Σάββατο, 8 Οκτωβρίου 2016

Ατθίδα.


Η Σαπφώ, η σημαντικότερη Λυρική ποιήτρια της αρχαιότητας και μια από τις πιο σημαντικές ποιήτριες παγκοσμίως έγραφε, πολλούς αιώνες πριν, τυραννισμένη από τον έρωτα της για μια μαθήτρια…

Σαν άνεμος μου τίναξε ο έρωτας τη σκέψη,
σαν άνεμος που σε βουνό βελανιδιές λυγάει.
Ήρθες, καλά που έκανες, που τόσο σε ζητούσα,
δρόσισες την ψυχούλα μου, που έκαιγε ο πόθος.

Κι από το γάλα πιο λευκή,
απ’ το νερό πιο δροσερή,
κι από το πέπλο το λεπτό πιο απαλή.
Από το ρόδο πιο αγνή,
απ’ το χρυσάφι πιο ακριβή,
κι από τη λύρα πιο γλυκειά, πιο μουσική.

Πάει καιρός που κάποτε σ’ αγάπησα, Ατθίδα,
μα τότε μου ’μοιαζες μικρό κι αθώο κοριτσάκι.
Συ που μαγεύεις τους θνητούς, παιδί της Αφροδίτης,
απ’ όλα το καλύτερο εσύ ’σαι το αστέρι.

Κι από το γάλα πιο λευκή…



Το ποίημα αυτό της Σαπφούς μελλοποιήθηκε από τον Σπύρο Βλασσόπουλο και τραγουδήθηκε από την Αλέκα Κανελλίδου. Το τραγούδι έχει τίτλο Ατθίδα και το ακούτε στο εισαγωγικό βίντεο.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου