίλο και να τον ευεργετείς.» 
16) «Ούτε γαρ ανταδικείν δει ούτε κακώς ποιείν ουδένα ανθρώπων ουδ’ αν οτιούν πάσχη υπ’ αυτών.» — Πλάτων (Κριτ. 10,49 Γ). «Ούτε λοιπόν να εκδικείται κανείς πρέπει ούτε να κακοποιεί κανένα από τους ανθρώπους οτιδήποτε κι αν παθαίνει από αυτούς.»
17) «..της φιλίας …μεγίστης ούσης αρετής και ταις άλλαις ως τελειότητος επιφαινομένης. Πέρας μεν γαρ των αρετών η φιλία…η δε της φιλίας έξις ο τελειότατος των αρετών καρπός.» — Ιεροκλής (In Au. Ca. 7,9,3 κ. εξ.). «..της Αγάπης…η οποία είναι μέγιστη αρετή και σε σχέση με τις άλλες αρετές φαίνεται ως η τελειοποίησή τους. Η αγάπη είναι το τέλος των αρετών…και η συνήθεια της αγάπης είναι ο τελειότατος καρπός των αρετών.»
18) “Η γάρ φιλία προς τη μιά των πάντων εστίν αρχή, ει δε γε εκεί ένωσις πανταχού και ουδαμού διάκρισις” — Ολυμπιόδωρος (Σχόλια στον Γοργία. Του Πλάτωνα)
19) «Της δ αυ περί τους θεούς ευσεβείας το μεν εστι θεοφιλότης, το δε φιλοθεότης. Θεοφιλότης μεν το υπό των θεών φιλείσθαι και παρά των θεών πολλών τυγχάνειν, Φιλοθεότης δε το φιλείν τους θεούς και φιλίαν έχειν περί αυτούς» .. Θεοφιλότης είναι το να σε αγαπούν οι Θεοί. — Μένανδρος (Διαίρεσις των επιδεικτικών 361,21)
20) «Τεκόντι δε αρετήν αληθή και θρεψαμένω υπάρχει θεοφιλή γενέσθαι, και είπερ τω άλλω ανθρώπων αθανάτω και εκείνω.» Όποιος γεννήσει και αναθρέψει αληθινή αρετή, αυτός έχει τη δυνατότητα να γίνει αγαπημένος στους θεούς και να γίνει αθάνατος περεισσότερο από κάθε άλλο άνθρωπο. — Διοτίμα η Μαντινεία
21) «(Ο Δίας)..Φίλιος δε και Εταιρείος (ονομάζεται) ότι πάντας ανθρώπους συνάγει και βούλεται φίλους είναι αλλήλοις.» Ο Δίας Φίλιος και Εταιρείος ονομάζεται γιατί όλους τους ανθρώπους ενώνει και επιθυμεί να είναι αγαπημένοι μεταξύ τους. — Δίων Χρυσόστομος (Or.12)
22) «Οι θεοί αγαπούν τους δίκαιους.» - Σοφοκλής 
23) «(η φιλανθρωπία εστί)..ηδίστη και καλλίστη και προσφιλεστάτη θεοίς τε και ανθρώποις.” — Ξενοφών (Οικονομικός,15.4)
24) «Η φιλανθρωπία είναι συνήθεια των ευγενέστερων και καλύτερων ανθρώπων.» — Πλάτων
25) «έτι δε και τούτων επέκεινα των ενώσεων η θεία φιλία και η του αγαθού χορηγία συνέχει τον όλον κόσμον.» — Πρόκλος (Σχόλια στον Τιμ. Του Πλ. 2,112,3-4)
26) “..Ζευ…συ και τα περισσά επίστασαι άρτια θείναι και κοσμείν τα άκοσμα, και ου φίλα σοι φίλα εστιν…» Δία…εσύ γνωρίζεις πώς να ανάγεις στο μέτρο κάθε υπερβολή, να επιβάλλεις τάξη σε κάθε τι το άτακτο, και να εγκαθιδρύεις την Αγάπη ανάμεσα σε όσα δεν έχουν αγάπη μεταξύ τους” — Κλεάνθης (Ύμνος εις Δία)
27) «Τον κόσμο και τα όντα έπλασε ο Θεός, ο οποίος είναι αγαθώτατος, φιλανθρωπότατος και τελειότατος καθόσον ο ίδιος κατεσκευάσθη από τελειοτάτην ύλην» — Χρύσιππος
28) «Έστι δ η μεν προς γονείς φιλία τέκνοις και ανθρώποις προς θεούς, ως προς αγαθόν και υπερέχον. Ευ γαρ πεποιήκασι τα μέγιστα. Του γαρ είναι και τραφήναι αίτιοι, και γενομένοις του παιδευθήναι.» Η σχέση της Αγάπης των τέκνων στους γονείς είναι όπως ακριβώς των ανθρώπων στους θεούς. Αγάπη δηλαδή που απευθύνεται στο αγαθό και το υπέροχο, γιατί οι γονείς δίνουν στα τέκνα τους τα μεγαλύτερα ευεργετήματα. Γιατί αυτοί τους έδωσαν την ύπαρξη, την διατροφή τους κι όταν μεγαλώσουν την εκπαίδευσή τους. — Αριστοτέλης (Ηθ. Νικ. Η. 1162α)
29) «Ούτω και έθνει κοινή και πόλεσι ταις προεστώσαις και καθ εαυτήν εκάστη πόλει μεγάλων αγαθών η προς αλλήλους φιλία και ομόνοια.» …μεγάλα αγαθά είναι η Αγάπη μεταξύ των ανθρώπων και η ομόνοια. — Αριστείδης (Περι ομονοίας ταις πόλεσιν,531,1-3)
30) «εκεί δε η φιλία και η ένωσις και η ενοποιός των όλων θεός.» — Πρόκλος (Στον Παρ. του Πλ. 849,14-15)
31) «Μάλλον βασιλικωτέρα φιλανθρωπία του λοιπού χορού των αρετών» Η Αγάπη προς τον συνάνθρωπο είναι κατά πολύ η σημαντικότερη από όλες τις αρετές (η προεξάρχουσα όλων των αρετών). — Θεμίστιος (Ομ.1,11.26-27 Schenkl)
32) «Η αληθινή φιλία και των θεών εστίν αυτών και των κρειτόνων ημών γενών, ήκει δε και εις ψυχάς τας αγαθάς.» Η αληθινή Αγάπη/φιλία είναι χαρακτηριστικό των ίδιων των θεών και των καλύτερων από τα ανθρώπινα γένη, ταιριάζει δε και στις αγαθές ψυχές. — Πρόκλος (Στ. Αλ. Του Πλ. 113,13-15)

Οι θεοί της αγάπης αρχαίας ελληνικής θρησκεία ήταν οι εξής:

- "Φίλιος" Δίας (που σημαίνει «ο Δίας της Αγάπης», ο οποίος προστατεύει την αγάπη)
- Αφροδίτη (θεά του έρωτα)
- Φιλότης (όνομα θεάς, που σημαίνει αγάπη)
- Έρως (θεός του έρωτα και της ισχυρής αγάπης για κάτι. Στην κοσμογονία του Ορφέα και του Ησιόδου ο θεός Έρωτας υπήρχε από την αρχή, με τα πρώτα στοιχεία του σύμπαντος. Έρωτας σημαίνει επίσης ισχυρή ελκτική ισχύ, και στην κοσμογονία είναι η δύναμη που συγκρατεί την ύλη, τους πλανήτες, κλπ. - ο νόμος της παγκόσμιας έλξης)
- Αντέρως (θεός της αμοιβαίας αγάπης)
- Ερωτιδείς (μικροί Έρωτες με φτερά και τόξα)
- Πόθος (θεός της σεξουαλικής επιθυμίας, ή της μεγάλης αγάπης για κάτι)
- Οίστρος (θεός παρόμοιος με τον Πόθο)
- Ίμερος (θεός παρόμοιος με τον Πόθο και τον Οίστρο)
- Εύκλεια (θεά για την αγάπη για ένα πρόσωπο που κάνει θετικές πράξεις)
- Διόσκουροι: Κάστωρ και Πολυδεύκης (είναι προσωποποίηση της αδελφικής Αγάπης, της «φιλαδελφίας»).
- Ήρα, Ερατώ, Υμέναιος (είναι προστάτες της συζυγικής Αγάπης.)
- Μητέρα των Θεών, η Ρέα, η Λητώ, και η Ειλείθυια (προστάτισσες της μητρικής Αγάπης). 
- Η Εστία προστατεύει την Αγάπη ανάμεσα στα μέλη μιας οικογένειας.
Πολλοί θεοί έχουν το επίθετο "Φίλιος" ή "Φιλία" ( = αγάπη), "Φίλιος" Δίας "Φίλιος" Ερμής "Φιλία" Νυξ, «Φιλία» Φύσις, "Φίλιος" Έρως ", Φίλιος" Απόλλων, κ.λπ. Όλοι οι θεοί αποκαλούνται "Φίλος" ή "Φιλη" ( = αγαπητός / ή): Φίλιος Ήφαιστος, Φίλη Αθηνά, κ.λπ. Ο Δίας έχει πολλά επίθετα που σημαίνουν αγάπη: "Φίλιος", "Φίλος", "Εταιρείος", "Οικείος", "Πρευμενής", "Ομονώος", "Ομολώιος", "Πίστιος", "Φράτριος", "Θεόταιρος", "Φιλότεκνος", "Ξένιος", "Εύξεινος", κ.λπ.

Υπάρχουν πολλές αρχαίες ελληνικές λέξεις που εκφράζουν την "αγάπη για τον άνθρωπο":

"φιλία", "αγάπησις", "αμφαγάπησις", "φιλότης", "φιλείν", "στοργή", "φιλανθρωπία", "συμπόνοια", "φιλαλληλία", "αγαπησμός", "οικείωσις", "φιλοσυμπάθεια", "φιλόδημος", "φιλευσπλαχνία", "φιλίωσις", "φιλεταιρεία", "φιλόγονος", "φιλάνωρ", "φιλογυνία", "φιλόστοργος", "φιλιωτικός", "φιλοτήσιος", "φιλιακός", "φιλιαστής", "υπεραγαπώ", "αγαπητέος", "φολοφροσύνη", "φιλόκοινος", "φιλόλαος", "φιλόμβροτος", "φιλοποίησις", "φιλογνωμία", κ.λπ.

Επίσης πολλά αρχαία ελληνικά κύρια ονόματα φέρουν την έννοια της αγάπης και προέρχονται από τα ρήματα: αγαπώ, φιλώ (= αγαπώ) και τα ονόματα: Έρως, Ίμερος, Πόθος, όπως: 

Αγαπήνωρ, Αγαπαίος, Δημόφιλος, Δίφιλος, Ερασίνος, Ερασινίδης, Ερασίκλεια, Ερατοκλείδης, Έρατος, Ερατοσθένης, Ερασίξενος, Ερατώ, Θεοφιλίς, Ιμεραίος, Ιμέριος, Πάμφιλος, Ποθεινή, Φιλώτας, Φίλα, Φιλαινίς, Φιλαίος, Φιλάων, Φιλέας, Φιλήμων, Φιλήσιος, Φιλήτας, Φιλητάς, Φιλιάδης, Φιλίνος, Φιλίσκος, Φίλιστος, Φιλίστα, Φιλοίτιος, Φιλώνδας, Φιλωνίδης, Φιλοστόργιος, Φιλουμενός, Φίλων, Φιλώ, Φιλωνίς, Φιλωτέρα, Φιλωτερίς, Φιλέταιρος, Φιλόξενος, Φιλοξένη, Φιλόλαος, Φιλόδημος, Φιλάμενος, Φιλασίας, Φιλοίτας, Φιλώνα, κλπ.

Σημείωση: Είναι ενδεικτικό το γεγονός ότι σε καμία άλλη γλώσσα δεν υπάρχουν τόσα κύρια ονόματα που να φέρουν μέσα τους την έννοια της Αγάπης όσο στην αρχαία ελληνική.




πηγη:

Magna-Grecia-Commonwealth

Κυριακή, 24 Δεκεμβρίου 2017

Αρχαια καλαντα – «Αγερμοι»




1. ΚΑΛΑΝΤΑ ΤΡΙΕΣΠΕΡΟΥ
2. ΕΙΡΕΣΙΩΝΗ
3. ΧΕΛΙΔΟΝΙΣΜΑ
4. ΚΟΡΩΝΙΣΜΑ


1. Τα Κάλαντα του Τριέσπερου, ευθέως από τους Αρχαίους Χρόνους, ακόμα τραγουδιούνται στην Κύπρο σε ορισμένα ορεινά χωριά.

Καλήν εσπέραν άρχοντες, 
αν είναι ορισμός σας 
Ηλίου τη θεία γέννηση 
να πω στ' αρχοντικό σας.

Απόλλων άρχοντα θεέ, 
έλα ξανά κοντά μας 
συ φωτοδότη Βασιλιά, 
φώτισε την καρδιά μας.

Λιώσε τα χιόνια στα βουνά 
ζέστανε τα πλατάνια 
φέρε μας γέλια και χαρά, 
ειρήνη και ζωντάνια.

Στο σπίτι αυτό που μπήκαμε 
οι εστίες να μη σβήσουν 
κι όλοι οι νοικοκυραίοι του 
χίλια χρόνια να ζήσουν...

Πηγή: http://www.epanellinismos.com/index.php?option=com_kunena&Itemid=2&func=view&catid=45&id=15416&lang=en



…Στὴν ἀρχαία Ἑλλάδα τὰ κάλαντα ἦταν ἕνας ἀπὸ τοὺς ἀγερμούς, δηλαδή τοὺς ἐράνους. καὶ λέγονταν ἔτσι ἀκριβῶς κι αὐτὰ ἀγερμοί, ἑνῷ εἶχαν καὶ τὶς ἰδιαίτερες ἐποχιακὲς ὀνομασίες εἰρεσιῶναι, χελιδονίσματα, καὶ κορωνίσματα. λέγονταν βέβαια ἀγερμοὶ (ἀπὸ τὸ ῥῆμα ἀγείρω, ποὺ θὰ πῇ ἀθροίζω, μαζεύω, ἐρανίζομαι) καὶ ὅλοι γενικῶς οἱ ἔρανοι. ὁ ἔρανος χορηγιῶν μεταξὺ τῶν ὑποστηρικτῶν ἑνὸς πολιτικοῦ γιὰ τὴν οἰκονομικὴ στήριξι τοῦ πολιτικοῦ ἀγῶνος του1, ἡ ζητιανιὰ τῶν φτωχῶν στ΄ ἀρχοντικὰ ποὺ γλεντοῦσαν

2, ἢ στοὺς ναοὺς ποὺ πανηγύριζαν

3, ἡ θρησκευτικὴ καὶ βακούφικη ζητεία σιτηρῶν καὶ ἄλλων ἀγροτικῶν προϊόντων γιὰ τοὺς ναοὺς καὶ τὰ μοναστήρια τῶν θηλυκῶν ἰδίως θεοτήτων Ῥέας, Εἰλειθυίας, Μητρός, Κυβέλης, Ἀρτέμιδος, Ἥρας, Νυμφῶν, καὶ πολλῶν ἄλλων4, ἀλλὰ κυρίως καὶ ἐν τέλει ἀγερμοὶ λέγονταν αὐτὰ ποὺ τώρα λέμε κάλαντα ἢ κόλιντα τῶν παιδιῶν...

Τὰ παιδιὰ τῆς προϊστορικῆς ἐποχῆς, γιὰ τοὺς Ἕλληνες καὶ τοὺς Ῥωμαίους ὁ λόγος, στὴν ἀρχὴ ἔλεγαν τὰ κάλαντα (=μήνυμα καὶ εὐχὲς νεομηνίας) κάθε πρωτομηνιά…ἀργότερα, κατὰ τὴν ἱστορικὴ ἐποχή, ὅταν τὰ ἡμερολόγια ἦταν προγράμματα καταγραφόμενα, τὰ κάλαντα τῶν παιδιῶν περιωρίστηκαν ἢ στὰ τέσσερα κρίσιμα σημεῖα τοῦ ἔτους, ἰσημερίες καὶ ἡλιοστάσια, ἢ στὶς κατὰ καιροὺς πρωτοχρονιές, ποὺ ἦταν τοποθετημένες ἡ κάθε μιὰ σὲ ἕνα ἀπὸ τὰ τέσσερα αὐτὰ σημεῖα. στὴν Ἑλλάδα λ.χ. πρὶν ἀπὸ τὸ 432 π.Χ. εἶχαν τὴν πρωτοχρονιὰ στὴ φθινοπωρινὴ ἰσημερία ( 1 Ὀκτωβρίου ἢ καὶ λίγο πρὶν ἀπ᾽ αὐτή)…γιὰ τὸ λόγο αὐτὸ ἀπὸ τὴν ἀρχαία Ἑλλάδα ἔχουμε διασωσμένα κάλαντα καὶ φθινοπωρινὰ ἢ σεπτεμβριάτικα, καὶ ἐαρινὰ ἢ μαρτιάτικα. δὲν ἔχουμε χειμερινὰ καὶ θερινὰ διασωσμένα τραγούδια καλάντων οὔτε μαρτυρίες γιὰ τέτοια.

…Ἔχω τὴ γνώμη ὅτι ἐξ ἀρχῆς τὰ κάλαντα ἢ κατὰ τὶς ἀρχαῖες ἑλληνικὲς ὀνομασίες των εἰρεσιῶναι, χελιδονίσματα, καὶ κορωνίσματα, ἦταν μόνο κοινωνικὰ καὶ ἀγροτικὰ - ἡμερολογιακὰ καὶ παιδικά, χωρὶς κανένα θρησκευτικὸ χαρακτῆρα. θρησκευτικὰ στοιχεῖα…μπῆκαν σ᾽ αὐτὰ μόνο σὲ χρόνια ὄψιμα. ἔτσι βλέπουμε στὰ μὲν ἀρχαϊκὰ καὶ ἔντονα διαλεκτικὰ ἑλληνικὰ χελιδονίσματα καὶ εἰρεσιώνας ν᾽ ἀπουσιάζῃ κάθε ἴχνος θρησκευτικοῦ στοιχείου, στὸ δὲ ὀψιμώτερο κορώνισμα νὰ ἐμφανίζωνται ὁ Ἀπόλλων σὰν πατέρας τῆς Κορώνης καὶ οἱ θεοὶ σὰν ἐκτελεσταὶ τῶν εὐχῶν... 

Εἰρεσιώνη στὴν ἀρχαία ἑλληνικὴ γλῶσσα καὶ ἐθιμικὴ συνήθεια λεγόταν κατ᾽ ἀρχὴν ἕνα κλωνάρι ἐλιᾶς στολισμένο μὲ μιὰ τούφα εἶρος8 ἤτοι ἔριον (=μαλλί) – γι᾽ αὐτὸ ἄλλωστε λεγόταν καὶ εἰρεσιώνη

9 - καὶ μὲ διαφόρους πρόσθετους καρποὺς ἀπ᾽ αὐτοὺς ποὺ ὑπάρχουν ἄφθονοι κατὰ τὴ φθινοπωρινὴ καὶ σεπτεμβριάτικη ἰσημερία, ἰδίως ῥόδια, κυδώνια, σῦκα, καὶ σταφύλια. αὐτὸ τὸ κλωνάρι, τὴν εἰρεσιώνη, τὸ κρεμοῦσαν οἱ ἀρχαῖοι Ἕλληνες στὴν πόρτα τους καὶ τὸ κρατοῦσαν ὅσο περισσότερον καιρὸ μποροῦσαν, ὅπως τώρα κρεμοῦν τὸ στεφάνι τῆς πρωτομαγιᾶς. ἀπ᾽ αὐτὴ τὴν εἰρεσιώνη κατάγονται τόσο τὰ κρεμαστάρια ῥοδιῶν καὶ κυδωνιῶν στὸ ταβάνι τοῦ νεοελληνικοῦ ἀγροτικοῦ σπιτιοῦ, ὅσο καὶ ὁ γαμήλιος φλάμπουρας τῶν Σαρακατσάνων ποὺ ἔχει στὰ ἄκρα του μπηγμένα μῆλα. ἐννοεῖται ὅτι τὴν ἀρχαία εἰρεσιώνη τὴν κρεμοῦσαν στὴν πόρτα τοῦ σπιτιοῦ τὰ παιδιὰ ποὺ πήγαιναν νὰ τραγουδήσουν τὴν εἰρεσιώνη - κάλαντα. γι᾽ αὐτὸ εἶναι ἀναντίρρητο ὅτι καὶ τὸ δημοτικὸ τραγούδι τῶν καλάντων, ποὺ λεγόταν εἰρεσιώνη 

10, εἶναι τῆς φθινοπωρινῆς ἰσημερίας καὶ πρωτοχρονιᾶς.

Χελιδονίσματα λέγονταν στὴν ἀρχαία Ἑλλάδα τὰ κάλαντα τῆς ἐαρινῆς ἰσημερίας καὶ πρωτοχρονιᾶς, ἐπειδὴ τὰ παιδιά, ποὺ τὰ τραγουδοῦσαν περιερχόμενα στὰ σπίτια καὶ δεχόμενα φιλοδωρήματα, κυρίως ἀνήγγελλαν τὸν ἐρχομὸ τῆς ἀποδημητικῆς χελιδόνος. καὶ τὰ παιδιὰ αὐτὰ λέγονταν χελιδονισταί 

11. καὶ μέχρι σήμερα ἡ χελιδόνα τραγουδιέται ἀπὸ τὰ παιδιὰ σὰν κάλαντα τῆς 1 Μαρτίου σ᾽ ὁλόκληρη τὴν Ἑλλάδα, οἱ δὲ σημερινοὶ χελιδονισταὶ ἔχουν μιὰ ξύλινη χελιδόνα ποὺ τὴν περιστρέφουν σὲ ἄξονα μὲ ἑλκόμενο κορδόνι πάνω σὲ μιὰ ξύλινη τρουλλοειδῆ βάσι στολισμένη μὲ πρώιμα λουλούδια. τὸ ἴδιο πρέπει, νομίζω, νὰ ἔκαναν καὶ οἱ ἀρχαῖοι χελιδονισταί.

τὰ ἴδια ἐαρινὰ κάλαντα σὲ μερικὲς περιοχὲς τῆς ἀρχαίας Ἑλλάδος λέγονταν κορωνίσματα, καὶ τὰ παιδιὰ ποὺ τὰ τραγουδοῦσαν κορωνισταί 

12, ἐπειδὴ ἀντὶ γιὰ τὴ χελιδόνα τραγουδοῦσαν τὴν κορώνη (=κουρούνα), ἐπίσης ἀποδημητικὸ πτηνὸ καρακοειδές. στὸ μοναδικὸ ἀρχαῖο ἑλληνικὸ κορώνισμα, ποὺ διασώθηκε, φαίνεται ἔντονα ὅτι οἱ κορωνισταὶ κρατοῦσαν κι ἔπαιζαν ὁμοίωμα κορώνης, καὶ ἀπ᾽ αὐτὸ συμπέρανα προηγουμένως ὅτι τὸ ἴδιο ἔκαναν καὶ στὴ χελιδόνα, πρᾶγμα ἄλλωστε ποὺ μαρτυρεῖται ὡς ἐπιβίωσι καὶ στὴ νεοελληνικὴ παιδικὴ ἐθιμικὴ πρακτική…Κατὰ τὴ ῥωμαϊκὴ ἐποχή, δηλαδὴ τὴν ἑλληνορρωμαϊκὴ καὶ βυζαντινή, αἱ εἰρεσιῶναι καὶ τὰ χελιδονίσματα ἢ κορωνίσματα ἔγιναν κάλανδα ἢ κάλαντα 

13 ἢ μὲ κάποια γλωσσικὴ φθορὰ κόλιντα 14 ἀπὸ τὶς ῥωμαϊκὲς kalendae (=νουμηνία, πρωτομηνιά, τραγούδια πρωτομηνιᾶς καὶ πρωτοχρονιᾶς…
στὴ συνέχεια παραθέτω, μεταφράζω, καὶ σχολιάζω τὰ τέσσερα σῳζόμενα ἀρχαῖα ἑλληνικὰ καὶ προρρωμαϊκὰ κάλαντα, ἤτοι δύο εἰρεσιώνας ἕνα χελιδόνισμα, καὶ ἕνα κορώνισμα. ἀπ΄ ὅ,τι ξέρω, μέχρι σήμερα, οὔτε τὰ προσδιώρισε κανεὶς πρὶν ἀπὸ μένα ὡς κάλαντα, οὔτε τὰ μετέφρασε, οὔτε κἂν τὰ περισυνέλεξε σὲ σῶμα.



2Α. Εἰρεσιώνη α΄ 
Δῶμα προσετραπόμεσθ΄ ἀνδρὸς μέγα δυναμένοιο,
ὃς μέγα μὲν δύναται, μέγα δὲ βρέμει, ὄλβιος αἰεί. 
Αὐταὶ ἀνακλίνεσθε θύραι. πλοῦτος γὰρ ἔσεισι 
πολλός, σὺν πλούτῳ δὲ καὶ εὐφροσύνη τεθαλυῖα, 
5 εἰρήνη τ᾽ ἀγαθή. ὅσα δ᾽ ἄγγεα, μεστὰ μὲν εἴη, 
κυρβέη δ᾽ αἰεὶ κατὰ καρδόπου ἕρποι μᾶζα, 
τοῦ παιδὸς δὲ γυνὴ κατὰ διφράδα βήσεται ὕμμιν, 
ἡμίονοι δ᾽ ἄξουσι κραταίποδες ἐς τόδε δῶμα, 
αὐτὴ δ᾽ ἱστὸν ὑφαίνοι ἐπ΄ ἠλέκτρῳ βεβαυῖα. 
10 νεῦμαί τοι νεῦμαι ἐνιαύσιος ὥστε χελιδὼν 
ἕστηκ᾽ ἐν προθύροις ...................................... 
εἰ μέν τι δώσεις. εἰ δὲ μή, οὐχ ἑστήξομεν˙ 
οὐ γὰρ συνοικήσοντες ἐνθάδ᾽ ἤλθομεν.


Μετάφραση

Μπαίνουμε μὲς στ᾽ ἀρχοντικὸ μεγάλου νοικοκύρη, 
ἀντρειωμένου καὶ βροντόφωνου καὶ πάντα εὐτυχισμένου. 
Ἀνοίξτε, πόρτες, μόνες σας, πλοῦτος πολὺς νὰ ἔμπῃ μέσα, 
καὶ μὲ τὸν πλοῦτο συντροφιὰ χαρὰ μεγάλη κι εὐτυχία 
κι ὁλόγλυκη εἰρήνη. τ᾽ ἀγγειά του ὅλα γεμάτα νἆναι 
καὶ τὸ ψωμὶ στὴ σκάφη νὰ φουσκώνῃ πάντα καὶ νὰ ξεχειλίζῃ. 
γι᾽ αὐτὸ ἐδῶ τὸ παλληκάρι σας ἡ νύφη νἄρθῃ θρονιασμένη σὲ θρονί, 
ἡμίονοι σκληροπόδαροι στὸ σπιτικὸ αὐτὸ νὰ σᾶς τὴν κουβαλήσουν, 
καὶ νὰ ὑφαίνῃ πανὶ σὲ ἀργαλειὸ μὲ χρυσάργυρες πατῆθρες. 
σοὔρχομαι σοῦ ξανάρχομαι σὰ χελιδόνι κάθε χρόνο 
καὶ στὴν αὐλόθυρά σου στέκομαι .
............................................................................................ 
Ἂν εἶναι νὰ μᾶς δώσῃς τίποτα, καλὰ καὶ καμωμένα, 
εἰ δὲ μή, δὲν θὰ στεκόμαστε ἐδῶ γιὰ πάντα. 
γιατὶ ἐδῶ δὲν ἤρθαμε γιὰ νὰ συγκατοικήσουμε μαζί σου.

Τὸ τραγούδι διασῴζουν ὁ συντάκτης τοῦ ψευδηροδοτείου Βίου τοῦ Ὁμήρου καὶ ἡ Σούμμα 15…στὴν εἰσαγωγὴ γιὰ τὴν εἰρεσιώνη αὐτὴ λέει ὅτι τὴν τραγουδοῦσε ὁ τυφλὸς καὶ φτωχὸς Ὅμηρος στὴ Σάμο ἀπὸ ἀρχοντικὸ σὲ ἀρχοντικό, ὁδηγούμενος ἀπὸ τὰ παιδιὰ ποὺ τραγουδοῦσαν κι αὐτὰ μαζί του…ἐπίσης ὁ στίχος 10 μὲ τὴν ἀπροσδόκητη καὶ σαφῶς ἀταίριαστη ἀναφορὰ τῆς χελιδόνος εἶναι προφανῶς προσθήκη ἢ διασκευὴ νεώτερη τοῦ 432 π.Χ., ὅταν ἡ πρωτοχρονιὰ μετατέθηκε ἀπὸ τὴ φθινοπωρινὴ στὴν ἐαρινὴ ἰσημερία, ὁπότε ἡ εἰρεσιώνη αὐτὴ χρησιμοποιήθηκε καὶ ὡς χελιδόνισμα. στὸ κείμενο τῆς Σούμμας ἡ προσθήκη ἔχει καὶ προέκτασι μὲ ὀνομαστικὴ ἀναφορὰ τοῦ Ἀπόλλωνος καὶ συνεπῶς εἰσδοχὴ θρησκευτικοῦ στοιχείου ποὺ χαρακτηρίζει τὴν ὄψιμη ἐποχή. ὅλη μαζὶ ἡ προσθήκη ἔχει ὡς ἑξῆς.
10 νεῦμαί τοι νεῦμαι ἐνιαύσιος ὥστε χελιδὼν 
ἕστηκ᾽ ἐν προθύροις ψιλὴ πόδας. ἀλλὰ φέρ᾽ αἶψα 
πέρσαι τῷ Ἀπόλλωνος γυιάτιδος ....................



2Β. Εἰρεσιώνη β΄

Εἰρεσιώνῃ σῦκα φέρειν καὶ πίονας ἄρτους 
καὶ μέλι ἐν κοτύλῃ καὶ ἔλαιον ἀναψήσασθαι 
καὶ κύλικ᾽ εὔζωρον, ὡς ἂν μεθύουσα καθεύδῃ.

Μετάφρασι

Στὴν εἰρεσιώνη φέρνε σῦκα καὶ ψωμιὰ ἀφράτα 
καὶ μέλι στὴν κούπα καὶ μύρο ν᾽ ἀλειφτῇ 
καὶ κρασὶ στὸ ποτήρι δυνατό, γιὰ νὰ κοιμᾶται σουρωμένη.
Τὸ τραγούδι διασῴζουν ὁ Πλούταρχος καὶ ἡ Σούμμα 16. δημοτικὸ τῶν Ἀθηνῶν τῆς κλασσικῆς ἢ ἀλεξανδρινῆς ἐποχῆς, πιθανῶς ὄχι ὁλόκληρο. γλῶσσα πρότερη κοινὴ ἑλληνικὴ ἡ λεγομένη καὶ ἀττική. μέτρο λυρικῆς ποιήσεως. ἡ μεταγενέστερη ἡλικία του φαίνεται κι ἀπὸ τὴν προχωρημένη σημασία τοῦ ὅρου εἰρεσιώνη. σημαίνει τὴν παρέα τῶν ἀντρῶν πλέον ποὺ τὴν τραγουδοῦν σὲ συμπόσιο, ὅπου ἀλείφονται μὲ μυρέλαιο καὶ πίνουν καὶ μεθοῦν καὶ κοιμοῦνται.

2Γ. Εἰρεσιώνη γ΄

Το τραγούδι της Ειρεσιώνης της εποχής του Ομήρου, το απαντάμε σήμερα με μικρές παραλλαγές στα κάλαντα της Θράκης:
Στο σπίτι ετούτο πού 'ρθαμε του πλουσιονοικοκύρη 
ν' ανοίξουνε οι πόρτες του να μπει ο πλούτος μέσα 
να μπει ο πλούτος κι η χαρά κι η ποθητή ειρήνη 
και να γεμίσουν τα σταμνιά μέλι, κρασί και λάδι 
κι η σκάφη του ζυμώματος με φουσκωτό ζυμάρι».

Πηγή: http://www.explorecrete.com/greek/christmas-carols-GR.htm


3. Χελιδόνισμα

Ἦλθ΄ ἦλθε χελιδὼν 
καλὰς ὥρας ἄγουσα, 
καλοὺς ἐνιαυτούς, 
ἐπὶ γαστέρα λευκά, 
5 ἐπὶ νῶτα μέλαινα.

Παλάθαν σὺ προκύκλει ἐκ πίονος οἴκου 
οἴνου τε δέπαστρον τυροῦ τε κάνιστρον. 
καὶ πύρνα χελιδὼν καὶ λεκηθίταν οὐκ ἀπωθεῖται.

Πότερ᾽ ἀπίωμες ἢ λαβώμεθα; 
10 εἰ μέν τι δώσεις. εἰ δὲ μή, οὐκ ἐάσομες. 
ἢ τὰν θύραν φέρωμες ἢ τὸ ὑπέρθυρον 
ἢ τὰν γυναῖκα τὰν ἔσω καθημέναν. 
μικρὰ μέν ἐστι, ῥᾳδίως νιν οἴσομες. 
ἂν δὴ φέρῃς τι, μέγα δή τι φέροις. 
15 ἄνοιγ᾽ ἄνοιγε τὰν θύραν χελιδόνι. 
οὐ γὰρ γέροντές ἐσμεν, ἀλλὰ παιδία.

Μετάφρασι

Ἦρθε ἦρθε ἡ χελιδόνα, 
φέρνει τὸν καλὸ καιρό, 
φέρνει τὴν καλὴ χρονιά. 
εἶναι ἄσπρη στὴν κοιλιά, 
μαύρη στὴ ῥάχι ἑπάνω.

Κύλα κατὰ δῶ ἕναν πελτὲ σύκου ἀπ᾽ τὸ σπιτικὸ τὸ γεμάτο καλούδια. 
κέρνα μας ἕνα ποτήρι κρασί, δός μας κι ἕνα πανέρι τυρί. 
ἡ χελιδόνα δὲν λέει ὄχι καὶ στὰ σταρόψωμα καὶ στὴν κουλούρα.

Τί λές; θὰ μᾶς δώσῃς ἢ νὰ φύγουμε; 
κι ἂν μὲν μᾶς δώσῃς, καλὰ καὶ καμωμένα. 
ἂν ὅμως δὲν μᾶς δώσῃς, δὲν θὰ περάσῃ ἔτσι. 
ἢ τὴν αὐλόπορτα σοῦ σηκώνουμε ἢ τὸ στέγαστρό της, 
ἢ τὴν κοπελλάρα ποὺ κάθεται στὸ σπίτι μέσα. 
εἶναι μικρούλα βέβαια, ἀλλὰ τόσο τὸ καλλίτερο, 
γιὰ νὰ τὴ σηκώνουμε κι ἐμεῖς ἀκόμη εὐκολώτερα. 
κι ἂν φέρῃς νὰ μᾶς δώσῃς κάτι, νἆναι κάτι μεγάλο. 
ἔλα ἄνοιξε τὴν πόρτα σου μπροστὰ στὴ χελιδόνα. 
δὲν εἴμαστε γέροι ἄνθρωποι, εἴμαστε παιδάκια.

…ᾆσμα διαιρούμενο κατὰ τὴ γνώμη μου σὲ τρεῖς στροφές, ἀπὸ τὶς ὁποῖες μία εἶναι τὸ ἡμερολογιακὸ ἄγγελμα, μία τὰ αἰτήματα τῶν χελιδονιστῶν, καὶ μία οἱ ἀπειλές των σὲ περίπτωσι μὴ ἐκπληρώσεως τῶν αἰτημάτων τους. αὐθεντικὸ παιδικὸ τραγούδι. οἱ στροφὲς β΄ καὶ γ΄, ἐκτὸς ἀπὸ τὶς δυὸ ἀναφορὲς τῆς χελιδόνος, εἶναι τὸ ἀρχαιότερο μέρος καὶ προέρχονται ἀπὸ εἰρεσιώνη φθινοπωρινῆς ἰσημερίας καὶ πρωτοχρονιᾶς. …ἡ α΄ στροφὴ ὅμως, ποὺ εἶναι καὶ σὲ διαφορετικὸ μέτρο, καὶ οἱ δύο παρακάτω ἀναφορὲς τῆς χελιδόνος εἶναι τὸ νεώτερο κομμάτι τὸ προστεθειμένο μετὰ τὸ 432 π.Χ. καὶ ἀναφέρονται σὲ ἐαρινὴ ἰσημερία καὶ πρωτοχρονιά. εἶναι τὸ κυρίως χελιδόνισμα. …καὶ στὰ σημερινὰ κόλιντα τῆς Τερπνῆς Σερρῶν ὑπάρχει τὸ στοιχεῖο τῆς ἀπειλῆς. ὑπάρχουν τρία στοιχεῖα. α΄) τὸ ἡμερολογιακὸ ἄγγελμα μὲ τὶς εὐχές, β΄) τὸ θρασὺ αἴτημα, καὶ γ΄) ἡ παιδικὴ ἀπειλή. ὅπως ἀκριβῶς σ΄ αὐτὸ τὸ δωρικὸ χελιδόνισμα. δηλαδή.

α΄. Κόλιντα, μπάμπω, κόλιντα! (ἄγγελμα) 
τρεῖς χιλιάδις πρόβατα, 
κι ἄλλα τόσα γίδια. (εὐχὲς) 
β΄. Δῶσι, κυρά, καρύδια,.... 
δῶσι κι ἄλλα,... (θρασὺ αἴτημα) 
γ ΄. Νὰ μὴ σὶ σπάσου τὰ κιραμίδια! 
νὰ μὴ σὶ σπάσου τ᾽ σκάλα ! (ἀπειλή). 

εἶναι ἐκπληκτικὸ ὅτι τὰ στοιχεῖα αὐτὰ διατηρήθηκαν τόσους αἰῶνες. ὑπ᾽ ὄψιν δὲ ὅτι καὶ ἡ Τερπνή, ὅπως ἡ Ῥόδος, ἦταν μέρος δωρικό, ὅπως φαίνεται ἀπὸ τὶς λέξεις τῆς τοπικῆς της λαλιᾶς ἀσαμόραστος καὶ μᾶκος (σᾶμα-σῆμα, μάκων-μήκων. βλ. Λεξικὸ τοῦ Ν. Πασχαλούδη). ἄλλωστε καὶ ὅλοι οἱ Μακεδόνες ἦταν Δωριεῖς, ἀφοῦ, ἐκτὸς τῶν ἄλλων, καὶ μέσα στ᾽ ὄνομά τους φαίνεται τὸ δωρικὸ μᾶκος (=μῆκος, ψηλὸ ἀνάστημα).


4. Κορώνισμα

Ἐσθλοί, κορώνῃ χεῖρα πρόσδοτε κριθέων 
τῇ παιδί τἀπόλλωνος ἢ λέκος πυρῶν 
ἢ ἄρτον ἢ ἤμαιθον ἢ ὅτι τις χρῄζει. 
δότ᾽, ὦγαθοί, <τι> τῶν ἕκαστος ἐν χερσὶν 
5 ἔχει κορώνῃ. χἅλα λήψεται χόνδρον. 
φιλεῖ γὰρ αὕτη πάγχυ ταῦτα δαίνυσθαι. 
ὁ νῦν ἅλας δοὺς αὖθι κηρίον δώσει. 
ὦ παῖ, θύρην ἄγκλινε. πλοῦτος ἤκουσε, 
καὶ τῇ κορώνῃ παρθένος φέρει σῦκα. 
10 θεοί, γένοιτο πάντ᾽ ἄμεμπτος ἡ κούρη 
κἀφνειὸν ἄνδρα κὠνομαστὸν ἐξεύροι. 
καὶ τῷ γέροντι πατρὶ κοῦρον εἰς χεῖρας 
καὶ μητρὶ κούρην εἰς τὰ γοῦνα κατθείη, 
θάλος τρέφειν γυναῖκα τοῖς κασιγνήτοις. 
15 ἐγὼ δ᾽ ὅκου πόδες φέρουσιν, ὀφθαλμοὺς 
ἀμείβομαι Μούσῃσι πρὸς θύρῃσ᾽ ᾄδων 
καὶ δόντι καὶ μὴ δόντι πλέονα τῶν γεω. 
...................................................... 
ἀλλ᾽ , ὦγαθοί, ἐπορέξαθ᾽ ὧν μυχὸς πλουτεῖ . 
δὸς ὦν, ἄναξ, δὸς καὶ σὺ πότνα μοι νύμφη. 
20 νόμος κορώνῃ χεῖρα δοῦν᾽ ἐπαιτούσῃ. 
τοσαῦτ᾽ ἀείδω. δός τι καὶ καταχρήσει.

Μετάφραση

Δῶστε, καλοί μου, μιὰ χεριὰ κριθάρι στὴν κορώνη, 
τὴν κόρη τοῦ Ἀπόλλωνος, ἢ ἕνα πιάτο στάρι, 
ἢ ἕνα ψωμὶ ἢ ἕνα ἡμιώβολο, ἢ ὅ,τι ἔχει κανεὶς προαίρεσι. 
δῶστε, καλοί μου, κάτι ἀπ᾽ αὐτὰ ποὺ ὅλοι σας κρατᾶτε, 
δῶστε στὴν κορώνη. παίρνει δὲ καὶ λίγα σπυριὰ ἁλάτι. 
γιατὶ τῆς ἀρέσουν πάρα πολὺ νὰ τρώῃ κάτι τέτοια. 
ὅποιος δίνει ἁλάτι σήμερα, αὔριο θὰ δώσῃ μελιοῦ κηρήθρα. 
ἄνοιξε τὴν πόρτα, δοῦλε. ὁ πλοῦτος τὴν κορώνη τὴν ἀκούει. 
νά κι ἡ κοπέλλα ποὔρχεται καὶ φέρνει στὴν κορώνη σῦκα. 
ὄμορφη κάντε την, θεοί, κόρη χωρὶς ψεγάδι, 
κι ἄντρα νὰ βρῇ βοηθῆστε την πλούσιο καὶ παινεμένο. 
στὰ χέρια τοῦ γέρου πατέρα της ἕναν ἐγγονὸ ν᾽ ἀκουμπήσῃ, 
στῆς γριᾶς μάννας τὰ γόνατα μιὰ ἐγγονὴ ν᾽ ἀφήσῃ. 
καὶ γιὰ τοὺς ἀδερφούς της κάποια γυναῖκα βλαστάρι ν᾽ ἀνατρέφῃ. 
κι ἐγὼ κυττῶ νὰ πηγαίνω ὅπου μὲ πᾶν τὰ πόδια μου, 
κι ἐκεῖ στὶς πόρτες ἐμπροστὰ νὰ τραγουδῶ στὶς Μοῦσες. 
μοῦ δώσῃ δὲν μοῦ δώσῃ κάποιος, πιότερα τοῦ εὔχομαι ἀπ᾽ ὅσα ἔχει. 

.............................................................................................. 

Ἀλλ΄, ὦ καλοί μου, δῶστε μου, ἀπ᾽ τοῦ κελλαριοῦ σας τὰ καλούδια. 
δῶσε μου καὶ σύ, βασιλιᾶ μου, δῶσε μου καὶ σύ, νεράιδα λατρευτή. 
ἔθιμο εἶναι νὰ δίνῃς μιὰ χεριά, ὅταν ἡ κορώνη ζητιανεύῃ. 
μέχρι ἐδῶ τὸ ᾆσμα μου. δῶσε κι ἀπ᾽ τὸ ὑστέρημά σου κάτι.

Τὸ τραγούδι αὐτὸ διασῴζει ὁ Ἀθήναιος18, ὁ ὁποῖος τὸ πῆρε ἀπὸ τὸν Κολοφώνιο ποιητὴ Φοίνικα. ὑπῆρχαν τέτοια δημοτικὰ κορωνίσματα, στὰ ὁποῖα ἀντὶ γιὰ τὴ χελιδόνα τραγουδιόταν ἡ κορώνη (κουρούνα), ὅπως μαρτυροῦσαν οἱ Ἔφιππος, Ἁγνοκλῆς, καὶ Πάμφιλος, στοὺς ὁποίους παραπέμπει ὁ Ἀθήναιος, καὶ μαρτυρεῖ ὁ Ἡσύχιος19 καὶ ἔμμεσα ὁ Αἰλιανός20. ἐννοεῖται ὅτι ἦταν ἀγερμοὶ τῆς ἐαρινῆς ἰσημερίας καὶ πρωτοχρονιᾶς ὅπως τὰ χελιδονίσματα…ἡ κορώνη εἶναι προσωποποιημένη καὶ θεοποιημένη καὶ θυγατέρα τοῦ Ἀπόλλωνος, τὶς δὲ εὐχὲς ἐκπληρώνουν οἱ θεοί. τὰ τρόφιμα φιλοδωρήματα τὰ «τρώει» ἡ ἴδια ἡ Κορώνη, κάτι ποὺ εἶναι ἱερατικὴ φανφάρα. τὸ κορώνισμα κατὰ μὲν τὴν εἰσαγωγικὴ σημείωσι τοῦ Ἀθηναίου τὸ τραγουδοῦσαν ἄνδρες ἀγείροντες, καὶ ὄχι παιδιά,κατὰ δὲ τὸ ἴδιο τὸ περιεχόμενο τοῦ ᾄσματος ἕνας μόνο ἄντρας, ἐπαγγελματίας κορωνιστής, δηλαδὴ προφανῶς ἱερεύς. εἶναι πολὺ ἐμφανῆ τὸ ἐπαγγελματικὸ ζητιανηλίκι, ἡ προσπάθεια προκλήσεως τοῦ οἴκτου τῶν ἀκροατῶν, ἡ χρῆσι κολακείας, καὶ ἡ διπλωματικὴ γλῶσσα καὶ φιλοφρόνησι τοῦ ἐπαγγελματία ζητιάνου. τὸ νόμισμα ἤμαιθον, ποὺ ἀναφέρεται, εἶναι κατὰ τὸν Ἡσύχιο ἡμιώβολον (μισὸς ὀβολὸς) ἢ στὴν Κύζικο διώβολον (δύο ὀβολοί)21. τὸ κορώνισμα πρέπει νὰ εἶναι ἀρχικὰ μὲν νεώτερο τοῦ 432 π.Χ., ὡς διασκευὴ δὲ εἶναι τοῦ Δ΄ ἢ τῶν Γ΄-Α΄ π.Χ. αἰώνων. πολὺ γρήγορα πρέπει ἀπὸ παιδικὸ κορώνισμα νὰ μεταπήδησε σὲ ἱερατικὸ ἀγερμό, καὶ ἀπὸ ἱερατικὸ ἀγερμὸ σὲ συμποσιακὸ κι ἐν τέλει σὲ γαμήλιο τραγούδι ἐνηλίκων… 

ΕΠΙΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ
1. Ἡρόδοτος 1, 61, 3. 
2. Ὅμηρος, ρ 360-3. 
3. Πολυδεύκης 3, 111. 
4. Αἰσχύλος, Ξάντριαι, ἀπ. 168 Ναuck. Ἡρόδοτος 4, 35, 1-4. 
Πλάτων, Πολ., 2 (381 d). Διονύσιος Ἁλικ., Ῥωμ. ἀρχ. 2, 19, 2. Ἐπιγραφὴ-Ψήφισμα Ἁλικαρνασσοῦ 2656, 26-28 (Α΄ π.Χ. αἰ.), CΙG 2, 453. Λουκιανός, Ψευδόμ., 13. Ἡσύχιος, λ. ἀγείρειν. ἀγερμός˙ κορωνισταί˙ χελιδωνισταί. Φώτιος, λ. ἀγείρει. Σούμμα (= Σουΐδας) , λ. ἀγείρει. 
5. Ἀριστοφάνης, Ὄρν., 1410-17..Ψευδηρόδοτος,Ὁμήρου βίος, 33. Πλούταρχος, Θησ. 22, 6-7. Ἀθήναιος 8, 59-60 (359b-360b). Ἡσύχιος, λ. κορωνισταί˙ χελιδονισταί. Σούμμα, λ. εἰρεσιώνη˙ Ὅμηρος. Εὐστάθιος, Εἰς Ὀδύσσ., φ 411-412 (1914, 40-50)˙ Ἐπιστ. 41 (μεγάλῳ ἑταιρειάρχῃ), ἔκδ. T.L.F. Tafel, Opuscula, 344 (Francofurti 1832). Ἰωάννης Τζέτζης, Ἱστ. 13, 237-250. οἱ Ἕφιππος, Ἁγνοκλῆς, Φοίνιξ, Θέογνις, καὶ Πάμφιλος, στὸν Ἀθήναιο, ἔνθ΄ ἀνωτ. 
6. Ψευδηρόδοτος, Ὁμήρου βίος, 33. 
7. Κατ᾽ ἄλλους γύρω στὸ 700 ἢ τὸ 353 ἢ τὸ 46 π.Χ., ἀλλ᾽ αὐτοὶ δὲν ἔχουν δίκαιο. 
8. Ὅμηρος, δ 135˙ ι 425-6. 
9. Εὔπολις, Οἱ δῆμοι, ἀπόσπ. 131 Edmonds (=Κ119). Ἀριστοφάνης, Ἱππ., 728 - 9˙ Σφ., 398-9˙ Πλ., 1053-54. Ἐπιγραφὴ Ἀττικῆς (ἐπιτυμβία Θεσμοφάνους, νεώτερη τοῦ Μενάδρου) 956, 9-12 CIG 1, 537. Ψευδηρόδοτος, Ὁμήρου βίος, 33. Πλούταρχος, Θησ. 22, 6-7. Ἰώσηπος, Ἀρχ. 3, 245. Ἀλκίφρων, Ἐπιστ. 2, 35, 1 (ἢ 3, 37, 1) (ἀγροικικαί, Ἐπιφυλὶς Ἀμαρακίνῃ).Ἡσύχιος, λ. εἰρεσιώνη. Σούμμα, λ. εἰρεσιώνη˙ Ὅμηρος. 
10. Ψευδηρόδοτος, Ὁμήρου βίος, 33. Πλούταρχος, Θησ. 22, 6-7. Σούμμα, λ. εἰρεσιώνη˙ Ὅμηρος. 
11. Ἀριστοφάνης, Ὄρν., 1410-17. Ἀθήναιος 8, 60 (360bcd).Ἡσύχιος, λ. χελιδονισταί. Σούμμα, λ. χελιδόνιον μέλος. Εὐστάθιος, Εἰς Ὀδύσσ., φ 411-412 (1914, 40-50)˙ Ἐπιστ. 41, ἔνθ΄ ἀνωτ.. Πρβλ. καὶ Πενθέκτης ἐν Τρούλλῳ συνόδου, καν. 62. 
12. Ἔφιππος, Ὀβελιαφόροι, στὸν Ἀθήναιο 8, 58 (359 b). Ἀθήναιος, 8, 58-60 (359b˙ def˙ 360 ab). Αἰλιανός, Περὶ ζῴων 3, 9. Ἡσύχιος, λ. κορώνη˙ κορωνισταί.Ἰωάννης Τζέτζης, Ἱστ. 13, 237-267. 
13. Πουλολόγος, (καλανδίζω ). Φορτουνᾶτος (κάλαντα ), στὸ τοῦ Ἐμ. Κριαρᾶ, Λεξικὸ..., λ. καλανδίζω - κάλαντα. σημερινὴ δημοτικὴ γλωσσικὴ χρῆσι. 
14. Σήμερα στὴν Τερπνὴ γιὰ τὸν ἀγερμὸ τῆς 24 Δεκεμβρίου. 
15. Ψευδηρόδοτος, Ὁμήρου βίος, 33. Σούμμα, λ. Ὅμηρος. 
16. Πλούταρχος, Θησ. 22, 6-7. Σούμμα, λ. εἰρεσιώνη. 
17. Ἀθήναιος 8, 60 (360bcd). Εὐστάθιος, Εἰς Ὀδύσσ., φ 411-412 (1914, 40-50)˙ Ἐπιστ. 41, ἔνθ΄ ἀνωτ.. τὸ ἐκδίδουν καὶ οἱ ἐκδότες τῶν λυρικῶν ποιητῶν Bergk, Hiller, Crusius, Page, στὴν κατηγορία τῶν δημοτικῶν (populares). 
18. Ἀθήναιος 8, 59 (359d-360b). 
19. Ἡσύχιος, λ. κορώνη˙ κορωνισταί. 
20. Αἰλιανός, Περὶ ζῴων 3,9. 
21. Ἡσύχιος, λ. ἤμαιθον. καὶ ὁ Ἡρῴδας (Διδάσκ., 44) ἀναφέρει τρί᾽ ἤμαιθα. 
22. Ἔφιππος, στὸν Ἀθήναιο 8, 58 (359b). 
23. Ἰωάννης Τζέτζης, Ἱστ. 13, 250-267.
Ἡ μελέτη αὐτὴ πρωτοδημοσιεύτηκε τὸ 1999 στὸ περιοδικὸ ‘’Τερπνή’’, φ. 42 - 44 (2001 - 02). Μελέτες 4 (2008) Κύρια πηγή: http://www.philologus.gr/1/44----1450--600-x/142-2010-02-07-21-24-34
*Βλ. Βίοι Ομήρου, βίος Ηροδότου, στίχ. 462: «ταῖς νουμηνίαις προσπορευόμενος πρὸς τάς οἰκίας τάς εὐδαιμονεστέρας, ἐλάμβανε τι ἀείδων τὰ ἔπεα τάδε ἃ καλεῖται Εἰρεσιώνη, ὠδήγουν δὲ αὐτὸν καὶ συμπαρῆσαν αἰεὶ τῶν παίδων τινες τῶν ἐγχωρίων».
*Βλ. Βίοι Ομήρου, βίος Ηροδότου: «ᾔδετο δὲ τάδε τὰ ἔπεα ἐν τῇ Σάμῳ ἐπὶ πολὺν χρόνον ὑπὸ τῶν παίδων ὅτε ἀγείροιεν ἐν τῇ ἑορτῇ τοῦ Ἀπόλλωνος», (στιχ. 462